Rotterdam Marathon – #roadINrotterdam

/, Raceverslag/Rotterdam Marathon – #roadINrotterdam

Rotterdam Marathon – #roadINrotterdam

De dag is aangebroken. Marathon-dag.
Heb redelijk goed geslapen. Mijn hoofd is er nog vrij rustig onder, over de prestatie die ik vandaag ga leveren, maar mijn lichaam denkt daar heel anders over. Zweten, diarree. Wellicht meer een combi van gezonde spanning en alle gestapelde koolhydraten/suikers van afgelopen dagen.

Ik ben er klaar voor. Mijn spulletjes liggen al klaar. Ik fix een beetje mijn gezicht met een lichte make-up en is het wachten tot 8.30u tot ik word opgehaald door Scarlet.

Scarlet is een hardloopvriendinnetje die ook het sportrusten-programma heeft gevolgd en ook voor uitlopen gaat. We hebben afgesproken om samen te starten. Zolang mogelijk bij elkaar te blijven, voor vooral de laatste kilometers wanneer we iemand nodig mogen hebben.

 

17918349_1896727453936902_1191237482_n

Aangekomen in Rotterdam schieten we wat foto’s en zit de sfeer er goed in. De zon schijnt, het is gezellig en we hebben er veel zin in!

17965777_1896727443936903_2049497169_n

We lopen de Coolsingel op en we horen dat Lee Towers start met zingen. We pakken even ons momentje. Ondertussen kleden we ons om (warme kleren uit, race-outfitje aan), smeer ik mij in met zonnefactor, krijgen alle gelletjes een plek en doe ik mijn startnummer om. We zijn er klaar voor. We vervolgen onze weg naar het startvak. We starten eigenlijk in wave 5, maar we weten stiekem een plekje te bemachtigen in wave 4.

17974359_1896727447270236_1657884751_n

20x30-RMBG3807

let’s do this

17966005_1896727430603571_773997047_n

Kilometer 0-10
We starten! Scarlet en ik geven elkaar een high five. We lopen hem, de Marathon van Rotterdam. We zijn zo goed gemutst allebei. Het publiek is hier al uitzinnig, van alle kanten worden onze namen geroepen en gezwaaid.
Scarlet en ik letten goed op onze hartslag. Door de warmte en de spanning ligt deze wat hoger dan normaal, dus de eerste kilometers is het ons tempo daaraan aanpassen.
We hebben de grootste lol. De eerste keer over de Erasmusbrug is een geweldig machtig moment. Het gaat gewoon echt gebeuren, we trotseren de Marathon van Rotterdam. Dé Marathon, waar we weken lang hard voor getraind hebben. Onze droom word werkelijkheid.
Ik heb veel interactie met het publiek. Ik maak er een feestje van.
Bij de eerste waterpost op 5km pakken we netjes al 2 bekertjes water aan. Bij 8km een gelletje.
En dan beginnen Scarlet en ik verschil in ons tempo en hartslag te merken. Scarlets hartslag is hoog voor haar doen, maar ik kan makkelijk een standje bij. Even word ik onrustig. Zie dat we een uur over de eerste 8km hebben gedaan.
Toch besluit ik bij elkaar te blijven, in de hoop dat we straks weer hetzelfde tempo hebben. Scarlet ziet haar familie staan, geeft ze gauw een kus en we gaan weer verder.
Ineens zie ik rond 10km om een bocht een bekend gezicht welke ik niet verwacht, wel gehoopt, had aan te treffen. Mijn beste vriend van vroeger, Maarten, mijn broeder van een andere moeder, staat ineens midden op het pad en ik vlieg hem zo in zijn armen. Kuskus, wat lief dat je er bent, zeg ik, en ik ren weer verder.

