Ooglidcorrectie

/, Lifestyle/Ooglidcorrectie

Ooglidcorrectie

In samenwerking met Laurium Klinieken Linschoten houd ik het verloop van mijn ooglidcorrectie bij.

Het laatste half jaar ongeveer stoor ik mij nogal aan mijn hangende oogleden. Voornamelijk rechts is het gaan hangen.
Het is niet overdreven aanwezig en ik heb er geen erge ongemakken van, maar ik begin mij er aan te storen. Ik vind dat ik er voornamelijk moe en ouder uit zie.
Vooral ’s morgens en wanneer ik moe ben aan het einde van de dag, wanneer ik dikke(re) ogen heb, is het aanwezig en eerlijk…sinds ik heb besloten deze ingreep te gaan doen merk ik dat ik erg aan het fronzen ben tijdens het werk (computerwerk) en kan het wel eens zijn dat daar mijn regelmatige hoofdpijn vandaan komt.

Tijd om er wat aan te gaan doen.

Consult

Het eerste consult is op 16 januari jl. Er wordt gekeken of ik überhaupt in aanmerking kom voor de ingreep en worden er wat standaard (gezondheids-) vragen gesteld. De dame die het consult bij mij houd, is ook mijn behandelaar tijdens de ingreep.
Het consult verloopt voorspoedig en mevrouw geeft mij het vertrouwen dat ik de ingreep wel door haar wil laten uitvoeren.
Ik loop naar buiten met een afspraak voor de ingreep voor over een maandje ongeveer.
Het had eerder gekund als ik dat wilde, maar ik heb op 8 februari een presentatie op De Gezondheidsbeurs en het lijkt mij niet handig de ingreep 
daar nog even gauw voor te doen.

Behandeling

Maandag 11 februari heb ik de afspraak om 9.45 uur.
Ik ben vanwege mijn samenwerking wat eerder aanwezig om duidelijke ‘voor-foto’s’ te maken.
Met een blotenbillen gezicht op de foto, want make up is natuurlijk not done op deze morgen.
Mijn moeder is mee omdat ik niet zelf terug mag rijden.
We zitten samen in de wachtkamer te wachten tot ik geroepen word.
Ik ben niet zenuwachtig, ik laat het gewoon over mij heen komen.
Omdat ik de vrijdag ervoor de presentatie op De Gezondheidsbeurs had, ben ik niet zo met de behandeling bezig geweest eigenlijk.

Dat ik de ingreep daardoor best een beetje heb onderschat, besef ik vrij snel.

Ik kom de behandelkamer binnen en word opgevangen door de behandelaar en assistent. Ik mag plaatsnemen op de behandelstoel. Dan worden mij er nog wat laatste controlevragen gesteld en moet ik een eigen risico ondertekenen.

Dan worden mijn ogen afgetekend en mag ik gaan liggen.
Eerst word er verband rond mijn hoofd aangebracht en dan is het tijd voor de verdoving.
De dames vertellen rustig wat ze gaan doen en hoe het gaat aanvoelen.
Ik krijg vervolgens 3 prikjes in mijn rechterooglid.
De prikjes doen even pijn, maar zijn te doen.
Mijn oog loopt vol vloeistof, word zwaar en dik en er word gezegd dat ik hem dan even niet meer kan openen en dan…raak ik lichtelijk in paniek!

Het idee dat mijn linkeroog hierna aan de beurt is en ik mijn beide ogen niet kan openen wanneer ik wil, bevalt mij niet.
De dames stoppen even en stellen mij gerust.
Maar dan zie ik dat ik mijn rechteroog prima nog op een kiertje kan krijgen en dus wat kan zien en dan word ik wat rustiger, maar prettig is het niet.
Let’s get it over with.

Dan begint de ingreep zelf. Het doet geen pijn, je voelt alleen dat ze bezig zijn. Elke keer wanneer er een nieuwe handeling volgt, laten ze dat rustig aan mij weten van te voren; wat ze gaat doen en hoe het aanvoelt. De dames kletsen tegen me (over hardlopen en over mijn zoon) zodat ik lekker word afgeleid.

