Jungfrau Marathon, Zwitserland

/, Raceverslag/Jungfrau Marathon, Zwitserland

Jungfrau Marathon, Zwitserland

Toen er voor mij een plekje vrijkwam om deel te nemen aan de Jungfrau Marathon, twijfelde ik geen moment.
Een tripje naar Zwitserland had ik wel zin in! En rennen in het buitenland is het liefste wat ik doe!

route

Het was het 25-jarig bestaan van het evenement dit jaar en ter ere daarvan was er ook een speciale estafette welke gelopen kon worden in teams van 4.
Er deden verschillende teams mee, waaronder verschillende bekende sporters.
ASICS is één van de hoofdsponsoren van dit evenement en op deze manier kwamen er startbewijzen beschikbaar voor Frontrunners, ook voor Nederland.
Zo vormde ik met mijn ASICS Frontrunner teamgenootjes Celeste, Richard en Erlinde een estafette team ‘ASICS Frontrunner team Nederland’.

Super leuk dat wij op deze manier ASICS Frontrunners uit Zwitserland konden leren kennen. We zijn in de watten gelegd door ze!

hoogteverschillen

Mijn stuk, tussen de 20 en 30 kilometer

We hadden de volgende verdeling in het team:
Celeste liep het eerste vlakke stuk van bijna 10 kilometer direct vanuit ‘ons dorp’ Interlaken, daarna wisselde zij met Richard in Wilderswil waar hij startte aan een stuk van rond de 10 kilometer, dan kwam hij bij mijn punt in Lauterbrunnen en liep ik een stuk van 10,5 kilometer en dan kwam ik aan in Wengen waar Erlinde het laatste stuk van 12 kilometer liep.

Zo had ieder zijn eigen ‘stationnetje’ waar we startten. Celeste had het makkelijk, zij kon naar de start lopen vanuit het appartement, zij startte in ‘ons dorp’ Interlaken. Richard werd vanuit ons dorp met een bus naar zijn stationnetje gebracht. Ik moest vanuit ons dorp met de trein naar Lauterbrunnen (zo’n 30 minuten) en Erlinde legde even later ook dit treinritje af, en vervolgens nog een ritje naar Wengen, waar ik haar zal aflossen.

Celeste startte de estafette om 8.30 uur. Ik diende om 9.00 uur aanwezig te zijn in Lauterbrunnen, mijn bagage ingeleverd te hebben voor 9.20 uur en startten zou ik rond 10.30 uur verwachtte ik, wanneer Richard bij mijn stationnetje kwam.

IMG_9391

Vrijdag hadden we prachtig weer gehad, voor vandaag stond er helaas heel veel regen voorspeld.
Ik wilde wel in korte broek (met compressiekousen) lopen, dus nadat ik mijn bagage had afgegeven stond ik bijna anderhalf uur in korte broek te wachten.
Prima geregeld dat mijn tas met droge warme kleren dan in Wengen op mij lag te wachten!
Gelukkig was het lange tijd droog, maar het begon lanzaam te spetteren. Ik had wel een partytent waar ik onder kon schuilen, maar deze had geen wanden tegen de wind.
Ik begon het langzaam koud te krijgen.
De andere ASICS Frontrunner teamleden uit andere landen werden stuk voor stuk gewisseld met de lopers, maar Richard zag ik nog nergens. Het was ook lastig inschatten hoe laat hij precies aan kon komen.
Nog maar voor de 20e keer inmiddels naar het toilet bij het tegenover gelegen koffietentje.
Keek op mijn klokje, nu moest hij toch wel komen onderhand. Yes, daar zag ik hem aankomen!
Snel gaf hij mij de riem met tijdsregistratie. Ik kon eindelijk starten aan mijn deel van de estafette!
Ik had zo’n zin om te lopen!
Niet alleen omdat ik aan het afkoelen was, maar ook omdat ik zo’n zin had de bergen in te gaan!
Helaas hadden we door de regen welke op komst was niet zoveel zicht de bergen op. Als het helder was geweest, konden we nog verder kijken natuurlijk.

2

Mijn startplek en het (geen) zicht op de berg waar we heen moesten

Richard had van te voren aangegeven dat hij bij mijn stationnetje ook verder ging rennen, dus dat hij met mij meeliep. Gezellig. Toen hij aankwam, twijfelde ik even of hij het nog zou doen, hij had het erg zwaar gehad. Er waren toch meer hoogteverschillen geweest als hij van te voren had gedacht.
Het eerste stuk van mij was 5 kilometer plat, dus ik stelde hem gerust dat hij dat stuk rustig kon bijkomen en zijn hartslag kon laten dalen.
Na de 5 kilometer zouden we pas gaan klimmen. Ik was zo benieuwd hoe erg en hoe lang! Ik had mij helemaal niet verdiept in het parcours verder, maar ik zou het zwaarste stuk van 450 meter klimmen in 5 kilometer afleggen.
Alle Zwitsers die ik had gesproken zeiden dat het een heel pittig stuk zou zijn, maar dat het wel te doen was. Rennen ging sowieso niet, iedereen zou daar wandelen.
Aangezien de andere teams al mega voor op ons lagen ging ik mij niet drukker maken dan nodig. Voor mij (en Richard) was het geen wedstrijd. Celeste zou eigenlijk ook rustig lopen vanwege een blessure.
We besloten te genieten van de omgeving en onze hartslag laag te houden. Leek mij het handigste, want ik wist werkelijk waar niet wat ik kon verwachten van de klim(s).