Kilometer 11 – 20
Draai mij nog even om, hoor en zie zijn vrouw keihard roepen en zwaaien, zwaai terug en heb zo’n boost dat ik merk dat ik zo’n 20 meter voor Scarlet loop. Ze gebaard met d’r armen dat ik door moet gaan. Vind wel lastig, wil graag samen blijven, maar ik moet echt een tandje bij.
Op mijn vlog hoor ik mij zeggen dat we 1 uur en 20 minuten over 11 kilometer hebben gedaan! Hier heb ik a teveel tijd verloren. Al laat ik mijn tijd wel varen in deze warmte, maar ik moet ook niet gaan overdrijven, haha!
Ik besluit om alleen verder te gaan.
Elke waterpost neem ik 2 bekertjes water aan en jog/wandel deze uit. Sommige bekertjes hebben een heel handig systeem met een sponsje bovenop waar je mee door kan blijven rennen, maar als ze dit niet hebben, moet ik helaas een beetje wandelen, maar direct handig om mijn hartslag te laten zakken. De warmte begint ik inmiddels goed te voelen.
Ik voel mij heel fit wanneer ik over de helft ben. Ik heb energie voor tien!

 

20x30-RMAO2672

tweede keer Erasmusbrug, 25-28km ik vlieg naar mijn mannen toe

Kilometer 21-30
Heel af en toe kijk ik even op mijn telefoon. Ik open mijn whatsapp verder niet, maar zie de berichtjes wel voorbij komen in mijn beginscherm. Zo lief die support van iedereen!
Ik stuur wel de mensen die langs het parcours staan voor mij een vrolijk lachende foto dat ik over de helft ben.

De tweede keer Erasmusbrug, zo rond de 25km, is helemaal machtig. Ik heb nog nooit verder gelopen dan 25km, dus het is rete-spannend wat er hierna gaat komen. Maar ik voel mij zo fit en sterk dat ik het voorlopig nog wel aan kan allemaal.
Even maak ik de fout, in mijn enthousiasme, tijdens het filmen op de brug een rondje te draaien om rond te filmen, waardoor ik duizelig word en er iets in mijn rechterbil schiet. Het valt gelukkig nog mee, maar…note to self: niet meer doen de rest van de race…

Ik loop de brug af. De eerste ‘slinger’ van het parcours zit er op. Nu kan ik naar het 30km punt toe werken, voorzichtig begin ik al af te tellen in mijn hoofd, het parcours in stukjes te knippen. Vanaf hier staan ook al mijn bekenden langs het parcours.
Paul appte dat ze tussen de 27 en 28km staan. Dat maakt mij net even iets te enthousiast en ren daardoor iets te hard, in combinatie met de klim van de brug (?), krijg ik een ontzettende steek in mijn rechterzij.

Wanneer ik bij Paul en Micha aankom, kan ik niet meer zo enthousiast lachen als ik voorheen kon. Ik stop even zij ze, geef ze een kus, neem een hapje banaan, pak het flesje water aan, maar kom moeilijk uit mijn woorden. Ik heb steek in mijn zij kan ik alleen maar zeggen. Ben bang dat het (net als bij de Halve Marathon van Brussel), niet meer weggaat. Dan heb ik nog een lange weg te gaan.
Ik kan niet te lang stil blijven staan, let’s get it over with, en ik vervolg mijn weg. Op naar de 30km waar meerdere bekenden van mij staan. Mijn ouders, mijn beste vrienden en de cheering zone met Petra en de Running Junkies. Ik kijk letterlijk en figuurlijk naar ze uit!

Ik word van achter aangesproken door een dame die mij herkend van insta (dit gebeurd trouwens regelmatig onderweg, zo leuk!!), even kletsend lopen wij door, tot ik mijn ouders ineens zie in mijn ooghoek, roepen en zwaaien ff gauw naar mekaar, ik zie ze lachen en hoofdschudden dat ik zo kletsend voorbij loop. Haha. Ondanks mijn steek in mijn zij, geeft het mij wel weer even een boost. Ik ga dit nailen. F*ck die steek. Op mijn ademhaling letten. Wegblazen. Kom op ik heb een bevalling gedaan van 10 uur inclusief weeënstorm, dan flik ik dit ook wel ‘ff’.
Dan zie ik Petra in de verte: haar mooie grote glimlach, confetti, sirene, even rent ze mee, of ik wat nodig heb, wat loop je nog soepeltjes zegt, weer heb ik het over de steek, terugsteken zegt ze, ik probeer te lachen, zet hem op mop zegt ze, en laat me gaan, en ik ga weer door.
En dat ga ik doen. Ik zet door!!
Ik zoek het publiek af naar mijn vrienden, ik zie ze nergens. Na een tijdje besluit ik niet meer te zoeken, dat leidt mij teveel af. Eindelijk na een km of 2 duiken ze op, met een flesje water en een banaan. Ik neem het flesje water aan en ik ren door.

