Road to Frankfurt: nog 7 weken #bloedzweettranen

/, Trainingsverslag/Road to Frankfurt: nog 7 weken #bloedzweettranen

Road to Frankfurt: nog 7 weken #bloedzweettranen

Op het moment van schrijven nog 7 weken tot mijn derde Marathon. Na dé Marathon van Nederland (Rotterdam), een Marathon in België (Antwerpen), nu de beurt aan onze andere land-buren, Duitsland (Frankfurt).
Ik heb er heel veel zin in. Ik ga er met twee vriendinnen heen, welke beiden ook de Marathon lopen.

Toch moet ik eerlijk bekennen, dat ik mezelf er op betrap meerdere keren in de week de twijfel te hebben of ik er goed aan doe om deze trainingen door te zetten. Deze Marathon kost letterlijk bloed, zweet én tranen.
Privé zit ik in een enorme emotionele rollercoaster en ik merk dat dat niet in mijn koude kleren gaat zitten. Mentaal, maar ook fysiek heeft dit zijn impact. Ik kijk hoever ik kom en luister naar mijn lichaam.
Al moet ik zeggen, dat ik mij kneiter-sterk voel wanneer ik aan het trainen ben. Daarbij is het een goede afleiding de focus bij de Marathon te hebben én is het heerlijk je gedachten de vrije loop te laten tijdens het lopen.
Ze zeggen wel is dat lopen ook als therapie werkt. Dus…we gaan het zien. So far…so good.

Ik neem je mee naar afgelopen twee weken trainen.


 

Week 4 / maandag 27 augustus – zondag 2 september / totaal gelopen: 32,5 kilometer

Micha zijn school is weer begonnen en geeft mij wat meer rust en vrijheid om mijn rondjes te kunnen lopen. Deze week is een ‘rustige’ week vergeleken met andere trainingsweken.

Dinsdag loop ik mijn interval van 8x 400 meter op hartslag 160 om 400 meter op hartslag 140.
Ik heb heel veel aan mijn hoofd en merk dat ik niet mijn hartslag rustig krijg in de rust-momenten. Mijn trainer spreekt mij daar ook op aan achteraf. Ik zat gewoon even lekker in de flow en had zin om te knallen. Maar goed, de rust-momenten zijn er niet voor niets, dus de volgende keer echt weer hartslag 140 pakken. Goed voor 7,6 kilometer hardlopen.

Woensdag fiets ik naar mijn werk, 14 kilometer in totaal.

Vrijdag loop ik mijn tempoloop van 6 x 5 minuten hartslag 150 om 5 minuten hartslag 140. Ik loop een mooi rondje om de Singel van Woerden en langs de Rijn. Goed voor 10 kilometer.

Zaterdag en zondag sta ik wat rondjes op mijn wakeboard.

Zondag is het tijd voor mijn duurloop. Het is een rustige week deze week en ik hoef maar 15 kilometer te lopen. Het gaat niet vanzelf. De kilometers kruipen voorbij. Ik loop midden op de dag, het is warm en ik ben er met mijn hoofd niet bij. Ik maak ze gelukkig wel af en daar ben ik heel trots op, maar het ging niet vanzelf!


Week 5 / maandag 3 september – zondag 9 september / totaal gelopen 46 kilometer

Het valt mij deze week zwaar om de deur uit te gaan voor mijn trainingen. Ik heb privé veel aan mijn hoofd en ik merk dat dat ook een impact op mijn energie heeft. Maar wanneer ik eenmaal buiten aan het rennen bent, loop ik heerlijk. Mijn hartslag heb ik prima onder controle (na vorige week door mijn trainer op mijn kop te hebben gehad dat ik de rust momenten beter moet pakken), ik loop mijn eerste lange duurloop van 24 kilometer, dus ja, ik kan zegen dat het nog wel lekker gaat. Maar eerlijk is eerlijk: ik vraag mij wel is af of het verstandig is om deze Marathontrainingen door te zetten.

Dinsdag loop ik mijn interval 14 x (!) 400 metertjes. Ik schrik wanneer ik dit in mijn schema lees, in mijn Antwerpen trainingen waren de 400jes niet bepaald mijn beste vriend. Maar ik loop hem prima. 400 meter hf 160/165 om 400 meter hf 140. Goed voor 12,5 kilometer.

Ik krijg mezelf niet eerder zover dan vrijdag om mijn tempoloop te doen. Ik had hem ook bijna geskipt. Maar ik weet: als ik ben geweest voel ik mij beter, dus ik ga. 6 x 5 minuten hf 150 om hf 140. Goed voor 9,5 kilometer.

Omdat ik zondag een dag met Micha naar de wakeboardbaan wil, besluit ik om zaterdag mijn duurloop te doen. 24 kilometer staat er op het schema. Ik vogel een mooi rondje in afstandmeten.nl uit, maar tijdens het rennen besluit ik om 12 kilometer heen en 12 kilometer terug te rennen. Werkt mentaal qua aftellen even beter voor mij vandaag.
Los van een paar keer stram gevoel in de beentje en een iets zeurende band rondom mijn knie links (ohoh!) gaat het best voorspoedig. Alleen (typisch ik) ben ik weer vergeten mijn teennagels bij te knippen en ik zie dat mijn mooie nieuwe witte schoen onder het bloed zit. Whoops. Zoals ik al zei, deze Marathon kost mij letterlijk bloed, zweet en tranen. Doet geen pijn hoor dit, heb er nooit erg in, alleen mijn sokken (en nu dus mijn schoen) worden er erg vies van, haha.
De laatste 6 kilometer heb ik echter echt geen zin om mij aan mijn hf te houden en ren wat harder (zorg wel dat hij niet boven de 160 uitkomt). Al met al 2 uur en 50 minuten aan het rennen geweest. Vond het wel prima inmiddels . Heel trots dat ik geweest ben en de rest van de dag rust ik lekker uit op de bank.
Heerlijk!

 

By | 2018-09-09T10:39:41+00:00 september 9th, 2018|Hardlopen, Trainingsverslag|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen. Ik neem je gezellig mee door middel van mijn blogs en video's.

Reageer