Linschotenloop 2017

/, Raceverslag/Linschotenloop 2017

Linschotenloop 2017

In juni liep ik de Halve Marathon in Reykjavik, IJsland en ging voor een sub 2 uur. Ik kwam met 2.00.44 over de finish. Vrij teleurstellend. Ik kon het wel goed naast mij neerleggen, was even met andere dingen bezig, maar toch besloot ik (5 weken van te voren) voor een revanche te gaan in Linschoten. Ik kreeg hulp van Triatleet Wesley in mijn trainingen.
Het was krap, maar ik had goede hoop dat het ging lukken, ik liep tenslotte veelbelovende PR’s op de 5 en 10 kilometer en ik voelde mij fit.

Patty ging mij hazen. Ik heb het er normaal niet zo op, maar ik wilde het uiteindelijk wel proberen. Iets met ‘uit je comfortzone gaan’.
Ook spraken Marlou en ik af, dat zij de laatste 3 kilometer met mij mee zou rennen, als extra steun (zij liep eerst zelf de 10km). We gingen er voor.

Het was gezellig in Linschoten, er waren erg veel bekenden. We schoten hier en daar wat foto’s en kletsten gauw wat bij.
Nadat Patty en ik elkaar gevonden hadden, brachten we onze spullen naar de garderobe en konden we het startvak in.
Hyper dat we allebei waren! ; )
(zijn we sowieso van onszelf al, maar we hadden er zin in en ik had natuurlijk wel de nodige zenuwen. vraag mij af hoeveel energie ik hier al verspild had, we stonden te dansen in het startvak, maar goed).

Ik had een plan en dat was constant 5.39 min/km lopen. Ik moest 5.40 min/km lopen om rond de 1.59.30 te finishen en dan was ik al blij. Eventueel een negatieve split naar 5.35 min/km. Maar dat zal mij vast niet lukken, was mijn gedachte.

Eerste 10 kilometer

Patty en ik gingen van start. Eerst wat bochtjes, klinkertjes en drukte voorbij en daarna was het zoeken naar een fijn tempo.

Ik liep al gelijk wat sneller dan gepland, maar het voelde goed en besloot het even aan te kijken.
Hier en daar kwam ik bekende mensen tegen, maar Patty nam haar rol serieus en hield iedereen bij mij vandaan: ‘nee, Debbie is er even niet’ en ‘Debbie is niet beschikbaar’ of ‘nee, niet tegen haar praten’ hoorde ik regelmatig door mijn muziek heenkomen.
Focus.
Ik kreeg al door dat ik wat te snel liep, maar mijn hartslag liet het wel toe. Ietsjes aan de hoge kant, maar er stond ook heel veel tegenwind, dus dat was niet zo gek.

Ik keek op het bandje om mijn pols met paces welke ik wilde lopen, maar Patty zei gelijk ‘lever die maar in’ IK houd het bij.
Het voelde goed tussen ons twee, dus ik vertrouwde (daar nog half) op haar.
Zij hield de tijd bij, ik mijn hartslag.

Onze gesprekjes (eigenlijk discussies) over hoe te doen, zorgden voor leuke blikken en reacties onderweg.

Ik genoot van de omgeving. Voor mij een thuiswedstrijd.
Er stond wel heel veel wind, Patty probeerde mij hier en daar bescherming te bieden.

Bij kilometer 8 had ik een paar keer stiekem op mijn tijd gekeken en besloot dat we wel ietsjes zachter konden, toch?
Nee van Patty mocht ik nog niet gaan inleveren. Af en toe mijn hartslag onder controle krijgen, maar daarna weer oppakken.
Niet op je tijd kijken, dat regelde zij wel.
Oké, dit gaat pittig worden merkte ik al.
Er liep een vrolijke vent voor me te dansen en te genieten en besloot in zijn vibe te blijven. Deze PR ging mij lukken! Today is the day!

Ik nam mijn TorQ gelletjes op tijd in en Patty reikte mij water aan bij de waterposten.
Af en toe voelde het juist weer dat we waren afgezakt, dan vroeg ik gaan we nog goed? Kreeg ik een duimpie omhoog en volgde ik.

Ik zag dat ik het 10 kilometer punt net zo snel overkwam dan mijn PR in Valencia. Dan loop ik toch veel te snel dacht ik nog.
Maar ik voelde mij goed en mijn hartslag was best oké, dus liep door.

