Midnight Sun Run, Reykjavik

/, Raceverslag/Midnight Sun Run, Reykjavik

Midnight Sun Run, Reykjavik

3 weken na de race, is het er dan eindelijk: mijn verslag van de Halve Marathon in Reykjavik, IJsland.

Officiële naam van de race: Suzuki Midnight Sun Run (in het IJslands: Miðnæturhlaup Suzuki). Midnight Sun, ren je tegemoet, de race start om 21.00 uur.
Het haalde zijn record aan deelnemers dit jaar: 2826. Ook waren er meer buitenlanders dan voorheen: iets meer dan 1300 deelnemers (grappig, dat is zowat de helft van het totaal) uit 52 verschillende landen.
Waaronder ik dus!

20049174_1943343585941955_1408630372_o

Trots stond ik in mijn oranje hardloopshirt met de Nederlandse vlag aan de start (dit shirt droeg ik ook in Berlijn en Brussel tijdens mijn HM’s, in Stockholm een soorgelijk hemdje).
Leuke daaraan is, dat je opvalt tussen de foto’s, maar het leukste is dat je direct interactie hebt met andere Nederlanders. En ik moet zeggen, ik kwam er best een aantal tegen.

hoogteverschillen

Ik wist van tevoren dat het een zware race ging worden. Althans, dit verwachtte ik.
Om te beginnen met het parcours. Er zaten wat klimmetjes in (van bijna 100 meter 😉)
De website vermeld ‘The 21 km course is demanding, hilly and steep from km 3 to 12″.
Tel daar 2 nachten weinig en slecht slapen bij op, het feit dat we de dag ervoor een 11 uur durende excursie-dagtocht achter de rug hadden, veel gereisd hadden en tot overmaat van ramp voelde ik mij sinds de middag die dag niet helemaal fit. Paul was helemaal niet lekker, die kon bijna niet eens mee aanmoedigen, ik heb zelfs overlegd om anders de 10km te lopen, maar dat idee schoven we snel van de baan, ik ben gekomen voor de Halve Marathon en deze ga ik lopen.
Tot overmaat van ramp, slaat het weer compleet om tegen de middag en mogen wij gebukt gaan onder regen en veel wind.
Ach, ik houd wel van een uitdaging…

Dus, ik stond daar, trots in mijn oranje shirt.
Ik had een bandje om mijn pols met de kilometer-tijden die ik moest lopen om onder de 2 uur te eindigen.
Ik was vastberaden. Dat ik een PR (stond op 2.03.17) ging lopen, voelde ik.
Mijn lichaam is zo fit en licht na de Marathon van Rotterdam, daar ging ik voordeel uit halen. Dat kon niet anders. Het parcours kon mij parten spelen, maar hey, what comes up, most come down! Knallen naar beneden zal ik!

Ik word aangesproken door 2 Nederlanders waarvan er 1 man rond de 2 uur wilde gaan lopen, dus ik sluit achter hun aan.
Het startschot gaat en zij gaan er eigenlijk al te snel voor mij vandoor. Ik laat ze gaan (later blijkt, dat ik meneer bij de 14km ongeveer lachend weer inhaal, hij zat er al doorheen).
Ik houd netjes mijn klokje in de gaten en houd mij netjes aan de pace. De eerste kilometers loop ik heerlijk, soms zelfs wat sneller, dus ik probeer (om er later profijt van te hebben) mij toch aan mijn pace van 5.40 te houden.

20132588_1943343539275293_1442082827_o 28191359181_c8921299fd_z 19911616_1943343532608627_24236598_o 19897618_1943343552608625_26861527_o

We rennen langs de ‘Salmon River’ en ik geniet van het uitzicht. Ik heb er geen zin in, maar toch (voor het plakboek) pak ik even snel mijn telefoon om wat fotootjes te schieten.
Wanneer wij later onder een viaduct doorrennen en het uitzicht weer prachtig is, besluit ik nog even snel wat fotootjes te schieten, maar voor de rest van de race mijn camera op te bergen.