Inmiddels ben ik over de 32km. Voor mij komt het stuk waar iedereen mij voor gewaarschuwd had, het Kralingse Bos. Ik kan alleen maar denken, ‘yes het laatste stuk’ en ‘bring it on’. Ik voel inmiddels, dat als ik zo door mag kunnen lopen, ik het ga redden. Nog 10 kilometer. En dat klinkt niet eens ‘veel’ in mijn hoofd. Aftellen.

20x30-RMAK5686

Kilometer 30-40
De steek in mijn zij blijft aanwezig, maar begint wat af te nemen. Ik ben echt vastberaden en sterk genoeg dat ik nog kan zeggen tegen mezelf: ach, vanaf hier nog ‘maar’ 1,5 uur.
Dit is het stuk waar het minste publiek staat. Ik denk bij mijzelf, wanneer weet ik nou zeker dat ik het echt-echt ga halen? Bij 35? Bij 38? Er kan nog zoveel gebeuren op het laatst zei mijn trainer al een keer. Ik zie zoveel mensen wandelen en rekken en strekken met kramp. Ik verbaas mij werkelijk waar erover hoe goed en fit ik mij nog voel!
Ik begin af te tellen in mijn hoofd. Van 32, naar 35. Van 35 naar 38, en dat stuk voelde nog het langste van de hele Marathon.
Langs de aanmoedigingsbeelden van de Nationale Nederlanden (welke Paul en Micha hebben ingesproken) hoop ik dat ze voorbij komen en ja, daar zijn ze, ik kan alleen maar blij juichen (thuis had ik huilende scenarios in mijn hoofd gehad, ik die helemaal stuk langskwam, maar nee, ik kan alleen maar blij zijn) .

Na de 35 km lijkt het wel of íedereen om mij heen wandelt. Ik begin mij er aan te irriteren, ik moet de hele tijd om mensen heen zigzaggen.
Links, rechts, soms wel 2-3 mensen breed. Heb ik eindelijk weer een fijne stap te pakken, loopt er weer iemand precies voor je midden op de weg. Argh. (niet gemeen bedoelt hoor haha, maar ik wilde ook snel bij de finish zijn nu 😉 )
Paul zijn collega Ad zie ik voor mij opduiken, wandelend. Hij heeft het zwaar. Ik roep hem en spreek hem moed in, kom op Adje nog een klein stukje. Hij rent met mij mee, rent vooruit, laat zich weer afzakken tot ik bij hem ben en rent weer vooruit, zo gaat het de komende 3 á 4 km. Ik heb gelukkig een perfecte constante loop. Ik weet: als je eenmaal gaat wandelen, dan blijf je wandelen en dan duurt de weg nog lang.
De realisatie dat ik er nog niet zo aan toe ben als de rest om mij heen, geeft mij zoveel kracht mentaal dat ik weet, dat ik het ga redden.
Hup, naar de finish denk ik bij mijzelf. Ik haal echt zoveel mensen in.

Bij 37,5km staat Marlyn met meer mensen van de #instarunfamilie en even rent ze met mij mee. Ze filmt mij en achteraf sta ik te kijken hoe fit ik er nog uit zie op de beelden. Ik dacht dat ik daar geen pijn meer had, maar op de beelden heb ik het wel over de steek, inmiddels al 10km meedragende dus.

17974052_1896727850603529_1425527956_n

Stiekem hoopte ik dat mijn vrienden er nog zouden staan bij 40km, maar verwachtte het niet meer (ze hebben kleine kids thuis en het was al zo’n lange dag zo) maar welllll ze staan er gewoon de lieverds! Gillen, meerennen, foto’s, filmpjes, ik krijg een medaille in mijn handen geduwd. De schatten. Ik kan weer even vooruit.

