Luxemburg Halve Marathon

/, Raceverslag/Luxemburg Halve Marathon

Luxemburg Halve Marathon

Mijn tiende buitenlandse medaille inde ik afgelopen weekend in Luxemburg bij de Halve Marathon.
Vanwege de hoogteverschillen in dit parcours, een mooie training voor de Jungfrau Marathon.

Als officieel ambassadeur werd ik flink in de watten gelegd; 2 nachten hotel, een startbewijs voor de Halve Marathon én tickets voor een VIP afterparty.
Natuurlijk ging ik niet alleen, vriendlief ging voor de support en voor de gezellig mee!

Vrijdagavond haalden we mijn startbewijs op bij de expo en had ik een fotoshoot binnen met de andere ambassadeurs (2 Duitsers en 1 Belg).
Zaterdag overdag natuurlijk genoten van de stad Luxemburg & door het prachtige weer ’s middags nog even kunnen rusten aan het buiten-zwembad bij het hotel. Wat een genot!

Lekker voor aan het zwembad dit weer, maar om een race te lopen was het eigenlijk veel te warm. De race was ’s avonds om 19u en dan zal het nog 26 graden zijn.
Het weer is eenmaal iets waar je niets aan kunt veranderen, dus ik moest het maar nemen zoals het was. En tenslotte, heb ik 2 Marathons gelopen terwijl het nog een paar graden warmer was. Die Halve Marathon ging mij dan ook wel lukken.
Uiteraard heb ik ervoor gezorgd dat ik de dagen er voor flink wat extra water dronk.

RACEDAY

Rond 17.30u kwamen wij bij de expo aan, waar ik om 18.00u nog een fotoshoot had met de rest van de ambassadeurs.
Ontmoette Edgar, welke een startbewijs voor de hele Marathon bij mij gewonnen had via mijn Instagram.
Met Wesley had ik afgesproken samen de race te lopen.
We starten met zijn drieën tegelijk in het startvak. Wesley en ik willen een pace van 5.30 aanhouden, dan zullen we zo rond de 1.56.00 binnenkomen.
Een mooi streven, ik heb de Frankfurt Marathon tot 30 kilometer op dit tempo gelopen, dus dit moest wel lukken.
Onder normale omstandigheden dan hè.
Het was gewoonweg te heet, had al heel veel gelopen die dag en de route kent nogal hoogteverschillen.

Eigenlijk al na de eerste bocht, bij een flinke klim, lachten Wesley en ik naar elkaar en besloten dat we lekker rustig gingen lopen.
Het was ook immens druk! We werden constant opgehouden.

Na kilometer 5, bevond zich op elke 3 kilometer ongeveer een waterpost en daar namen wij dankbaar gebruik van.
Dat wij niet de enige waren die behoefte aan hydratatie hadden, was goed te merken. Het was bijna niet te doen zo druk bij de waterposten! Bij een aantal moesten we echt stilstaan en wachten tot er een nieuwe bekertje werd aangereikt door de vrijwilliger.
Ik nam standaard 2 bekertjes mee, 1 om te drinken en 1 om over mijn hoofd en polsen te gooien, dit zorgt voor een fijne verfrissing.
Bij kilometer 17 (?) greep ik zelfs mis, de vrijwilligers hadden daar de bekers in een bak water gegooid en daar moest je zelf je water nog ‘tanken’. Het was er een geduw en getrek van mensen.
Ook onder het rennen blijft het druk, inhalen is niet te doen en het gebeurde nogal eens dat wat lopers met elkaar in de knoei kwamen, een aantal valpartijen gezien ook. Ook ik besloot af en toe liever over stoepen en grasveldjes bochten te nemen, dan achter mensen te blijven hangen.

Elke 45 minuten nam ik een gelletje en dan appte ik mijn vriend waar ik liep op dat moment.
Bij de tweede keer dat ik dat deed (op ongeveer 15 kilometer), besloot ik mijn oordopjes in te doen en mijn muziek aan te zetten.
Ik appte mijn vriend, die ik nog niet gezien had langs de kant, dat hij mij ook kon bellen. Het zal wel leuk zijn hem nu toch is te zien.
Hij zal proberen een stad-fiets te huren en langs het parcours te komen.
Hij belde mij en probeerde mij uit te leggen waar hij stond en ik dacht direct, dat zal dit zelfde straatje wel is kunnen zijn en precies op dat moment zie ik hem staan, rechts op de stoep. Ik stop en geef hem een dikke kus. Zo fijn om hem te zien!

Vanaf dan kan het aftellen beginnen. Stilletjes aan krijg ik iets last van mijn linkerknie, maar het is nog prima te doen.
Ik betrap mijzelf erop dat ik me afvraag wanneer die hoogteverschillen dan komen waar iedereen het zo over heeft en besef mij dan dat ik gewoon goed getraind ben en die hoogtes al genomen heb. Versneld zelfs. Elke keer als er een verhoging kwam, rende ik in een hogere versnelling naar boven.
Ook de laatste klim, die echt wel nasty is, waar ik normaal moeite mee zou hebben, neem ik versneld naar boven.
Goed teken dit.

En dan komt het einde in zicht. Het is erg snel gegaan allemaal.
De finish is binnen in de expo-hal. Niet zo mooi als de Frankfurt Marathon, maar ook hier hangt een mooie sfeer.
Voordat we de expo in rennen, kunnen we nog naar beneden knallen, maar zelfs hier, aan het einde van de race is het nog steeds druk met mensen.

We hebben niet ons tempo van 5.30 aangehouden, maar met een pace van 5.57 gemiddeld komen wij over de finish met een tijd van 2.05.34.

Gezien de obstakels onderweg, vind ik dit een erg mooie tijd!

Ik heb genoten van het parcours door de oude binnenstad, over de grote brug waarvan je Pfaffenthal inkijkt, een stuk door een park en zelfs dwars door een circustent heen.

Heel veel supporters en muzikanten langs de kant, wat voor een goede sfeer zorgde.

De medaille die wij in ontvangst mogen nemen is echt een plaatje. Deze behoort wel in mijn top 5 mooiste medailles welke ik in de 7 jaar dat ik loop gespaard heb!

Na wat foto’s schieten, kleed ik mij om en genieten mijn vriend en ik van een hapje en drankje in de VIP ruimte, vanwaar wij de Marathoners (waaronder Edgar ook!) binnen juichen.

Zondag natuurlijk weer de hele dag van Luxemburg genoten. Top weekend!

By | 2019-06-06T12:47:11+02:00 juni 6th, 2019|Hardlopen, Raceverslag|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

Reageer