11-21 kilometer

Rond de 12 kilometer werd ik wat moe. Ik had discussies met Patty dat ik volgens mij veel te snel liep en was bang dat ik mijzelf ging tegenkomen later. Niet nu al gaan inleveren kreeg ik terug. Met andere woorden: doorlopen.

Toen we Oudewater uit renden, via Snelrewaard richting Montfoort, wist ik dat we al op de terugweg zaten.
Dat het mij ging lukken onder de 2 uur te lopen realiseerde ik mij toen wel al.

Het 15 kilometer punt kwam ik over met 1.19 zoveel. Ik kon van mijn pace-lijstje herinneren dat ik daar 1.24 moest lopen, dan liep ik op schema.

Ik werd moe en riep naar Patty dat het toch wel wat rustiger kon. Ik had toch wel wat speling al opgebouwd riep ik. Maar zo noem je dat niet en ik mocht niet nu al gaan inleveren daar was het te vroeg voor en weet ik het allemaal wat ik terugkreeg.
Ik hoorde de mensen om mij heen ook reageren, ik wist niet wát ze zeiden door mijn muziek, maar we hadden genoeg bekijks onderweg, haha!
Zó moe was ik nou ook weer niet, dus ik besloot op haar te vertrouwen, ik was nu al zover gekomen. Nog 6 kilometer. Ik dacht als ik straks alsnog breek, heb ik dit allemaal al gewonnen aan snelheid.

Het laatste stuk was echt vol in tegenwind. Dit ging zwaar worden.
Paul en Micha zouden rond de 16km staan, maar helaas hadden ze het niet op tijd gered.

Bij mij breekt het moeilijkste punt aan vanaf 17/18 kilometer ongeveer en daar zou Marlou komen steunen.
Ik vind de finish dan altijd zo lang duren. En zeker nu ik op bekende weg was, was ik de kilometers aan het aftellen.
Ik had het zwaar met de wind. Patty liep inmiddels een metertje of 8 voor me en keek af en toe streng achterom. Ik keek dan boos terug. Haha! Als ik er aan terug denk.

Ja! Daar kwam Marlou aan!! Ze voegde zich bij me. Gelijk Patty erop: Niet tegen d’r praten, focus!
Oke, dit gingen we nog even doen met zijn drieën.

Ik ken de route van de 5 en 10 kilometer en hoe je dan het dorp in komt, even was ik bang te zien dat we een grotere ronde gingen maken, maar gelukkig zag ik dat we wel de weilanden ingingen en het aftellen naar de finish kon beginnen.
Het zwaarste stuk voor mij.
Mijn benen waren echt heel zwaar en koud door de wind.
Ik bleef maar op mijn klokje kijken en boze blikken naar Patty werpen omdat ik die PR toch allang ging halen.
Volgens mij ging er zelfs een middelvingertje omhoog naar d’r 🙂

Ik zie een fotograaf en werp er een enthousiaste houding uit. Wetende dat ik mijn doel ga halen.

Blijf bij me herhaalde ik tegen Marlou, zij was echt mijn houvast die laatste kilometer. Ik kreeg mijn benen niet meer voor elkaar zowat.
Ineens zie ik Patty dansen en d’r armen omhoog gooien. Hèhè, eindelijk een bevestiging dat het goed was wat ik deed.
Ik had de laatste kilometer geen flauw benul meer wat ik aan het doen was, complete focus op die finish en Patty achterna.

Vlak voor de finish zag (en hoorde!) ik Chris mij keihard roepen, ik gooide mijn arm in de lucht en was zo blij dat ik er was. In een oogwenk zie ik Micha en Paul staan. Ik probeer te sprinten, maar mijn benen zijn zo zwaar en koud.

Ik zie de finishklok 1.53.40 WAT? dat meen je niet. Snel nog 20 seconden zegt Marlou, we maakten er een spel van om nog onder die 1.54.00 te eindigen.

Ik finish op 1.53.59.

Ik zet mijn klokje stil, pak het hek beet, ik wil huilen (maar dat lukt mij nooit) ik vlieg Patty om d’r nek, zie je wel je kan het wel, mijn plan is gelukt om te finishen op 1.55 wilde ik zegt ze. Dus ik was nog sneller dan haar plannetje! Ik ben zo trots! Ik kan het niet geloven. Ik knuffel Marlou. Zo blij ben ik!
Chris komt aangerend, krijg een knuffel. En dan zie ik Paul en Micha aankomen.

