Schollebosloop 20 kilometer (+10 kilometer)

/, Raceverslag/Schollebosloop 20 kilometer (+10 kilometer)

Schollebosloop 20 kilometer (+10 kilometer)

 

Drie weken voor de Marathon van Frankfurt staat er met grote letters een duurloop van 30 kilometer in mijn agenda.
Ik vind het heerlijk om lange duurlopen alleen te lopen. Ik weet zeker dat je daar mentaal nog sterker door word. Maar vond het nu wel gezellig om het te combineren met een race die toevallig op dezelfde dag viel.
De Schollebosloop in Capelle aan en IJssel werd het.

De week ervoor liep ik de Ronde van Noord en vroeg organisator Rob of ik ook naar De Schollebosloop kwam (beide races maken deel uit van het Stratenloopcircuit). Nooit eerder van gehoord, maar de 20 kilometer-race klonk wel als een optie. Ik zal dan zelf nog 10 kilometer voor – of na de race moeten lopen.
Wel zo gezellig, loopvriendinnetje Nicole zal er ook weer zijn, die met haar 15 kilometer race een groot deel dezelfde route als ik liep. Én kon ik weer een medaille toevoegen aan mijn verzameling. 30 Kilometer lopen verdient wel een presentje, vind je niet?
Zo bedacht, zo gedaan.

Zondag 7 oktober reisde ik af naar Capelle aan de IJssel. Nog nooit geweest. Zoals altijd weer iets te laat van huis weg, dus de 10 kilometer van te voren lopen werd krap.
Bij binnenkomst zag ik direct Nicole, kleedde mij om, liet mijn tasje bij haar, deed mijn startnummer op en rende naar buiten voor een 10 kilometer op duurlooptempo.

10 kilometer inlopen 😉

Ik besloot 5 kilometer heen en zelfde weg weer terug te rennen, ik kwam een stukje door Nieuwerkerk aan de IJssel. Mooie wijk met flinke huizen liep ik door, keek mijn ogen uit. Mensen keken op hun beurt weer naar mij, liep ik daar in mijn eentje met mijn startnummer op mijn buik, haha! Het was mooi weer, tanktop en korte broek had ik aan. Ik ging het prima redden qua tijd en hield een prima hartslag op duurlooptempo aan.
Ik had precies op 5 minuten na aansluiting op de start van de 20 kilometer. Ik zorgde wel dat ik zo veel mogelijk in beweging bleef zodat mijn spieren niet teveel zouden afkoelen.

20 kilometer race

Samen met Nicole startte ik het laatste deel van mijn uitdaging van vandaag. Als het goed is, konden we 15 kilometer samen lopen. Een iets te snelle start, maar het liep lekker. Het kletsen en Nicole haar zere voet zorgde dat het tempo iets aangepast werd, maar dat ik harder liep dan mijn duurlooptempo was duidelijk. En eerlijk, ik vond het wel goed, ik wilde dit ook graag achter de rug hebben.
Zoals ik tijdens mijn 10 kilometers aan aanvoelde begon mijn teen weer te bloeden, ik heb dat zo vaak, dat een puntje van een teennagel in de teen ernaast prikt! Het doet verder geen pijn, maar het bloed flink en mijn sok loopt vol met bloed. Gevolg is dat mijn sok begint te flappen (is dat een woord) en aan mijn voet gaat plakken. Gevolg kan weer een blaar zijn, want je loopt met een natte sok. Ahwel, je snapt me. Het zorgde voor irritatie en dan duurt zo’n loopje nog lang hoor.

Na 8 kilometer kwamen we tot de verrassing dat Nicole al af moest slaan. En ik een groot deel van de route van net, nóg een keer moest lopen. Dat werden nog een lange 12 kilometer voor mij alleen. Mijn benen begonnen inmiddels ook te zeuren.
Ik besloot mijn muziek nog even af te laten tot zo’n 6 kilometer voor de finish, zodat ik mijzelf van een laatste boost kon voorzien.
Ik wist dat ik het ging halen hoor, maar de laatste weken waren mijn voorbereidingen door omstandigheden helaas niet al te top, mijn lichaam pruttelde duidelijk tegen.

De laatste 5 kilometer leek geen einde aan te komen. Inmiddels liep ik weer op route richting het begin van de race, maar man, wat duurde dat lang. Liep alsnog in mijn eentje daar en nergens supporters langs de kant. Toen ik zag dat we het laatste stuk weer door een soort bos gingen was ik het zat. Ik kreeg een opleving, ik wilde het gedaan hebben. Ik begon 2 kilometer voor de finish ineens mensen in te halen. Ik kreeg van deze mensen leuke opmerkingen naar mijn hoofd, trots riep ik terug dat ik ook nog is 10 kilometer extra gerend te hebben en ik vloog over het dek naar finish.
Op kilometer 28 zag ik een fotograaf staan en deed “de dab” haha, bleek de fotograaf een bekende van mij te zijn, dat was een leuk weerzien!

De laatste 2 kilometer vlogen voorbij. Bij de finish stonden Nicole en Rob, die mij lief opvingen. Wanneer er wat mensen lucht kregen van wat ik vandaag gedaan had, kwamen ze bij mij staan en wilden ze daar wel meer over horen, haha.
Eén van de mannen die ik het laatste stuk had ingehaald kwam naar mij toelopen om even zijn respect te uiten, mooi hoor.
Eerlijk, mijn benen deden zeer, echt zeer. Ik besloot een massage te nemen. Als ik in Frankfurt op 30 kilometer al zulke benen heb, dan word het echt een zwáre Marathon. Maar ik probeer het van mij af te zetten, ik wijd het aan het opknippen van deze 30er in een 10 en 20 kilometer-stuk.

Met een dikke vette glimlach, shiney medaille, weer een mooie herinnering én een dikke 30er in de benen stapte ik in mijn auto op weg naar huis.

Ben nog verbaasd als ik zie dat ik de 20er onder de 2 uur heb gelopen en mijn tijd van de 30er ook echt prima is.


Laat de taper-weken maar beginnen.

 

 

By | 2018-10-27T05:06:19+00:00 oktober 26th, 2018|Hardlopen, Raceverslag|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen. Ik neem je gezellig mee door middel van mijn blogs en video's.

Reageer