Weteringloop

/, Raceverslag/Weteringloop

Weteringloop

Van de week zag ik een advertentie voorbij komen van de Weteringloop in Kamerik. Een loopje in de buurt welke ik altijd al is heb willen lopen.
Ik ga ervoor gewoon dacht ik.
En zo bedacht ik mij 2 dagen geleden dat ik misschien wel klaar was op een PR op de 5 kilometer.
Een week voor Rotterdam liep ik die namelijk op de Zandvoort Circuit Run, zomaar 4 seconden van mijn PR af. Terwijl ik niet eens echt gas had gegeven.
Ik ben nu een stuk lichter en dacht redelijk hersteld weer.
Ik appte een paar vriendinnetjes wie er mij kon hazen.

Mijn lieve vriendin Chantal uit Diemen wilde mij wel hazen. De schat. ‘Helemaal’ uit Amsterdam komen voor ‘maar’ een 5km. Alleen maar om mij te helpen.
Ik besloot natuurlijk haar het startbewijs kado te doen, als bedankje.

En zo ontmoette ik Chantal in Kamerik, drie kwartier voor de start. We schreven ons in, gingen nog een paar keer naar het toilet, brachten de tas naar de auto en maakten ons klaar voor de start.
Het was warm 17 graden en zon. Voor mij persoonlijk niet de perfecte omstandigheden. Ik ben meer een koud weer loopster.

Na de start gaan we er lekker vandoor. Het is een leuk loopje met een stukje door het dorp, over een klinkerweggetje, over een bruggetje het water over, langs een sloot rennen we de helft, weer een bruggetje het water over en weer terug. Erg rechttoe rechtaan parcours. Prima parcours voor een PR in principe. Ik had beter het parcours van te voren kunnen bekijken. Had ik mij er mentaal op in kunnen stellen.

De eerste 2,5 kilometers gaan lekker, Chantal steekt telkens haar duimpje omhoog, waardoor ik weet dat ik het juiste tempo te pakken heb. Dit moet ik wel vol kunnen houden denk ik nog bij mijzelf.
Maar dan kak ik in. Ik pak het zo wel weer op denk ik in mijzelf, als we het water over zijn.
Maar dat gebeurd niet.

18471172_1910548275888153_1050629892_n  mijn verloop van de wedstrijd

Dit heb ik vaker (als het warm is vooral) dat ik tegen een blokkade oploop in mijn hoofd. Een stemmetje wat zegt dat ik moe ben en niet meer kan.
Chantal wijst met d’r vingertje dat ik door moet. Ze zegt van alles tegen mij, maar ik kan haar door mijn muziek niet verstaan. Ik heb er ook geen zin in. Ik wil doorlopen. Ik ga stuk, maar opgeven doe ik niet.

Ik begin vanaf dat punt ook steeds meer op mijn eigen klokje te kijken en dat is natuurlijk funest, ik zie nu dat ik echt mijn alles moet geven, wil ik nog een PR lopen en dan denk ik: laat maar, lekker boeiend. Daar verlies ik zeker 30 seconden mee.

De laatste kilometer geef ik wel gas zeg ik tegen Tallie, en ik probeer het ook wel. Even sprint ik haar voorbij en geef ik mijn alles. Als ik dat dan ook tot aan de finish kon volhouden, maar nee, ik kak in. Vol die zon op onze koppies.

We komen over de finish met 26.55. 10e vrouw. Als ik wél door had gelopen was ik 4e vrouw geweest.

Chantal en ik gaan even zitten en bespreken de race door. Of eigenlijk mijn blokkade.
We besluiten het binnenkort nog is te proberen als het wat minder warm is.

Ik moet ook niet teveel tegelijk willen.
5 weken geleden liep ik nog mijn eerste Marathon en ik ben aan het trainen voor de Halve Marathon in Reykjavik over 6 weken.
Het kwam niet goed uit eigenlijk. Maar: wie niet waagt, wie niet wint.

18516244_1910548279221486_974088372_n

Máár Chantal en ik hebben elkaar weer lekker gezien. Ook komen we Sangeeta tegen, lieve dame uit Woerden, welke bij mij traint op de dinsdag.
We schieten wat fotootjes, krijgen een heerlijke massage (pik een kaartje mee en breng hier zeer binnenkort een bezoekje), kletsen nog wat na en gaan op huis aan.

Helaas geen PR, maar wel een leuk loopje weer én een medaille rijker, welke ik niet gedacht had te krijgen.

Nu lekker een herstelbiertje. Uit de Betuwe, van vriendinnetje Meike gekregen laatst. Oh wat smaakt die lekker na zo’n inspanning (en 7% haha).

18492201_1910548282554819_315907995_n

By | 2018-04-03T14:55:00+00:00 mei 13th, 2017|Hardlopen, Raceverslag|2 Comments

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

2 Reacties

  1. Chantal 13 mei 2017 at 20:04 - Reply

    Het was gewoon vooral heel fijn je weer even te zien lieverd

Reageer