Heemstedeloop 2017

/, Raceverslag/Heemstedeloop 2017

Heemstedeloop 2017

Op mijn roze wolk schrijf ik dit raceverslag.

Na de teleurstellende poging sub 25 minuten op de 5 kilometer bij de Singelloop begin deze maand, besloot ik nog een 5 km race te zoeken om toch die sub 25′ te halen in 2017. Dat was mijn doel.
Ik vertelde het tegen bijna niemand en ook op social media hield ik redelijk stil dat ik ging lopen.

Wat rondgekeken te hebbende viel mijn keuze op de Heemstedeloop. Na wat contact met de organisatie, bleek het een goed parcours voor een Personal Record.
Halverwege de week kwam ik erachter dat ook hardloopmaatje Theo er zou zijn. Hij bood zelfs aan om voor mijn haasje te spelen. Daar moest ik nog even over nadenken, ik weet niet of hazen nou echt mijn ding is.
Ook ineens een appje van Asics-crewie Irene dat zij ook gezellig wilde komen.
Mijn mannen gingen dit keer ook weer is mee, waardoor ik er alleen maar meer zin in had. Daarna zouden we ergens gezellig gaan lunchen.

Aangekomen in Heemstede vonden Irene en ik elkaar al gauw. Ik was redelijk aan de late kant en moest mijn startnummer nog halen, nog even naar het toilet en daar belde Theo al waar ik bleef, hij stond al in het startvak.
Nog even wat foto’s schieten met Ireen en we konden gaan. Lotte kwamen we nog even gauw tegen, zij startte over een uur bij de 10 km.

In het startvak nog even strategieën bespreken met Theo. Al was ik op dit punt nog steeds niet helemaal zeker of een haas voor mij een goed idee was. Ik zou wel zien.
Irene ging niet aanhaken, zij liep haar eigen race.

Heemstedeloop2

Kilometer 1 – 4.43
Bij de start natuurlijk veel te snel van start. Maar het voelde goed en ik dacht, dan heb ik die tijd die ik nu win alvast gewonnen. Wetende dat je die later weer voor je kiezen krijgt, maar dat is een zorg voor later 😉

Er word bij de start nog naar mij geroepen en ik zie mijn wakeboard-maat Edwin staan! Super lief dat hij toch is komen kijken!

Kilometer 2 – 4.54
Ik blijf gewoon doorrennen zolang het goed voelt. Ik hoor Theo ook nog niet roepen dat we zachter moeten. Ik vertrouw op hem.
Ik had met hem afgesproken om maar met 1 oordopje in te rennen en ik moet zeggen, dat hield mij wel gefocused. Anders raak je toch meer in je eigen wereldje.

Kilometer 3 – 5.13
Gaan we niet te hard vraag ik aan Theo. Jawel, we mogen wel iets langzamer van hem.
Als een bodyguard blijft hij naast mij lopen. Roept af en toe als we nu ‘zus en zo’, dan hebben we nog ‘zus en zo’ aan speling. Zolang hij dat zegt, zal het wel oké zijn. Ik kijk geen moment op mijn klokje.
Ik begin wat zware benen te krijgen, maar de kilometerborden vind ik verrassend snel achter elkaar komen. Het aftellen kan beginnen.

Kilometer 4 – 5.21
Gekke is dat dát altijd een moment is dat ik de kolder in mijn kop krijg en langzamer wil. Mijn benen worden zwaarder, ik krijg slecht adem en ohnee, ik krijg steek. Theo begint te roepen dat ik wel moet doorlopen. En dat is het moment waar ik bang voor ben, dat ik het ga verpesten en dan gooi ik al een soort van de handdoek in de ring voor mezelf en jawel, daar zijn de woorden: ik kan niet meer Theo. Jawel zegt ie. Het is mentaal Deb. Dat kun jij wel. Jij kunt dit zeker wel. En daar ploeft hij de woorden uit die ik nodig had: JIJ BENT ECHT FIT GENOEG OM DIT TE KUNNEN. En dan denk ik: ja, dit kan ik. Er kan niks ergs gebeuren (wat mijn lieve vriendin Chantal en lieve Gaby altijd zeggen: desnoods kotsend de finish over (met een knipoog hè)). Dus ik besluit nu is een keer ‘diep te gaan’, wat ik volgens mij nooit echt durfde.
Ik vraag bangig aan Theo of ik het nog red als ik zo doorren en hij zegt zonder twijfel: jazeker en steekt zijn duim omhoog.

