Nóg een Marathon?

/, Life, Personal/Nóg een Marathon?

Nóg een Marathon?

De inschrijvingen voor de Rotterdam Marathon zijn gisteren opengegaan. Brengt veel herinneringen naar boven. Vorig jaar was ik één van de eerste inschrijvers.

Of ik nog eens een Marathon ga lopen?
Geen idee.

Ik riep altijd: nooit!
Langzaamaan kwam de gedachte: ooit!
En zo besloot ik voorzichtig september 2015 (ik weet het nog goed, ik was  met een vriendin in Stockholm voor de Halve Marathon), dat ik Rotterdam 2017 ging lopen. De editie van 2016 kwam mij te vroeg en ik wilde persé Rotterdam lopen.
Het duurde nog even dat ik het naar buiten bracht, april 2016, ik had een leuke stunt bedacht, ik liep de Mini-Marathon in Rotterdam (4,2 kilometer) met het bericht dat ik het jaar erop de échte Marathon zal lopen.
Zo gezegd, zo gedaan.

RotterdamCollage

Ik heb hem gelopen. En ik heb genoten. Het was warm (boven de 20 graden), ik zat letterlijk midden in een verhuizing, dus ik heb rustig gelopen. Ik kon harder, ik heb in andermans ogen misschien geen goede tijd, maar ik heb een Marathon gelopen (!). Die van Rotterdam. Dé Marathon der Marathons in mijn ogen. Ik ben lachend gefinished.
En dus was mijn doel bereikt. Startnummer en medaille ingelijst. Die pakt niemand mij meer af.
Daarna heb ik ook steeds gezegd: één keer, nooit weer. Niet omdat ik denk dat ik het niet kan. Waarschijnlijk loop ik ook zo een half uur van mijn tijd af. Maar who cares?

Een goede vriendin van mij liep de Marathon van Valencia, de prachtige finish op het water deed mij zeggen: mocht ik ooit nog een Marathon gaan lopen, dan die van Valencia.

Ineens lagen daar de plannen om met een aantal van mijn teamgenoten uit het ASICS Frontrunner team naar Valencia te gaan in november. En kwamen er steeds meer gezellige hardloopvriendjes bij die meegaan.
Ik schreef mij zonder na te denken in voor de 10 kilometer-race daar (je hebt daar alleen een 10 kilometer en een hele Marathon).

valencia

fotobron www.valenciaciudaddelrunning.com

Maar ineens begon het te kriebelen. Want had ik niet gezegd, mocht ik ooit nog een Marathon lopen, dan die in Valencia?

Ik loop graag Halve Marathons om en om in Nederland en het buitenland. Dus hoe leuk is het om een binnenlandse en buitenlandse Marathon te lopen.
Én nog wel het mooist van alles: mijn ouders zitten altijd regio Valencia rond die tijd in verband met de MotoGP motorraces daar. Die beloofden mij te komen aanmoedigen.

Vond het wel heel leuk om het dan tegen niemand te zeggen (althans niet op social media) en dan ineens als ik de Marathon gelopen had: BAM, did it! te posten. Het leek mij mooi om op deze manier voor een Marathon te trainen. In het ‘geheim’. Just me and the road.
Ik besloot te kijken hoever ik zal komen.
Voor de 10 kilometer stond ik in ieder geval ingeschreven, ik had wat dat betreft niets te verliezen.

Voorbereidingen werden getroffen en ik begon met trainen. Ik schreef mij in voor het sportrusten programma. Bestelde bietensap. Begon een trainingsblog en vlog. Etcetera.

Mijn plannen voor een snellere 5km en Halve Marathon, schoof ik (enigszins met tegenzin) wel weer op.

Totdat ik 2 weken geleden een realiteitscheck kreeg.
Ik was alles behalve fit, liep tegen een griepje aan, ontzettend drukke agenda, trainingen waar ik tegenop zag en tot 2 keer toe slecht nieuws in de familie.
Dat was de druppel. Ik heb een week lang bijna alleen maar kunnen liggen en slapen.

Het leek mij niet verstandig mijn trainingen nog door te zetten en weet je, ik heb er eigenlijk ook helemaal geen zin in!

Heb ook veel minder aan mijn dagen in Valencia als ik de Marathon ga lopen. De dingen die ik moet laten in training naar een Marathon, wegen niet op dit moment niet op tegen de voordelen.
En daarbij kwamen mijn ouders met het nieuws er niet bij te kunnen zijn. Toen was de keuze helemaal simpel.

Ik doe het gewoon even lekker niet!

Of ik ooit nog een Marathon ga lopen? Wie weet. Ik ben een hardloper, die doen de gekste dingen ; ) Ik zal het in ieder geval niet uitsluiten. Of het Rotterdam ooit gaat overtreffen betwijfel ik sowieso.

Ik ben er wel bij, in Rotterdam om de lopers aan te moedigen, want hallo! wat een feest is het daar. En ik weet nu hoe hard aanmoedigingen nodig zijn tijdens een Marathon.

 

By | 2017-12-20T23:31:23+01:00 september 27th, 2017|Hardlopen, Life, Personal|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

Reageer