Van Oers Halve Marathon Etten-Leur

/, Raceverslag/Van Oers Halve Marathon Etten-Leur

Van Oers Halve Marathon Etten-Leur

Zondag liep ik mijn zevende Halve Marathon.
Ik liet mij dit keer verleiden voor de mooie Van Oers Marathon Brabant in Etten-Leur.

Weer niet helemaal onder de perfecte omstandigheden, maar wanneer zijn ze perfect.
Met de heuvels van de HM van Brussel van 4 weken geleden en de heuvelachtige training in Monschau een week geleden nog in de benen, familie en vrienden om mij heen die ziek zijn, kneep ik hem wel een beetje. Maar ik redde het om fit en redelijk ‘heel’ aan de start te verschijnen.
Dit keer was ik met hardloopvriendinnetje en dorpsgenootje Ineke afgereisd.

Het was ongeveer een uur rijden. Ineke had haar startnummer al via de post gekregen, ik moest mijn startnummer ophalen, binnen bij de balie in de Nieuwe Nobelaer.
Daarbinnen zagen we wat bekenden en kletsten wat. Nog een keer of 80 naar de wc, legden de spullen in de auto (de start was verrassend dichtbij de auto) en op naar de start. Goed geregeld allemaal!

5

Het was een fijne temperatuur, 17 graden. Al mag het van mij met een HM wat kouder. De zon schijnt. Het is gezellig in het dorp, of is het een stad? We hebben genoeg aanspraak van mensen buiten het startvak.

We starten om 14u.
Ik heb mijzelf voorgenomen te proberen om de hele race een pace te lopen van 5.40.
Aangezien je aan het begin altijd te hard start, ook al voelt het niet zo, neem ik wel direct gas terug.
Zoekende naar het juiste looptempo, gaat mijn veter los, waaah. Ik buk en maak hem vast. En weg is Ineke. Haha. Die ben ik de rest van de race kwijt.

Ik houd mijn pace de eerste 7km netjes vast, mijn ademhaling voelt verrassend goed, alleen mijn benen heb ik last van.
De masseur had al gezegd dat ik wat overbelasting had in de aanhechting (bij mijn knieholtes) en die voel ik, links vooral.
Net na de 5km staat de verzorgingsposten met sponzen, heerlijk! Ik gooi wat water over mij heen en krijg een opleving. Ik loop lekker.
Het is een mooie omgeving, met hier en daar wat toeschouwers langs de kant, niet heel veel.
Bij de 10km voel ik mijn benen weer en laat ietsjes het gas los tot ongeveer een pace van 6.0, ik loop de kms om en om wat harder en wat zachter.
We lopen mooie stukken door het bos en ik geniet van de herfstkleuren om mijn heen.
Bijzonder vind ik dat wij het grootste deel van het parcours samen lopen met de hele Marathon lopers.
De bordjes langs de kant geven ook de afstand van de HM, maar ook die van de hele aan en zit met mijn fantasie bij de (mijn) hele van Rotterdam in april. Wat een pleuris-end (red. film Marathon).

En zoals altijd bij een HM, kak ik rond de 15km in.
Het is dat mijn benen protesteren. Mijn ademhaling heb ik vooralsnog geen last van.

Kilometer 18 en 19 loop ik zelfs met een pace van 6.30 (zit ook een viaduct in) en het kan mij op dat moment ook helemaal niks schelen. Ik ben dan ook gewoon te moe om gas te geven en onder de 6 te blijven.
Als ik dan richting km 20 aan kom vind ik het wel weer zonde en als ik op mijn klokje kijk, zie ik dat, als ik iets meer door had gelopen nog wel een PR had kunnen lopen. Maar dat gaat nu niet meer lukken. Probeer dan nog maar is vastberaden te blijven en door te lopen, haha.

Ik hoor het stemmetje van Paul (mijn man) in mijn hoofd ‘je moet die laatste kilometer gewoon alles geven wat je hebt’ en ik besluit te versnellen, ik loop kilometer 20/21 met een pace van 5.46, met een heel serieus gezicht aan de toeschouwers te zien.
Sommige kijken met een vastberaden blik terug (zo van: you go girl), anderen kijken een beetje bang naar mij (zo van: is dat wel normaal), haha.