Kilometer 5 – 4.55
We passeren het 4 kilometer bord en dat betekend weer aanpoten. Ik versnel. Goed zo Deb hoor ik Theo zeggen. Ik roep buiten adem dat ik de laatste 400 meter wil versnellen (dat had Chantal mij ingefluisterd ’s morgens) , oke weet je het zeker vraagt Theo lacherig. Ik zeg nog vol goede moed: ja. Ik pak gewoon wat ik pakken kan denk ik dan.
Daar zie ik in de verte Paul en Micha staan, ik kan nog net naar ze lachen. Dit is het moment waarop ik mezelf verplicht weer wat te versnellen. Mijn mannen zo langs de kant zien staan moet mij een boost geven, ik geloof dat ik wat versnel, ik heb echt geen idee meer want ik voel serieus niet meer wat mijn benen doen. Maar ik moet pakken wat ik pakken kan. De laaste paar honderd meter zijn ingegaan (hier geen aftelbordjes overigens).
En nog sneller dan ik dacht roept Theo: kom op Deb, de laatste 100 meter (en ik dacht opgelucht, really? nu al? oke!) en ik zet een sprint in. Allemaal gekke korte bochtjes volgen, snel ben ik het zat en vraag geïrriteerd aan Theo: waar is die boog dan? en hij wijst, ohja, oké, gassen!
Ik zie de klok en ik heb nog 10 seconden om onder de 25 minuten te finishen. Ik ren, ik zie de seconden verstrijken, 1 voor 1, ik ren, ik kijk, ik ren, ik kijk, ik dacht dat gaat mij niet gebeuren dat ik boven die 25 uitkom.
Ik kom over de finish in 24.56, ik knal 1 arm omhoog en roep: YES IK HEB HEM! En ik stop mijn klokje.
Zo, zo, zo blij!!! Ik geef Theo een dikke vette kus op zijn bezwete koppie.

Als ik later bij de uitslagen kijk, zie ik dat mijn netto tijd zelfs 24.47 is! Gevolg: Runner’s high to the max.

13 seconden sneller gefinished als dat ik had kunnen bedenken. Ik had eigenlijk verwacht of net boven of net onder de 25 minuten.
Dat is 35 seconden sneller dan in Utrecht begin deze maand. Ik sta versteld van mijzelf.

Wat een heerlijke race. Ik heb niet zoveel van het parcours meegekregen, omdat ik helemaal in de race opging. Maar wat ik van het parcours nog weet is dat we een stukje bos hadden en langs een molentje kwamen, langs het water renden en een bruggetje over staken.

Ook hadden we best wat tegenwind, maar ik vind het altijd lekker als ik wat moet ‘vechten’ tijdens een race.

Ik denk ook wel dat het feit dat ik wat later aankwam, mij heeft geholpen zo ‘chill’ te starten. Ik was eigenlijk alleen maar bezig met het op tijd starten en of ik iedereen nog kon zien, foto’s maken enzo, maar daardoor niet bezig geweest met het feit dat ik persé onder die 25 minuten wilde finishen. Die stress had ik niet, geen tijd voor.

Dus, tip mensen: gewoon redelijk op laatste moment aankomen. Dan heb je geen tijd om te paniekeren. Daarbij was ik in goed gezelschap. Irene en Theo, bedankt voor de leuke race.

Na de race nog nagekletst met iedereen & snel op naar die heerlijke lunch en een herstelbiertje met mijn mannen!

Wat word mijn volgende doel?

By | 2018-04-03T14:47:54+00:00 oktober 30th, 2017|Hardlopen, Raceverslag|18 Comments

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

18 Reacties

  1. nicole 31 oktober 2017 at 08:54 - Reply

    Als ik de foto’s zo bekijk heb je het erg naar je zin gehad. Fijn dat de race zo’n succes was!

  2. Anne 31 oktober 2017 at 08:57 - Reply

    Heel knap gedaan, tegenwind is echt geen pretje. Ik heb respect voor je!

  3. Bouchra 31 oktober 2017 at 10:03 - Reply

    Wat leuk om te lezen wat er allemaal gebeurt en wat je allemaal denkt. Respect hoor!

    • Debbie ~ Fit, Fun & Run 31 oktober 2017 at 10:17 - Reply

      haha dank je wel! vind het leuk om het op te schrijven en het later weer terug te lezen voor mijzelf én andere te inspireren! 😉

  4. Suzanna 31 oktober 2017 at 10:30 - Reply

    Goed gedaan zeg! Heb je wel veel doorzettingsvermogen voor nodig.

  5. Whitley 31 oktober 2017 at 11:06 - Reply

    Super sterk dat je dit doet en wat tof dat je ook nog eens sneller hebt gedaan!

    Xxjes

  6. Ana Rita 31 oktober 2017 at 12:44 - Reply

    Wat knap zeg dat je dit gedaan hebt! Heel veel succes bij je volgende wedstrijd 🙂

  7. Ilona Izabella 31 oktober 2017 at 19:57 - Reply

    Wat een prestatie zeg! En goed geschreven ook. Ik voelde zelfs de spanning bij het laatste stukje en hoopte zo dat je het ging halen onder de 25 minuten! Gefeliciteerd.

  8. Danella 1 november 2017 at 00:10 - Reply

    Gefeliciteerd met je persoonlijk record. Lijkt me een fantastisch gevoel als je dan over de finish komt!

  9. Theo 1 november 2017 at 11:30 - Reply

    Wat schrijf jij leuk !

    En nu voortaan (als je het moeilijk krijgt tijdens een wedstrijd) denken aan deze race, je kunt echt meer dan je soms denkt!

    • Debbie ~ Fit, Fun & Run 1 november 2017 at 14:36 - Reply

      Ah dank je wel Theo! Het was ook zo’n topdag!
      Ik zal er de volgende keer zeker weer aan denken!! dank je wel haassie!

Reageer