De Halve van De Haar – Míjn Halve

/, Raceverslag/De Halve van De Haar – Míjn Halve

De Halve van De Haar – Míjn Halve

Ik heb even gewacht met het schrijven van mijn blog totdat die rozeroze wolk
wolk kwam.
Maar die kwam maar niet.
Het is nu een week verder en ik wacht nog steeds op die roze wolk. En ik denk niet meer dat het nog komt.

Ik heb ook geen donkere wolk hangen hoor, dat ook niet. Maar ook geen roze wolk.

Ik had verwacht een week lang met mijn medaille om mijn nek te lopen en hem overal mee naar toe te nemen waar ik heen ging.
Maar nee.
De volgende dag ging ik een dagje naar de sauna & massage en toen was ik hem al vergeten.
Wel heb ik hem ’s woensdags aan mijn bootcampclubje laten zien en donderdags mee genomen naar mijn werk. Maar dat is meer omdat ik gezegd had dat te doen.

Over de loop zelf en de organisatie niets meer dan lof! De eerste editie van De Halve van De Haar was top georganiseerd, mooie locatie, leuke route, dichtbij huis, geweldige sfeer, veel bekenden, ik was niet (erg) zenuwachtig, ik was er klaar voor!
Mijn gezinnetje was gezellig mee en onze zoon liep om 12u de 1,5km. Helemaal trots met zijn medaille, en ik ook met die van hem.

We hadden zoals altijd nog een fotomomentje met de hardloopvriendjes van de HRDLPRS groep.
IMG_4488

 

De zenuwen vielen mee. Maar ik voelde mijn benen zeuren. Zware benen had ik. ‘Dat is de spanning’ zeiden enkele hardloopvriendjes tegen me. En ik gaf daar ook maar al te graag de schuld aan. Het zal tijdens het lopen wel verdwijnen.

Vol goede moed start ik om 14u en denk op dat moment al: Well, let’s get it over with.
Bij het 2km bordje voel ik dat de spanning op mijn kuiten blijft en dat voel ik bij 5km nog. Ik ben er op die momenten eigenlijk al een soort van klaar mee. Het benauwd mij dat dit nog lang gaat duren.

Ik probeer de pijn en de lichtelijke paniek die soms dreigt op te komen te negeren, dat stemmetje wat roept: stop maar, kwel jezelf niet zo, je redt het toch niet zo.
Maar ik zet door. Ik moet wel. Dit is mijn eerste halve en die ga ik uitlopen!

Hier en daar zie ik wat familieleden en bekenden tussen het publiek staan en dan zet ik een grote glimlach op. Die support is zó welkom! Ik kan niet wachten tot ik bij de finish ben en mijn gezin, mijn vrienden en mijn ouders in de armen kan vliegen.

11129456_10205973215307820_798150916_n de tekst op de achterkant van mijn shirt komt goed van pas:11106264_10205973216987862_45491193_n

“What was I thinking?”

 

 

 

 

 

Na ong. 8 km komt de kasteeltuin en er lijkt serieus geen einde aan die tuin te komen. Die tuin is zo’n 2,5 km lang. Om de lopers nog wat te pesten moeten we een bruggetje over en een grindpad door. Langs het kasteel lopen is werkelijk waar prachtig! Ik probeer er van te genieten. Ik sla af en ren de tuin uit, de eerste ronde zit er zowat op. We passeren het finish punt en ik hoor mijn man roepen: nóg een rondje!! En ik zet een grote glimlach op, zwaai lief naar man en kind en ren weer door.

Verderop hoor ik 2 van mijn liefste vriendinnen keihard mijn naam roepen en dan krijg ik een boost om die tweede ronde ook uit te lopen. Maar na nog geen 1,5 km is die boost alweer weg.
De zon breekt door langs de Haarrijnse Plas en dan plots weer een halve km dat ik van de loop, het moment en het uitzicht geniet. Dat ik gezond ben en dit toch maar kan doen allemaal. Dat is toch nog het mooiste van allemaal. Ja, het is zwaar voor me, maar ik heb de mogelijkheid om het te doen!

Gezegend, maar nog steeds met pijn in mijn benen loop ik door.
Ik begin stoepranden te zoeken waar ik mijn kuiten op kan rekken en dat haalt mij weer uit mijn concentratie.
Tot mijn grote teleurstelling kom ik erachter dat mijn hardloop-app niet secuur meet met het parcours. De stem van mijn hardloop-app zegt dat ik er 13km op heb zitten en ik word blij dat ik langzaamaan kan gaan aftellen, nog 8 km!! Het einde komt in zicht. Tot ik een bordje in de verte zie, nog zo’n 250 meter verderop met 12km erop! Wat een domper! Nog bijna 1,5 km verder lopen!