Als ik de finish nader heb ik eindelijk zin om een stukje te filmen. Anders valt mijn vlog ook zo tegen over de HM waar ik al een maand over praat ;).

Ineens zie ik Ron (team vroem) staan bij de finish staan. Whoehoe! Roepen en zwaaien naar elkaar en ik ren zo zijn armen in, haha! Medaille gauw om mijn nek gehangen, zo die is weer binnen!

3

Deze foto is echt 1 seconde na mijn finish genomen, ik heb hier mijn medaille nog niet om en mijn oordopjes nog in. Wat was ik blij dat ik er was!

Ik ga snel op zoek naar Ineke en sta versteld van haar tijd: 1.52, doe normaal Ien, haha, ze staat er zelf2 ook een beetje vol ongeloof bij! Geweldig.

Ik ben ook heel blij met mijn 2.05. Helaas geen PR, deze liep ik op 2.03.17 in Almere van de zomer.
Ik heb er op mijn manier hard voor gewerkt en ben tevreden.

Ineke en ik trekken wat warmere kleren aan en drinken even gauw een biertje bij het café om de hoek waar mijn auto stond.

Daarna gaan we lekker op huis aan, naar onze mannen.
Het enige waar ik nog aan kan denken is een lekker bord warm eten en een warm bad! Het is inmiddels 16.45u en we moeten nog een uur terug rijden.

Op de terugweg lopen we langs een Van Kuijck-flat (mijn meisjesnaam is Van Kuijk) en daar moet ik natuurlijk mee op de foto 😉

6

Ik kijk terug op een super leuke run. Niet al te groot (1000 deelnemers op de HM). In een gezellige stad (of is het een dorp?), met een gezellige, toegankelijke start. Mooie route. Mooie medaille (met een grote molen er op). Vlak parcours. De ruimte waar je nog na in kan schrijven en je kan omkleden was ook prima en niet te druk!

Als ik 1 minpuntje moet noemen, is dat het enthousiasme van het publiek mij een beetje tegenviel (van dat altijd zo gezellige Brabant!). Ik heb het gefilmd toen ik op weg naar de finish was (dit weekend te zien in mijn vlog). Wat geklap en af en toe een naam van een bekende, maar verder werd je niet echt door het enthousiasme de finish over geschreeuwd.
Kom ik op een volgend klein puntje: er staan geen namen op de startnummers. Misschien een idee voor de organisatie voor de volgende keer!

Mocht je ooit de kans krijgen deze race te lopen, zal ik het zeker aanraden!

Ondanks dat ik geen PR heb gelopen, vertrek ik met een opgelucht gevoel. Waarom? Dat lees je in mijn volgende blog!

Was jij er ook, of heb je hem eens eerder gelopen?


Debbie

 

 


 

By | 2018-04-03T15:06:59+02:00 november 1st, 2016|Hardlopen, Raceverslag|4 Comments

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

4 Reacties

  1. ineke 1 november 2016 at 22:27 - Reply

    leuk geschreven was zeker een mooie loop
    de diverse kleuren van het bos maakte het herfst echt compleet
    ik vond het begin erg smal en ik haat klinkers hahahaha
    je hebt super goed gelopen meid, ik ben trots op je,,

  2. Tina 11 juli 2018 at 11:18 - Reply

    Heb deze HM zelf al 2 x gelopen. Dit jaar voor de 3e keer en hopelijk binnen de 2 uur nu. Ben alvast ah trainen. Woon in Zweden en heb hier genoeg heuveltraining ,-) Mijn man loopt veel beter dan mij en hij gaat me hazen. Kijk er al naar uit (met kriebeltjes in de buik)

    • Debbie ~ Fit, Fun & Run 12 juli 2018 at 12:46 - Reply

      wauw mooi Zweden, ik liep mijn eerste buitenlandse HM in Stockholm in 2015!
      heel veel succes met het behalen van je sub-2 uur. ik liep die van mij in december in Linschoten in 1.53.59 WAUW wat een mega goed gevoel.

Reageer