Frankfurt Marathon – die mij meer gegeven heeft dan alleen een medaille

/, Raceverslag/Frankfurt Marathon – die mij meer gegeven heeft dan alleen een medaille

Frankfurt Marathon – die mij meer gegeven heeft dan alleen een medaille

Elke keer als ik opsta en bij elke stap die ik neem word ik herinnerd aan afgelopen zondag: mijn derde Marathon.
Trots kijk ik naar mijn medaille, die deze week overal mee naar toe gaat.
Mentaal moet het nog een beetje dalen. Ik ga daarom mijn best doen het zo goed mogelijk op papier te krijgen.
Deze Marathon heeft mij meer gegeven dan alleen een medaille.

Na mijn tweede Marathon (Antwerpen 22 april 2018) vroeg een hardloopvriendin mij mee naar de Marathon van Frankfurt, duidelijk nog midden in mijn runnershigh, stemde ik toe.
Shiva gaf ook aan mee te willen en snel waren de startbewijzen en hotelkamers geboekt.
Vastbesloten begonnen wij aan onze trainingen.

TEGENSLAG IN VOORBEREIDING

Aan de start van de weken waarin ik zal moeten pieken, fysiek het meeste van mijzelf moest vragen, kreeg ik een grote klap te verwerken waardoor dit haast onmogelijk leek. Mijn partner en ik besloten definitief met onze relatie te stoppen na 12 jaar. Ondanks dat we nog hele goede vrienden zijn en we beiden achter de beslissing staan, een emotionele en zware periode.
Daarbij zorg ik 5 dagen in de week alleen voor onze zoon en zeker in deze moeilijke periode, was hij (en mijn eigen gezondheid) prioriteit nummer één.
Na een aantal belabberde loopjes, moest ik er gewoon aan toegeven: ik kon de trainingen op deze manier niet doorzetten.  Ik liet het mijn trainer en vriendinnen weten. Ik kon nog voor de estafette-loop gaan daar.
Omdat ik gewoonweg niet zonder hardlopen kan, juist in moeilijke periodes, probeerde ik wel zo goed mogelijk door te trainen en gelukkig kreeg ik na 2 á 3 weken weer een opleving en rende een duurloop van 20 kilometer. Het vertrouwen was weer daar. Wel concludeerden mijn trainer en ik dat ik een mooie tijd moest laten varen, ik moest gewoon gaan genieten.
How little did I know op dat moment!

Mijn 30 kilometer duurloop ging oké, de intervals en tempolopen deed ik met hier en daar een aanpassing en zo besloot ik 3 weken voor de Marathon er toch voor te gaan!
Het was heel dubbel hoor, goede vrienden die mij af raden het door te zetten vs. goede hardloopvrienden die zeiden dat ik het kon en er voor moest vechten.
Ik weet van mijzelf dat ik mentaal sterk ben en zo’n moment dan weer weet aan te grijpen als een ‘overwinning’ op de heftige afgelopen periode. Ondanks dat mijn relatie niet meer werkte, was ik niet van plan mijn passie en persoonlijke groei op te geven.
De Marathon in Frankfurt besloot ik aan te grijpen als een metafoor voor dit alles!

Ik ging hem knallen.

DOEL

In Antwerpen liep ik met 28 graden een tijd van 4.18.54. Eerlijk gezegd was dit al geheel boven verwachting.

Mijn doel voor Frankfurt.
Sowiese een PR lopen. Ik had in mijn hoofd: onder de 4.18 is zilver, rond de 4.10 is goud (dit klonk mij zelfs al te goed in de oren hoor). Een sub 4 uur was categorietje dikke glimmende diamant, want ik gokte op 95% dat dat niet haalbaar was.

Mijn te realiseren droomtijd voor Frankfurt was dus eigenlijk 4.10 / 4.15.

RACEDAY

De start was om 10.10 uur. Ik had redelijk goed geslapen. Eindelijk, want ik sliep al weken slecht. Beneden bij het ontbijt genoot ik van een koffie en mijn zelf meegebrachte pannenkoeken, met Nutella.

We hadden een prima hotel, zo’n 800 meter bij de expo en start/finish vandaan. Ron, Shiva en ik liepen met zijn drieën richting expo.
Toen ik voor het eerst de finhishal zag, zag ik pas hoe overweldigend die wel niet was! Ik kreeg er spontaan tranen van in mijn ogen.

