Strongmanrun

Strongmanrun

Zondag was het zover. De strongmanrun!
Samen met mijn teamgenootjes van het Asics Frontrunner-team was ik uitgenodigd deel te nemen aan deze obstakelrun. Daar hoefde ik geen twee keer over na te denken!
We konden uit 2 afstanden kiezen, de 12 kilometer ‘Strong-12’ en de 21 kilometer ‘Strongmanrun’. Ik koos voor de eerste, een afwisselende route van 12 kilometer met 32 obstakels tussendoor.

En zo reed ik zondag begin van de middag naar Hellendoorn. Ik had heel veel zin in deze dag; de run zelf, mijn teamies weer te zien en er stond een BBQ (en een biertje) op ons te wachten na de run.

Ik had al eens eerder meegedaan met een 12 kilometer obstakelrun, dus kon wel een beetje inschatten wat mij te wachten stond. Het weer was nu stukken beter, de vorige keer dat ik meedeed vroor het!
Na een zoektocht voor de juiste parkeerplek kwam ik eindelijk aan en stonden mijn teammaatjes (Robert, Chris, Natalie, Erlinde, Petra, MaartjeJermaine (kwam later)) al op mij te wachten, we zouden met 20 minuten al starten.

start

We schoten even een ‘before picture’ en we liepen richting start. Dansend op de muziek stonden wij in het startvak, wat hadden wij er zin in! Joyce een instagram-vriendinnetje was aanwezig als bezoeker en schoot wat leuke foto’s van ons, ook gedurende de race. Heel blij mee!
startvak

hamsterrat

Foto’s thanks to Joyce!

Na de start mochten we in een soort rondje rennen als een soort warming up. Daarna gingen we het bos in.
Na een stuk van 3 kilometer door het bos, kwamen langzaamaan de obstakels. Muren waar we over mochten klimmen, een half pipe waar je tegenaan moet rennen & hopen dat je de bovenkant haalt & dan een sterke man bovenop lief aankijken of hij je even naar boven trekt, modderpoelen waar we doorheen mochten kruipen, je kent ze wel, eigenlijk de vaste obstakels in een obstakelrun.

halfpipe

Foto’s nogmaals thanks to Joyce!

De obstakels die er bij mij uitsprongen waren:
1) Het zwembad waar we in moesten, vervolgens een muur op moesten klimmen en er tegelijkertijd van boven waterstralen hard over je heen gespoten werden, waardoor klimmen lastig was. Hartstikke leuk was deze!

2) De donkere tunnel ‘onder de grond’ waar we (na 2 glibberige modderpoelen) doorheen moesten kruipen. Buiten hoorde je dan knallen/oorlogsgeluiden. Dat was wel een dingetje voor mij: op je knieën door een tunnel met mensen voor je en achter je en nergens licht zien. Je kon dus ook niet even gauw vluchten. Geen idee hoe lang de tunnel is. Om spaansbenauwd van te worden. Was blij toen ik licht zag!

3) Zwemmen door een sloot. Best nog wel een endje. ík, in natuurwater. Robert zat mij de hele tijd te pesten hoe diep het wel niet was en dat hij de bodem bij lange na niet raakte, ik kon alleen maar hard doorzwemmen haha! (bij mijn vorige obstakelrun hadden ze in verband met de kou de waterelementen uit het parcours gehaald, dus dit was mijn letterlijke ‘doop’. Gek genoeg, vond ik het dus best leuk).

4) Vanuit die sloot, moesten we de kant opklimmen en vanaf een (hoge!) balustrade de sloot weer inspringen. Ik heb ontzettende hoogtevrees en helemaal als er water onder lig. Ik zag ergens een soort stang zitten en vroeg aan een medewerker of ik daarheen mocht klimmen en van daaraf mocht springen. Dat mocht gelukkig. Ik sprong en ik kwam toch diep in het water! Pfoe. Ook dat weer achter de rug.
Vanaf daar was het nog minder dan een kilometer naar de finish.

5) De schuimbak, vond ik wel een leuke verrassing. Ik probeerde mijn koppie boven het schuim te houden, liep achterstevoren om geen hap schuim te krijgen en knalde hierdoor tegen het einde (strobaal) aan. Lachende om mijn eigen stommiteit, komt teamie Petra er lachend aan (ook alleen het koppie boven het schuim uitkomende) en loopt ook tegen het einde aan. Was heel grappig. Na de bak hoorde ik iemand roepen ‘wie wilt er een knuffel’ en een man langs de kant roept ‘ik!’ dat had hij niet moeten roepen, want ik draai mij om en geef hem (nog onder het schuim) een knuffel.

6) Een fietsviaduct in het dorp waar we dwars doorheen renden die helemaal onder water stond. Heel erg leuk gedaan.

21441227_1968138320129148_345752119_o

21439251_1968138323462481_1923392755_o

Foto’s  dankzij Gerrit!

21362855_1968138346795812_194340826_2
Foto via flickr
Wat was ik bij om de finish te zien, ik heb echt genoten onder weg, maar was ook wel blij dat we er waren. De BBQ en biertjes lonkten.

after

Na de mooie medaille in ontvangst genomen te hebben, schoten we een ‘after picture’. Ook onze teamies Wes en Gerrit waren er gezellig bijgekomen, deze bikkels deden eerder die dag de 21 kilometer.

We konden genieten van een warme douche, we trokken droge kleren aan en we schoven lekker aan bij de BBQ. We kletsen nog wat na. Natalie en ik besloten om nog even lekker een massage te nemen. Mijn kuiten voelde ik wel namelijk! Ik liet even lekker mijn kuiten onder handen nemen en mijn rug die ik ook wel voelde.
Om niet helemaal in te kakken in verband met de lange reis nog terug, besloot ik niet al te lang te blijven plakken.

Al met al een hele gezellige dag! Ik wil mijn teamies nogmaals bedanken voor de leuke dag en de organisatie van de Strongmanrun voor de uitnodiging!

schoenen

Schoenen voor en na. Geloof me, die na-foto valt nog wel mee, door alle sloten we op het laatst nog moesten pakken 😉 Het leken soms wel klompen van modder.

Een 3e obstakelrun komt er wel!

By | 2018-04-03T14:50:48+00:00 september 5th, 2017|Hardlopen, More than running, Raceverslag|2 Comments

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

2 Reacties

  1. Joyce 10 september 2017 at 00:45 - Reply

    Het was leuk om jullie zo bezig te zien en foto’s horen erbij! Wie weet staan er nog wat op de site va de strongman run? ik hoop van mij nog een paar te vinden van de dag ervoor via de site

    Tot een volgende keer

Reageer