Ineens word ik overvallen door een ontzettende steek in mijn linkerschouder. Niet normaal, zo’n pijn! Ik probeer het los te schudden, te draaien, te hangen, omhoog te houden. Pfff, duurt wel even, maar het zakt daarna gelukkig weer weg.

17821546_1896727240603590_688994751_n

41km punt, ik kan de finish al ruiken!


20x30-RMAY2995

lachend ren ik de finish tegemoet, ik heb het gewoon gehaald!! en hoe! 

Kilometer 41-42.195 > Finish!!
Jemig, wat vliegen die laatste kilometers voorbij. Ik had mij dit zo anders voorgesteld, dat ik kapot die finish zou naderen, desnoods jankend, wat zeg ik kruipend de finish over, maar ik loop nog zo lekker.
Ik zie Petra in de verte en Banana Eva, meerennen, foto’s, confetti, gejubel en geklap en ik krijg er nog meer de gang in. Wat een feest.
De laatste bocht en ik zie de finish. Lachend, beetje onwerkelijk nog ren ik de Coolsingel over.

20x30-RMBH14892
finishen met armen in de lucht is mij een paar keer gezegd, dus…

Ik kom over de finish op 5.05.04.

Ik heb het gewoon gedaan!! De Marathon van Rotterdam gelopen. Míjn Marathon waar ik zo hard voor gewerkt heb. Mijn droommedaille is binnen!

17974127_1896727847270196_1792528154_n

foto is helemaal blur van het zweet aan mijn camera 😉

Ik in mijn medaille en loop naar een kroegje verderop waar Paul, Micha en mijn ouders zitten. Ik probeer een eiwitreep naar binnen te werken, maar dat gaat nog lastig. Ik bestel een chocomel en een biertje. En geniet van mijn prestatie.

Mijn ouders en Paul blijven maar herhalen hoe normaal ik er bij loop. Ik had eerlijk gezegd ook verwacht dat ik er erger aan toe zou zijn.
Beter zo als andersom, want je komt wat tegen onderweg hoor!
Ik heb verhalen van mijn collega gehoord die bij de finish stond en die zei zelfs dat ie daar liever niet had gestaan.
Daarna loop ik nog zo’n 2,5 kilometer (lekker op mijn slippertjes, want de blaren voel ik al komen haha) naar de auto. Op naar huis.

Doel gehaald

Uitlopen en genieten was mijn doel en dat heb ik gedaan.
Mijn mooiste scenario had geweest als ik rond de 4.45 had gelopen, had ik ook makkelijk gekund.
Als het niet zo warm was, niet bij Paul en Micha had stilgestaan en toch bij de 8km had besloten alleen verder te gaan lopen, dan was ik zeker rond de 4.45 gefinished.
Maar iedereen die mij kent weet inmiddels dat genieten en luisteren naar mijn lichaam bij mij vóór een betere tijd komt. En daar heb ik voor gekozen deze race.

Ik had mij geen betere eerste Marathon kunnen wensen. De foto’s en mijn vlog beelden (heb jij de vlog al gezien?) zeggen genoeg. Ik heb ervan genoten.

Ik ben zo, zo trots op mijn lichaam! Mijn knie welke ik 8 Halve Marathons lang ondersteund heb met een knieband, en nu helemaal niet nodig heb gehad!
Dat ik hem zo makkelijk heb uit kunnen lopen!
En al die lieve mensen die speciaal voor mij zijn komen kijken! Maar ook alle aanmoedigingen van kennisjes en vreemden, die je naar de finish toe hebben gejuigd. Alle online support de weken ervoor, tijdens en na de race.
Wat een heerlijk gevoel geeft dat alleen al!
Een Marathon lopen is wel even een dingetje. Bizar. Wat het met je doet. En wat je kunt.

I am a Marathoner. En dat pakt niemand mij meer af.

17974826_1896727873936860_355784779_n

By | 2018-04-03T14:56:01+02:00 april 16th, 2017|Hardlopen, Raceverslag|2 Comments

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

2 Reacties

  1. John 16 april 2017 at 23:43 - Reply

    Kanjer… een held dat ben je!

Reageer