Sportrusten, so far, so good!

/, Trainingsverslag/Sportrusten, so far, so good!

Sportrusten, so far, so good!

Laatste weekenden liepen veel mensen die ik ken en volg op social media hun laatste (echte) lange duurloop voor de Rotterdam Marathon.
Dubbel gevoel krijg ik erbij.
Aan de ene kant diep respect (!) voor de afstanden (of ze nou lekker of niet lekker gingen) en geniet ik van de foto’s die voorbij komen (sommige mensen gaat het echt zó makkelijk af, lijkt het, heerlijk!).
Aan de andere kant komen er ook veel berichten voorbij van mensen van wie die runs níet lekker gingen. Zere knieën, zere benen, zere schenen. Moeheid. Afraders van fysios. Twijfels.
Op Facebook worden inmiddels ontzettend veel startnummers aangeboden.

Ik wil niemand tegen de (al) zere schenen schoppen (haha, grappig), maar wat dat betreft ben ik echt heel blij dat ik voor het sportrusten-programma heb gekozen.
Ik waarder en respecteer echter ieders methode. Maar voor mijzelf ben ik blij dat ik voor deze methode heb gekozen. Ik weet niet óf ik ooit nog een Marathon ga lopen (ik ben het niet van plan, this is a ‘once in a lifetime’), maar mocht ik het ooit nog is willen doen, wil ik het misschien wel via het reguliere schema doen.
Wie weet en who knows.

Niet dat het sportrusten-programma een schema is wat je zomaar tussendoor kan doen. Integendeel. Het vergt ook veel tijd, energie, discipline, rust, concessies in je dagelijkse leven, sociale zaken die je moet laten (die niet altijd door je omgeving word geaccepteerd).

Nee, ik geef eerlijk toe. Zo’n Marathontraining is best pittig.

Tijdens de weken van de daadwerkelijke verhuizing wilde ik het niet altijd hardop toegeven, geen zin in reacties uit mijn omgeving dat ik er anders maar mee moest stoppen. Hield ik mijn beklag voor me. Maar wat denk je nou werkelijk? Ik ging redelijk stuk hoor 😉
Nu heb ik een hoge pijngrens, ontzettend veel discipline en hoor je mij niet snel klagen, maar dat betekend nog niet dat het makkelijk was.

Gelukkig werd ik in goed overleg met het thuisfront en met hulp van lieve familie zoveel mogelijk ontzien. Had ik hardloopvriendjes waar ik met mijn verhaal bij terecht kon. Een lieve vriendin die mij een uitgebreide rugmassage gaf in een week dat ik het lichamelijk even heel zwaar had door het tillen (thanks Tallie!). Dus het gíng wel.
De verhuizing is verbazingwekkend snel gegaan (ook omdat ik er inmiddels een expert in ben haha) en mijn Marathon trainingen gaan zó goed, dat ik weet dat ik het ga redden.
Het bleef te overzien. Geen moment heb ik getwijfeld dat het echt té lastig ging worden, zeg maar.

De finish moet ik echter nog even zien te halen, haha.
Maar die start, daar ga ik verschijnen! Dat weet je 4 maanden van te voren, wanneer je je inschrijft voor een 42.195km run ook niet van te voren.
Er kan zoveel gebeuren in de tussentijd!
Zeker als je langere afstanden maakt dan normaal. Vaker traint dan normaal. Ik liep normaal 2 á 3 keer in de week (totaal 15/20km in totaal). En nu móet ik 4x in de week lopen (tot zo’n 40/44 km in de week, dat is meer dan een verdubbeling!).
Nogmaals: niet te onderschatten dit. Je loopt op Marathonhartslag, dus je loopt langzaam, dus je doet ook lang over je trainingen.
Daarna dient er gerust te worden. Calculeer maar even in voor jezelf.
Wat ik wilde zeggen: in die 4 maanden na je inschrijving kan er heel veel gebeuren. Blessures of andere onvoorziene omstandigheden.

Mijn verhuizing erbij was ook ‘riskant’. Daarmee bedoel ik: wanneer je een (kleine) blessure op loopt en je niet genoeg rust kan pakken (tuurlijk je kan wel even gaan liggen, maar als je hoofd overuren draait, pak je nog geen rust) sta je je herstel ook in de weg. Dan kom je in een visuele cirkel. Als je moe bent, kun je niet optimaal trainen etc.

Ik denk dat ik met het kiezen voor het sportrusten-programma er erg verstandig aan heb gedaan. Blessurevrij en uitgerust starten was mijn doel en ik kan met een gerust hart zeggen dat mij dat gelukt is.
Nog TWEE weken te gaan.
Dan gaat het echt gebeuren. Ik hield mij goed de laatste tijd, maar nu beginnen toch wel stiekem de vlindertjes in de buik te komen!
Het echte regelen van zaken is gestart. Het komt nu echt dichtbij. Het is immers al ‘volgende week zondag’.
Heb al met wat vriendjes over treintijden gehad, tijdstip van startnummer halen is bedacht (de vrijdag ervoor), ik ben begonnen met mijn bietensap kuur, train gedisciplineerd mijn core elke dag, de nodige appjes worden onderling al verstuurd met hoe doe jij dat etc. tussen hardloopvriendjes, kleding word getest en gelletjes worden besteld etc. etc. Paul en Micha worden inmiddels mal van het gepraat over de Marathon thuis.

Deze week heb ik nog een schema te volgen van in totaal 44 kilometer en daarna, de laatste week loop ik 2 loopjes van 12 minuten. Dus het is alleen deze week nog trainen eigenlijk.

Vorige week ben ik echt begonnen met ‘op rantsoen’ gaan qua voeding en ga ik echt nog meer rust nemen. Dus sorry mensen, ik ben nu hélemaal niet meer te boeken voor uw sociale feesten en partijen LOL.

Volg jij me nog in de laatste voorbereidingen?


Debbie

By | 2018-04-03T14:56:32+01:00 maart 29th, 2017|Hardlopen, Trainingsverslag|1 Reactie

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

Eén reactie

  1. Diana 29 maart 2017 at 10:34 - Reply

    Lieve Debby, echt zo knap hoe jij dit allemaal gedaan hebt! je mag trots zijn op jezelf, jij gaat rocken in Rotterdam dat weet ik zeker! en wat betreft het sport-rusten wat iedereen ook vind of denkt ik denk dat jij heel goed weet wat bij jou past. ik ben ook om. welke het word en wanneer precies weet ik nog niet maar op zeker met sport-rusten.

    Heel erg veel succes met de laatste loodjes en geniet in Rotterdam! liefs xxx

Reageer