Het rechteroog is klaar en dan beginnen ze aan mijn linkeroog. Deze gaat gelukkig sneller, omdat je weet wat je kunt verwachten.
Ik ben zo blij als het klaar is!

Herstel

Ik mag naar de ‘bij-kom-kamer’. Mijn moeder mag er weer bij.
Ik word op een heerlijke stoel neergezet met een kussen & deken en koelkompressen om gelijk te kunnen starten met koelen.
Dit doe ik de komende twintig minuten.

Tussendoor komt de behandelaar kijken hoe het gaat en die zegt tevreden dat ik naar huis mag zodra ik mij goed voel om te gaan.
Ik maak de twintig minuten koelen af en laat mij dan door mijn moeder naar huis rijden.

Ik had verwacht dat het pijn zou doen. Maar dat doet het niet.
De rest van de dag en de dag erna moet ik elk uur 15 minuten koelen. Ik koel wat langer; 20 minuten, zodat het sneller en mooier geneest.
Deze eerste 2 dagen doe ik verder niets meer dan op de bank hangen, rusten en koelen.
Vanaf dag 3 hoef ik nog maar 4 keer per dag te koelen. En doe dit ook 20 minuten per keer.
Ik vind dat de genezing wel snel gaat en kan (door de pleisters en blauwe plekken heen) best zien dat het mooi gaat worden.

Dag 3 ben ik alweer aardig op de been. Doe al wat klusjes in huis en wandel een half uurtje buiten. Naar de winkels gaan durf ik nog niet. Ik laat nog even boodschappen voor mij doen.

Dag 4 en 5 doe ik langzaamaan wat werk op de computer, maar merk dat mijn ogen hier heel moe van worden, dus doe het nog even rustig aan.

Het herstel gaat goed. Ik bel op dag 5 (vrijdag) zelfs de kliniek op, of mijn hechtingen er al uit kunnen. Die zondag heb ik een belangrijke hockeywedstrijd van mijn zoon welke ik bij wil wonen, ze kunnen kampioen worden.
Na een tussen-controle op de kliniek word er besloten dat het kan, maar dat ik nog wel even pleisters op moet voor het weekend om opengaan van de littekens tegen te gaan.
Ik kan met een gerust hart naar de wedstrijd en ik ben blij dat ik het niet heb moeten missen, want ze worden kampioen!

Dag 7, ik kan zien dat het heel mooi hersteld. Wel heb ik nog wat last van vocht in mijn linkeroog, waarvoor ik contact op ga nemen met de kliniek.
Ik heb alleen nog hele kleine rode vlekjes rondom mijn ogen en mijn ogen zijn nog wat klein door de laatste zwellingen, maar ik kan al aardig inschatten hoe het gaat worden. Heel mooi!

Update na laatste controle

Het is 5 weken na de ingreep en het is tijd voor de laatste controle bij de kliniek.
De behandelaar is tevreden met het herstel en het resultaat.
Ik geef aan zo nu en dan nog een wazig linkeroog te hebben, wat mij bijvoorbeeld belemmerd in het TV kijken en/of lezen, maar dit moet echt vanzelf weggaan. Geen reden tot zorgen. Niet dat ik dat had, maar wil het toch even aangegeven hebben.

Het litteken is mooi aan het herstellen, oogleden zijn ietwat rossig nog, maar wie niet weet dat ik een behandeling heb gehad, ziet dit niet.
Voor een goed en compleet herstel word toch al gauw 3 maanden gegeven, dan kan ik het eindresultaat écht zien.

Ik ben al zo tevreden! Ik ben blij dat ik het heb gedaan.

Fotodagboek


By | 2019-04-15T15:54:10+01:00 april 17th, 2019|Life, Lifestyle|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

Reageer