Ik twijfelde of ik in een korte of lange broek zal lopen. Veel mensen gingen in kort, met lange sokken.
Ik had het bijna ook gedaan, tot ik mijn weer-app checkte; het was 6 graden!! Thuis zou ik never nooit in korte broek de deur uit gaan met dit weer, waarom dan tijdens een 4 uur lange loop wel? Blij dat ik een lange tight bij mij had.
Ik liep in mijn nieuwe Asics Frankfurt Marathon- shirt en losse mouwtjes, die eventueel uit konden.
Ik had al mijn sieraden afgedaan, behalve mijn nieuwe ringetje met de letter M, wat staat voor Micha. En vandaag ook voor Marathon.

Oké voordat dit echt een heel lang verslag gaat worden. Laten we maar gewoon naar de race gaan.

0- 21,1 kilometer ~ eerste helft

Shiva en ik stonden samen in het startvak. Niet eens het idee om samen te lopen. Shiva is echt veel sneller dan ik, op alle afstanden, en zij ging echt voor een sub 4 uur.

Na de start keken we een beetje hoe we liepen en het voelde eigenlijk wel goed, het tempo samen. Zo rond de 5.30, dat dit voor mij veel te snel was wist ik. Ik had op 5.40 moeten inzetten. Maar hey wat goed voelt, voelt goed. Ik hoorde van veel hardloopvriendinnen de aanmoedigingen in mijn hoofd (Hedwig, Gaby, Patty in het bijzonder). Ik keek gewoon hoelang het goed voelde.

 

Onderste foto: Joerg Schueler

We genoten van de race. Veel fotografen onderweg waar we blij en vastbesloten ons op de plaat lieten zetten. Zo’n beetje elke 5 kilometer gaven we elkaar een boks en af en toe riepen we naar elkaar dat we het wel ff gingen fiksen vandaag. Top sfeer onder elkaar.
Vriendinnetje Sabine stond hier en daar langs de kant om mijn aan te moedigen.

Toen ik het Halve Marathon-punt overkwam in 1.56.47 wist ik dat ik veel te snel ging!! Ik had nog maar 1x een Halve Marathon onder de 2 uur gelopen in de 6 jaar dat ik loop en dat was bijna een jaar geleden. Een tijd waar ik keihard voor heb moeten werken en nu tijdens een Marathon liep. Maar weet je, ik zal het wel zien.
Shiva was voorlopig mijn haas en ik volgde haar. Het voelde nog steeds goed.

21,1 – 42.195 kilometer ~ tweede helft

Ik begon al wel een beetje rekening te houden dat ik later wat gas terug moest nemen om überhaupt de finish te zien.
Ik had wel al heel veel marge ingebouwd, dus speling zat er in.

Bij het 25 kilometer punt kon ik nog een sprintje trekken naar de mat welke daar lag, vind ik altijd leuk, doe ik altijd. Maar daarna kwam wel het besef dat ik Shiva zeer snel moest laten gaan,  tempo van 5.30 ging ik niet volhouden tot de finish.
Wel wilde ik het tempo zelf hoog proberen te houden tot 30 kilometer. Daarna zal het gevecht pas écht beginnen natuurlijk.

Bij 27 kilometer besloot ik Shiva te laten gaan, mijn muziek op te zetten en mijn eigen race te lopen. Intern begon het gereken al:
‘Als ik bij 30 kilometer ben en ik heb nog 1,5 uur om die laatste 12 kilometer te lopen dan zit ik goed’. Werd: ‘als ik bij de 32 kilometer ben, dan….’ ik kon op een gegeven moment niet meer rekenen.
Wel wist ik dat ik heel erg voorliep op de 4 uur haas (man met vlag op zijn rug), dat ik zeker 3 minuten speling had.

Tot de 36 kilometer zal ik wel in een roes hebben gezeten, want ik weet niet meer zo goed wat daar gebeurd is. Ik ging langzaam over op standje overleven.
Mijn benen begonnen zeer te doen. Kramp in mijn rechter hamstring.
En als klap op de vuurpijl, brainfuck to the max: mijn Garmin vertelde mij dat ik op kilometer 39.2 zat en ik op zo’n 150 meter voor me pas het bordje van de 38 kilometer zag! Ik liep dus ruim een kilometer voor met mijn klokje.
Vanaf dat punt kon ik helemaal niet meer rekenen, hoe snel ik nou moest lopen om een sub 4 uur nog te halen, want ik lag daar echt heel dichtbij in de buurt.