19897958_1943346579274989_236788146_o

Even heb ik een dipje rond de 6km, maar loop wel zonder twijfel rechtdoor bij de kruising waarbij de 10km lopers linksaf slaan en wij (de Halve Marathoners) rechtdoor moeten. Ook al vind ik de gedachte in Paul zijn warme armen weg te kruipen nu heel fijn, ik zet door en besluit af te maken waar ik aan begonnen ben.

Ondanks de ontzettende hoogteverschillen en pittige klims, houd ik mijn pace goed vast.
Het is een (serieus) spel geworden: de tijd die ik verspil door het klimmen, haal ik met naar beneden knallen weer in. Je kunt precies zien op mijn tussentijden wanneer ik omhoog en wanneer ik naar beneden ga.
Ik houd mijn pace prima vast tot zeker 15 kilometer, ik heb zelfs nog 1,5 minuut speling op dit punt!
Een dik PR zit er in, ik ben alleen nog heel druk op koers voor een sub 2 uur.

mid2017_0840 mid2017_3826

mid2017_3822 27654324643_2117893fa4_z
bovenste fotos: altijd blijven lachen 😉
onderste foto rechts zie je hoe stijl de klims waren.
onderste foto links, zie je de heuvels ook goed. en wel grappig: de jongens met MudMasters shirt op deze foto, is níet de jongen die ik sprak onderweg (zie stukje verder)

De laatste 5 kilometers zijn in zicht, ik raak in gesprek met een vriendelijke Nederlander met een MudMaster-shirt en ik begin iets af te zwakken.
Mijn bandje op mijn pols is door de regen ook kapot aan het gaan. Mijn benen worden moe.
Zoals ik altijd heb bij Halve Marathons, verlies ik mijn concentratie en doorzettingsvermogen bij de 17-18 kilometer.
Ik maak de stomste fout die ik die race heb kunnen maken: ik trek het bandje van mijn pols en ga op gevoel lopen.
En dáár verspil ik dus mijn kans op een sub 2 uur. Ook tot in details terug te zien op mijn tussentijden.

tussentijden

Ik ben moe, ik kan niet meer rekenen en raak geïrriteerd door mijn klokje. Ik heb het koud en wil alleen nog maar finishen en naar Paul toe.

De laatste paar honderd meter zie ik dat een sub 2 uur er niet meer in zit en baal even.
Ik kom de finish over. Dit had een mooi moment geweest om de tranen te laten lopen, maar de tranen komen niet. Ik ben trots. En blij dat ik er ben.
Pijn mijn lijf heb ik, zere bovenbenen en kont/stuitje, ik tril helemaal. Maar los van dat, ben ik werkelijk verbaasd hoe goed ik gelopen heb (conditioneel)!

Ik kijk op mijn klokje en zie dat ik mijn PR met 2,5 minuut verbroken heb. Eindtijd: 2.00.44.

Trots neem ik de medaille in ontvangst. Ik krijg een foliedeken om, pak een warme chocomelk en banaan aan en ga op zoek naar Paul.

Schiet nog even wat foto’s en ga snel naar het hotel, gesloopt, we pakken een taxi (kan ons op dat moment echt niet schelen hoe veel dat kost), pak een doucheje en duik lekker mijn mandje in.

20068011_1943343429275304_835656043_n 20068149_1943343482608632_737691795_n

Het was hard werken, maar daar houd ik wel van tijdens een race.
Deze mooie ervaring pakt niemand mij meer af. IJsland kan van de bucketlist af.

Op naar de volgende buitenlandse run: de Jungfrau estafette Marathon in Zwitserland begin september.
Lekker weer die benen en billen laten werken 😉

 

 

By | 2018-04-03T14:52:14+00:00 juli 13th, 2017|Hardlopen, Raceverslag|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

Reageer