Road to Antwerpen #5

/, Trainingsverslag/Road to Antwerpen #5

Road to Antwerpen #5

Je moet er wat voor over hebben, zo’n Marathon lopen.
Tegelijk maar weer een bevestiging dat het niet voor iedereen is weggelegd. Een klein-beetje-heel-erg-veel doorzettingsvermogen word toch wel van je verwacht.

Kwam ik verrassend fit uit de 25 kilometer-race bij de Reeuwijkse Plassen, mijn perikelen uit maand februari overleefd.
Diende de volgende ongemakken zich aan.
Maar we blijven lachen. Zeker wanneer ik mijn frustraties deel op Instagram en er gewoon keihard word meegelachen door je mede-Marathoners. Stelletje gekken zijn we ook bij elkaar.

Maandag nam ik eerst een heerlijke uitgebreide sportmassage. Leek mij wel lekker na die 25 kilometer loop & mijn lichaam verdiende het wel.

Laatste tijd werk ik wat meer en daarom heb ik mijn woensdagloopje verschoven naar de dinsdagavond. Micha is dan hockeyen en dan heb ik prima tijd om tussen werk en hockey een interval te doen.

Maar wat zie ik, heb ik eindelijk een keuze gemaakt welke schoen dé Antwerpen Marathon-schoen gaat worden, heb ik mijn (binnenkant) hakken kapot gelopen. Dat gaat hem niet worden met de Marathon, dat worden blaren.

Ik schakel mijn contacten in bij Asics (mega groot voordeel als Asics Frontrunner, dat besef ik mij maar al te goed en ben ik ontzettend dankbaar voor!) en ik heb met een paar dagen een nieuw paar ASICS GT3000 in huis.
Het is niet dat wij zomaar elke keer op afroep nieuwe schoenen krijgen. Zeker niet. Maar: ik noem mijzelf al het meisje met de moeilijke voeten, ik kan helaas geen (mega) lange afstanden lopen op de meest prachtige schoenen die je als Asics Frontrunner tot je beschikking hebt. Ik heb corrigerende schoenen nodig. En zeker met een Marathon. Dus ik was in dit geval genoodzaakt mijn noodlijnen in te schakelen.

Goed probleem 1 opgelost.

Zit ik woensdagmiddag even op de bank (ja, ook ik ZIT wel eens) begint mijn rechter-scheenbeen pijn te doen!
Mijn Marathon-hart krijgt een verzakking (shin splints, oh nee, ik kan de Marathon wel vergeten etc). Donderdag kon ik gelukkig direct bij de fysio terecht en deze stelde mij gerust: geen shin splints. Overbelaste spier.
Hij deed er zelfs dry-needling in. In mijn scheenbeen (spier), nee inderdaad, deze bestaat niet alleen uit bot. Ik had het niet kunnen bedenken.
Blijkt dus, dat ik door de massage van maandag, super ontspannen kuiten heb gekregen, maar dat waarschijnlijk mijn scheenbeen-spieren nog onder spanning stonden en er een disbalans is ontstaan. Daarbij de combi intervallen op dinsdagavond, tada!

Je kunt wel begrijpen dat ik de fysio kon knuffelen. Ik heb dit echter niet gedaan.

De rest van de dag loop ik als een oma, ontzettend stijf en zeer been, maar ik weet: dry needling helpt als een malle en ik kan mijn duurloop zaterdag gewoon doen.

Vrijdag ben ik een stukje op mijn nieuwe schoenen gaan lopen, zo’n 4,5 kilometer. Ik sloeg hierbij  mijn tempoloop over deze week.

Zaterdag heb ik een 28 kilometer langzame duurloop gedaan. Ik deed deze bewust in mijn eentje, als mentale test.
Ik zocht van te voren een prachtige route uit langs de dorpjes Kamerik, Kockengen, Haarzuilens, Harmelen en weer terug naar Woerden. Ik heb erg genoten van deze run. De laatste 2 kilometer waren mijn benen wel moe, maar dat is niet gek.

Het herstel was wederom geniaal. Het hele weekend gewoon kunnen doen zoals ik altijd deed en zondag zelfs geklust in het vakantiehuisje.

Volgende week zaterdag (bij het schrijven dus al over 3 dagen) ga ik een 30er lopen.

Kun je het je voorstellen: ik heb er nu al zin in!

By | 2018-03-28T20:15:42+02:00 maart 28th, 2018|Hardlopen, Trainingsverslag|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

Reageer