Ineens zie ik mijn lieve vriendin Sabine weer staan met haar broertje en ik roep dat ik niet meer kan. Ik kan ook echt niet meer. Jawel doorgaan zegt ze, ik ben zo trots op jou.
Verder staat er maar weinig publiek. Op een oppepper van het publiek hoef je niet echt te rekenen deze Marathon. Als er mensen staan om aan te moedigen, roepen die ook echt alleen naar degene voor wie ze staan. Rotterdam publiek schreeuwt voor iedereen, daar vlieg je over de mensen.
Jammer, ik weet zeker dat dat voor een laatste boost had kunnen zorgen.

linkerfoto: door Sabine (haar broertje) op 37km : helemaal stuk

Ineens hoor ik een stem naast me, Ron. Hij heeft het ook zwaar. We rennen nog geen 200 meter samen of hij begint te wandelen. Dat laat ik mij niet gebeuren. Ik heb het mega zwaar, maar ik ga niet wandelen. Had gehoopt dat wij elkaar er de laatste kilometers doorheen konden helpen.
Vriendinnetje Nicole haar stem in mijn hoofd: gewoon.door.blijven.lopen! En dat doe ik.
Ik kijk op mijn Garmin en zie dat ik echt heel langzaam ga, maar ik loop wel!
Ik kijk naar mijn benen en ik opper ze sneller te gaan, maar ze gaan niet sneller. Lijkt wel of het zich allemaal vertraagd afspeelt, de kilometerborden en mijn benen.

En dan komt het moment waar ik op gewacht heb.
Nog 500 meter tot de finish. Ik geef alles wat ik kan.
Ik heb geen idee meer van wat voor tijd ik ga lopen en het boeit me niet meer, ik wil er gewoon zijn.

Ik ren de finish-hal in en mijn adem stokt. Ik weet er nog een soort van sprint uit te knallen en ik geniet van deze meters. Ik.geef.letterlijk.mijn.alles. Insane zo een mooie finish. Hier heb ik naar uit gekeken, hier heb ik maanden voor geknokt.

Na de finish druk ik mijn klokje uit en ik breek. De eerste keer dat ik jankend de finish over kom. Alles komt er uit. Geen verdriet, overwinning is wat ik voel. En dan krijg ik appjes van vrienden en familie die mij thuis hebben gevolgd via de app (die hebben dan ook direct de juiste netto tijd).

4.02.05 – krijg ik door geappt van vrienden en familie. are you kidding me?! ♥

Een tijd waar ik nooit van had kunnen dromen. Hoe dan!?

Ik lag zelfs op koers voor 3.57 tot km 37, zie je in de statistieken en zegt iedereen die mij live heeft gevolgd.
Ik ging met name voor een PR, rond de 4.10 zal mooi zijn en dan 4.02 lopen. Ik kan het niet geloven. Een PR van 16 minuten!

Frankfurt Marathon heeft mij meer gegeven dan alleen een medaille. Een mooie ervaring, ontzettend mooie tijd en ik ben er zeker weten weer een stuk sterker door geworden. Deze pakt niemand mij meer af.

En nu de vraag natuurlijk, ga ik door voor een sub 4 uur?

Wie zal het zeggen 😉

 

By | 2018-11-01T19:26:13+00:00 november 1st, 2018|Hardlopen, Raceverslag|6 Comments

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen. Ik neem je gezellig mee door middel van mijn blogs en video's.

6 Reacties

  1. Esther 1 november 2018 at 21:44 - Reply

    Echt heel knap gedaan! Wat ben jij sterk!
    Je mag zeker heel trots zijn op wat je allemaal doet en hebt bereikt.
    Een sub 4 ga je zeker redden!
    Ga er voor! Je kan het.
    Misschien zit je er niet op te wachten maar dit Wilde ik toch even zeggen

  2. Nicole 1 november 2018 at 22:13 - Reply

  3. Monique 1 november 2018 at 22:20 - Reply

    Hoi Debbie
    Huilend jouw blog gelezen. Wij hebben dezelfde beslissing genomen en ondanks dat het een gezamenlijk besluit is doet het pijn en is er verdriet vooral bij onze zoon van 11.

    Sommige opmerkingen in jouw posts herkende ik. Ik ren dan geen marathons maar was vaak niet eens in staat om een rondje van 5 of 10km te doen.

    Blijf sterk maar af en toe eens breken mag ook. En vooral blijven hardlopen.

    • Debbie ~ Fit, Fun & Run 2 november 2018 at 16:18 - Reply

      bedankt voor je mooie reactie. het was een hele heftige tijd, maar beter uiteindelijk. nogmaals bedankt voor je reactie <3 hardlopen sowieso, altijd 😉

Reageer