Ik haal mijn medaille en dan op naar binnen de hal in, want ik heb het echt heel koud inmiddels.

We schieten nog even een foto met zijn allen.

Dit had ik nooit verwacht.

Eerlijk is eerlijk, ik had mijn twijfels onderweg. Ik heb mijn race compleet in Patty haar handen gelegd. Helemaal uit mijn comfortzone. Zoals Wesley ook al zei, dat dat wellicht wel is goed voor mij zou zijn om te doen.
Het had ook anders kunnen aflopen, wat nou als ik halverwege compleet stuk zat.
Maar dat is niet gebeurd.

Patty had vertrouwen in mij. En daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor.

Om mijn PR wat ik gehaald heb, maar vooral omdat zij mij heeft laten zien dat ik het kan.
Dit was een heel speciale race, speciaal momentje tussendoor (zij weet welke ik bedoel), echt een mooie dag in alle opzichten.

Wat is hardlopen toch een mooie sport. Het verbroederd. Het gaat er niet om wie er het snelste is van allemaal.
Het gaat erom om jezelf uit te dagen en elkaar te steunen in dat proces.

Deze pakt niemand mij meer af!

 

 

By | 2018-04-03T14:47:05+00:00 december 27th, 2017|Hardlopen, Raceverslag|4 Comments

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

4 Reacties

  1. Patty 31 december 2017 at 12:23 - Reply

    Hi Lieve Debs,

    Eindelijk tijd gehad om je blog te lezen! En zo kon ik nog een keer de race meemaken, haha. Ik vond het een hele eer dat ik je mocht hazen! Ik ben zoals je weet ook normaal echt een einzelganger als het gaat om het lopen, maar ik wist dat je dit zou kunnen. Je had alleen een setje nodig :). En ik vond het niet erg om me daarom even gedurende een uurtje wat minder geliefd te voelen, haha ;-)! We hebben echt een toprace gelopen! Het was op tijden zwaar, maar YOU GO GIRL! Je hebt het gewoon gerockt! Ik vond het ook spannend om gewoon voor die 1.55 te gaan, maar nam je hartslag daarom als leidraad. Ik denk dat jij die laatste 1,5 km het het zwaarst heb gehad, maar toen had ik het gevoel dat ik vloog.. niet qua snelheid, maar omdat ik toen wist : ‘kat in ’t bakkie’, en toen kon ik die middelvinger met een glimlach ontvangen, hahaha :-)! En inderdaad, ik geloof niet in ‘speling’, dat is gewoon lekker dikke vette winst… En dat lever je pas in als ’t echt niet anders kan 😉 en ik heb gezien hoeveel energie je nog had voor al die bekenden.. en al die dansjes en energie voor die tijd hehehe ;-), dus nee ik ging het je niet cadeau geven 🙂 :). Maar daardoor gaf jij jezelf op de valreep van het jaar jezelf dit eigen topcadeau!!!

    Tot gauw lieve Debs! Jij gaat knallend het jaar uit, BAM JONGUH ;-)!

    Liefs Patty

    • Debbie ~ Fit, Fun & Run 31 december 2017 at 12:42 - Reply

      ah liefie, bedankt voor je reactie. ik kijk er met veel plezier op terug. het was een mooie race in alle opzichten.
      ik zal het nooit meer vergeten.
      houd jij je brievenbus even in de gaten komende dagen 😉 DIKKE VETTE KNUFFEL en hopelijk tot gauw

  2. Con Olislagers 1 februari 2018 at 09:05 - Reply

    Super gedaan Debbie, maar… let op!!! dat je niet vermoeid uit de Winter komt 😉
    Ontspanning is ook goed, bv lekker wat sporten en relaxen tijdens Carnaval hier bij ons in de Ardennen, zie https://www.facebook.com/olislagersconnie
    ( ) de 15 km fietsen is dat naar de supermarkt? 😉 🙂
    Groetjes Con

    • Debbie ~ Fit, Fun & Run 1 februari 2018 at 11:42 - Reply

      Nee die 15km is naar mijn werk 1 keertje op een neer haha!
      Ga niet al mijn supermarkt ritjes bijhouden 😉 die staan overigens tussen mijn stappen.

      Relaxen tijdens carnaval? hm..nooit van gehoord haha!

Reageer