Berlijn Halve Marathon 2016

/, Raceverslag/Berlijn Halve Marathon 2016

Berlijn Halve Marathon 2016

Eindelijk was het zover. M’n trip naar Berlijn voor mijn 4e halve marathon.
Halverwege september, 2 weken na de HM van Stockholm al geboekt.
Je kunt je wel voorstellen dat ik er zin in had.

Voorbereiding

Of beter gezegd, een gebrek aan voorbereiding.
Ik heb al maanden knopen in mijn kuiten en tot overmaat van ramp schoot het in mijn knie 2 weken geleden tijdens de PPP-loop.
In plaats van lange duurlopen in het weekend mocht ik blij zijn met een pijnvrije 5km.
Ik raakte uit vorm. Letterlijk en figuurlijk. Het voelde allemaal erg onprettig en onzeker.
Kijk, die afstand ging ik wel halen, als die knie maar meewerkte.

Lopen in het buitenland is heel gaaf! Maar onderschat de impact van zo’n reisje niet.
Zaterdag ging na een slechte nacht van 6 uur slaap de wekker om 4u.
7u vlogen we en 10u kwamen we  in het hotel aan. Daarna uren in de stad gelopen.
Ik stond te tollen op mijn benen ’s avonds en kreeg weinig eten binnen.
19.30u lag ik gebroken op bed, maar slapen ho maar. Een nog kortere nacht volgt.

Raceday

IMG_3737

Gebroken en zenuwachtig sta ik in de ontbijtzaal om 7u en krijg met moeite wat happen naar binnen.
De start is om 10u, dat is wel lekker zo vroeg, laten we het maar gehad hebben.
Het is prachtig weer: rond de 20/21 graden, er hangt een goede sfeer en ik krijg er stiekem gewoon weer zin in!
Ingebonden met compressiekousen en een knieverband sta ik met mijn vrienden in het startvak. Wat een volk om ons heen, het is druk. Geloof dat er 34.000 mensen meelopen.
Voordat we daadwerkelijk starten is het 10.45u. Eindelijk lopen!! Whoehoe! Jetz geht los!

We zijn nog geen 2 km verder en ik merk hoe warm het echt is. Bij de 4 á 5 km besluit ik mijn t-shirt uit te trekken. Ik loop verder in mijn sportbh van Asics.
Ik hannes wat met mijn startnummer om die weer vast te krijgen aan mijn top.  Zooo dat voelt veel beter. Ik heb ook een erg kort broekje aan en ik voel mij naakt haha, maar mijn startnummer hangt toch voor mijn buik. En wie let er nou op mij 😉

IMG_3744IMG_3747

Tussen de 9km en 12km komt een dip. Ik denk bij de 9km dan altijd: ‘ik ben (bijna) op de helft’ (om mijzelf moed in te praten) maar da’s bij de 10km nog zo en bij de 11km nog zo, dat duurt dan heel lang die 3km.
Door het ultrakorte broekje beginnen mijn benen aan de binnenkant te schuren en ik probeer constant mijn pijpjes naar beneden te trekken.

Op een gegeven moment komen we langs een groot stuk muur, waar ik ooit in het nabijgelegen aangrijpende Topographie des Terrors museum ben geweest en krijg een opleving. Het is toch heel bijzonder om in vrede door deze stad te mogen lopen. Zeker met de gekke berichten tegenwoordig, het is allemaal helemaal niet zo vanzelfsprekend meer.
Ik loop voor de tweede keer door de stad en weet nog goed wat de eerste keer met mij deed. Deze stad heeft zoveel historie, zoveel cultuur. Ik laat het even op mijn inwerken. Met een gezegend gevoel loop ik verder.

Maar de snelheid die ik bij de eerste 10km had vind ik niet meer. Er is nergens schaduw en ik vind het eigenlijk wel best. Heel af en toe denk ik dat ik mijn knie begin te voelen maar dat gaat goed. Mijn kuiten gaan prima. Een PR halen doe ik toch niet meer, dus besluit een lekker looptempo aan te houden en gewoon te gaan genieten.
Waarom zal ik mijzelf nu in de weg gaan zitten als mijn lijf zo lief is om mee te werken zover.

Ik stop vanaf ong. 14km bij elke waterpost om wat te drinken en bij elke post met bananen een banaan aan te nemen.

Ik lach naar alle fotografen en maak zelf ook foto’s en filmpjes.

BeFunky Collage

De laatste km’s duren lang, maar gaan toch snel. Heel raar. Dat gevoel zullen hardlopers wel kunnen beamen. Een HM is sowieso een rollercoaster van gevoelens.
Ik geniet van de laatste 2km en van het feit dat ik er bijna ben, mijn vriendjes weer zie (afvraag hoelang zij al zullen staan te wachten, haha) en mijn medaille ein-de-lijk in ontvangst kan nemen.

Wat een lelijk ding! Heb ik het daarvoor nou gedaan haha! Het gaat natuurlijk om mijn prestatie, maar vergeleken met de medaille van Stockholm is het echt heel lelijk. We doen het er maar mee.

Ik geniet van mijn finish, mijn eerste finish van een HM waarbij ik niet roep: dit nooit meer! Haha! Dat belooft misschien nog wel wat.

IMG_3764Kom mijn vriendjes tegen, vliegen elkaar in de armen. Zijn trots op elkaar, op onszelf. Genieten nog even wat het weer, gunnen de spiertjes wat rust. Frissen ons op in het hotel…en genieten daarna nog 1,5 dag van de stad en elkaar.

IMG_3772

We hebben al plannen voor een volgende buitenlandse trip. En something big…maar daar later meer over!

Ik wil jullie allemaal bedanken voor de online support, overweldigend was het! Dankzij jullie vertrouwen in mij had ik vertrouwen in mijzelf en ik hoop dat ik met het schrijven van mijn blogs jullie ook het vertrouwen geef dat je zoveel zelf kunt!! Als je maar goed naar je eigen lichaam luistert,  in jezelf gelooft, niet opgeeft en de juiste mensen om je heen hebt!


Debbie

By | 2018-04-03T15:13:18+02:00 april 5th, 2016|Hardlopen, Raceverslag|4 Comments

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

4 Reacties

  1. Sonja Diane 6 april 2016 at 08:15 - Reply

    Zie je nou wel! You nailed it! Heerlijk dat je zo hebt genoten, ik ben erg benieuwd naar je plannen voor something big!

  2. Joost 7 april 2016 at 11:08 - Reply

    Leuk verslag. Op naar de volgende halve 🙂

Reageer