Bij het 13km punt beginnen er mensen om mijn heen te wandelen en ik probeer mijzelf te pushen pas bij het 15,5km punt (waterpost) even pauze te nemen, maar dat lukt niet. Hier en daar begin ik te wandelen. Bij binnenkomst in Vleuten-dorp pak ik de eerstmogelijke stoeprand en stop ik om mijn kuiten te rekken.
Bij het 15,5 km stop ik weer, rek ik even goed, maak een praatje met de vrijwilligers, drink rustig een beker water en ik ga weer.
Nog iets minder dan 6km. Kom op. Nog een half uur. Steeds meer mensen beginnen te wandelen en dat werkt erg demotiverend.
Bij de 17km begin ik mijn knie te voelen, maar dat interesseert mij op dat moment echt niet.

In de kasteeltuin, bij de 18km ongeveer, begint een vrolijke man rondjes om mij te huppelen, in zijn handen te klappen en mij aan te sporen: kom op, kom kom. de’s te eerder ben je d’r. En dit herhaalt zich zo’n 3x tot we die ellenlange kasteeltuin uit zijn.

En daar komt dan EINDELIJK de finish in zicht.

IMG_4497

Ik zie 2.14.47 op de tijd staan en ik denk: dat is helemaal niet slecht!!! (netto tijd 2.13.22)
Ik zie mijn man en mijn 2 beste vriendinnen en hoor mijn man roepen: ren maar met mama mee en mijn zoontje sprint de laatste 50 meter mee. Wat een energyboost krijg ik daarvan!
Mijn hardloopmaat zorgt voor deze geweldige finish foto!

 

Ik zie mijn ouders, mijn moeder pakt mij beet en begint te snikken zo trots is ze op me. Bij mij komen geen tranen, ik kan dat niet. Vaak heb ik gedacht onder het lopen, als ik er ben dan laat ik mij lekker gaan. Maar er komen geen tranen.

De pijn in mijn kuiten overheersen en ik houd mij groot voor alle bekenden die om mij heen staan.
Ik vergeet zelfs mijn medaille te halen!!

Mijn lieve familie en beste vriendinnen, IMG_4477
met bloemen, snoep, een spandoek,
en een mega grote beker en een kaart met de namen van nog meer vriendinnen! Ik ben ze zo dankbaar!

Ik roep dat ik het nooit meer doe, zo’n halve marathon!

Een hardloopvriendin van mij staat driftig mee ‘nee’ te schudden ‘echt niet nog is’.

….en inmiddels hebben we allebei een nieuwe HM gepland.

Gekke mensen, die hardlopers.

De Halve Garen loop verklaarde mijn man toen ik naar de auto strompelde. Haha.

Ik heb er vandaag weer 16km op zitten en geloof echt dat ik echt wel met meer gemak een halve marathon kan uitlopen.

Ik kan van alles de schuld geven. Lag het aan mijn nieuwe compressiekousen. De stormachtige PPPloop de week ervoor. Mijn ontzettende verkoudheid de hele week ervoor. Een combinatie van dit alles? Who knows.

Ik ben inmiddels alweer nieuwsgierig naar een volgende, zonder zere benen.

Mensen die mij naar mijn loop vragen krijgen ook deze hele klaagbaak over zich heen.
Ik zou ook echt willen dat ik het anders had ervaren, maar het is zo gegaan. Het/ik liep gewoon niet lekker en dan is 21.1km best lang.

Nou ach, misschien komt die roze wolk nog wel?! Nu ik het van mij afgeschreven heb. Ik hoop het! Dan spring ik er op en dan kom ik er voorlopig niet meer vanaf!

IMG_4479

Trofee

By | 2018-04-03T15:20:20+00:00 april 13th, 2015|Hardlopen, Raceverslag|4 Comments

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

4 Reacties

  1. Johann 13 april 2015 at 19:56 - Reply

    Leuk stuk meid! Nu weet ik wat je onderweg gedaan heb en waarom ik bij de finish een beetje kou stond te lijden.

  2. Debbie Hendriks 13 april 2015 at 20:14 - Reply

    Leuk geschreven en balen dat je zo’n last van jouw kuiten had. Ik kan mij voorstellen dat je dan niet echt onbezorgd kunt lopen. Erg jammer dat je de roze wolk niet ervaren hebt. Ik zit er nog steeds op, terwijl ik mijn halve half maart gelopen heb… Wekelijks poets ik mijn medaille en geef er een kus op voor ik ‘m terug hang in de kast… 😉

    • Debbie ~ Fit, Fun & Run 13 april 2015 at 20:36 - Reply

      Echt? Ik wil dat ook! Misschien moet ik wat aardiger tegen mijn medaille zijn, ook zoenen en poetsen en komt t besef vanzelf! ☺️

Reageer