3

We renden lange tijd op een asfalt weg, langs typisch Zwitserse boerderijen. We kwamen langs 2 watervallen en we keken onze ogen uit. Links naast mij dook een rivier op, welke we later via een bruggetje over mochten en we hem nog naast ons hielden. Doordat we de slinger maakten, kwamen we van ver af nogmaals langs de watervallen. Geiten in de weilanden met typische Zwitserse bellen om. Geweldig! We genoten!
De bochten werden steeds kleiner en kijkende op mijn klokje konden we de meters gaan aftellen voordat het klimmen begon.

IMG_0060

Met mijn maatje Richard

Ik vind het eigenlijk verschrikkelijk om omhoog te lopen. Mijn kuiten verzuren dan snel. Waarom ik mij dan op heb gegeven? Ach. Alles went denk ik dan. En het blijven goede trainingen, heuvel (eh, berg) trainingen.

Nou daar gingen we hoor, omhoog. Na 10 meter begonnen Richard en ik al grappen te maken ‘waar zijn we aan begonnen’ etcetera. Bij wat plattere stukjes over stukken met mooi uitzicht, nam ik de tijd om te genieten en foto’s en filmpjes te maken.
Leuk contact met een aantal Nederlanders onderweg.
Jemig, wat een klim. We deden gewoon 5 minuten over 250 meter op deze manier!

4

Na 2 kilometer leek het wel minder klimmen te worden. Ik zette het rennen weer in.
Langzaam raakte ik Richard kwijt, ik had zin om door te lopen en wel in mijn eigen tempo. Richard had natuurlijk ook al 10 kilometer meer in de benen.

IMG_9402

Rennen was er gewoon echt niet bij

Het voelde een beetje gek om tussen de Marathoners te lopen, welke inmiddels al 25 kilometer hadden afgelegd en ik daar zo makkelijk tussen liep. Te filmen en te kletsen. Veel Nederlanders die ik passeerde hadden niet eens het fut meer om te reageren (begrijpelijk). Wanneer ik publiek passeerde die zo lief stonden te aanmoedigen voelde ik mij erg ongemakkelijk. Ik liep geen Marathon. Ik liep maar 10,5  kilometer. Na het ergste klimstuk, vond ik het klimmen zelfs meevallen. De kilometers vlogen voorbij. Ik verdiende het niet. De Marathoners wel. Zoveel respect voor die mensen. Ik had een brok in mijn keel.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik kwam het dorpje Wengen binnen en wisselde met Erlinde. Even wachten op Richard nog en we konden het treintje naar boven (de finish) pakken.  En daar, als team, Erlinde binnen te halen. En de estafette in stijl af te sluiten.
Ik stond er van te kijken hoe goed mijn benen nog voelden en wilde eigenlijk nog wel een stukje doorrennen. Een stuk rechtdoor rennen ging het niet worden, naar het volgende treinstation was het nog een end. Ik besloot naar het volgende treinstation te rijden en daar eventueel uit te stappen om verder te rennen. Maar eenmaal in de trein bleek dit nog 8 kilometer. Dat vond ik weer net wat te lang.
Ik besloot door te rijden naar de finish en daar nog 5 kilometer te rennen.  Richard wilde mij wel weer vergezellen.

Eenmaal boven in Eigergletscher, 3200 meter hoog, was het KOUD!!! Het regende het bleek te vriezen, -2 werd er gezegd.
Spontaan geen zin meer om te rennen! Ik wilde alleen nog maar droge en warme kleren aan en terug naar het appartement.

5
We kwamen gezellig nog de Zwitserse ASICS Frontrunners tegen, even gauw op de foto en warmte opzoeken.
Eerst nog heel lang op Erlinde moeten wachten tot zij gefinisht was en gevonden.
Ondertussen wel even lekker gegeten en koffie gekregen, maar koud dat het was!
Toen we Erlinde gevonden hadden gelijk terug naar het appartement gegaan voor een warme douche.

In principe was er voor de estafettelopers geen medaille, maar toch hebben we deze gekregen. En hij is zo mooi!
Ook al was ik er zo blij mee, ik heb hem uit respect naar de Marathoners na de race niet gedragen.
Zij wisten niet van de estafette af (dit ging verder buiten de normale organisatie om), dus ik vond het niet passend hem om mijn nek te hangen. De hele Marathon had ik niet gelopen. Zíj hadden hem dubbel en dwars verdiend!!
Uiteraard heeft hij thuis een mooi plekje gekregen.

IMG_9425

We mochten met ons startnummer nog een mooie longsleeve halen (jeej, met lange mouwen, snel erbij aangetrokken voor extra warmte) en een Zwitserse reep chocola (helaas uiteindelijk vergeten te doen, maar ik had er al 1 gekregen van de Zwitserse Frontrunners ; ) ).

Wat een ongelooflijke mooi race! Ik wist totaal niet wat ons te wachten stond. Qua klims niet. Qua organisatie niet. Het was voor ons allemaal vrij onduidelijk tot de ochtend zelf hoe en wat nu precies (veel info in het Duits, dus snapten wij maar half haha).
Deze race ga ik nooit vergeten! Jammer van het ontzettende slechte weer bovenop, dat wij geen panorama view hadden. We hebben foto’s gezien van voorgaande jaren en het uitzicht was dan werkelijk waar prachtig!

Stiekem word er hier een daar al voorzichtig gezegd dat er volgend jaar de hele Marathon gelopen gaat worden. En weet je wat? Ik zeg vooralsnog geen ‘nee’ tegen dit plan.

 

By | 2018-04-03T14:49:31+00:00 september 14th, 2017|Hardlopen, Raceverslag|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

Reageer