In gesprek met: Kelly de Ridder

//In gesprek met: Kelly de Ridder

In gesprek met: Kelly de Ridder

In mijn rubriek “In gesprek met” interview ik regelmatig bijzondere mensen en atleten, van wie ik graag meer wil weten.

Vandaag in de spotlights: Kelly. In de spotlights staan is haar niet vreemd, Kelly haar leven stond even op zijn kop de laatste maand(en). Kelly was ‘de laatste finisher’ van afgelopen Rotterdam Marathon. Je weet wel, die prachtige beelden.
Kelly en ik ontmoetten elkaar een maand voor Rotterdam, tijdens de 20 van Alphen . Een bijzonder momentje deelden wij. Buffelend door wind en regen. Beiden in training voor onze eerste Marathon. Ik midden in een verhuizing, Kelly kreeg het weekend van de Marathon de sleutel. Vastberaden waren wij beiden deze periode door te komen.

Daarom deden die prachtige beelden van haar tijdens haar finish bij de Rotterdam Marathon misschien wel wat extra’s met mij. 1) omdat wij zo’n mooi momentje deelden bij Alpen en 2) die vastberadenheid die af te lezen was van haar gezicht, kon ik gewoon voelen!

Ik heb even gewacht tot alle gekte verdween en kwam deze week bij Kelly aankloppen voor een kort interview. Want Kelly, die hoort in mijn rubriek BIJZONDERE MENSEN.

Alle gekte weer een beetje voorbij?
Gelukkig wel haha. Het is inmiddels allemaal weer rustig.|

Wanneer had je door dat je de laatste finisher was?
Eerlijk gezegd wist ik niet precies wat er zou gaan gebeuren als ik echt de laatste zou zijn. Volgens mij werd er bij ongeveer 38 kilometer verteld dat ik echt de laatste zou worden. Het drong niet tot mij door. Ik dacht: “Prima! Allemaal goed als ik maar mag finishen!”

Wat ging er door je heen, vanaf het moment dat ze tegen je zeiden dat je door moest rennen?
Je schrikt heel erg. Ik heb niet voor niks zo lang getraind. Ik was bij 19km al misselijk en had buikpijn. Ik had al zo afgezien het zou toch niet gebeuren dat mijn eerste marathon zo ging eindigen. Dat ik uit de wedstrijd werd gehaald. Ik baalde heel erg maar dacht ook. Ik heb alles gegeven wat er in mij zit. Ik heb gevochten tot ik er bijna bij neer viel. Als ze mij eruit zouden halen had ik het wel kunnen accepteren. Ik had zo hard gevochten en echt alles gegeven. Zolang ik van mezelf weet dat ik alles eruit heb gehaald is het goed.

Hoeveel kilometer hebben ze uiteindelijk achter je gereden?
Ik weet het niet meer precies maar als ik het mijn goed kan herinneren vanaf 32km.

En je broer, hoeveel kilometer heeft hij wel niet met je mee gerend? Dat moet een prachtig moment geweest zijn voor jullie.
Hij stond ergens op 30km samen met mijn schoonzus, neefje en moeder. Mijn vader stond op ongeveer 32km. Hij zou een stukje meelopen richting mijn vader. Hij heeft eindelijk mee gelopen tot de finish op gympen en in een spijkerbroek! Terwijl hij zelf al de kwart had gelopen. Dit mocht natuurlijk niet van de organisatie. Uiteindelijk toen alle camera ploegen erbij kwamen mocht hij wel mee blijven lopen. Regelmatig keek ik mijn broer vragen aan. Wat gebeurd er allemaal met mij? Hij knikte bemoedigend en bleef zeggen dat ik het kon en het gewoon ging halen. Hij heeft ook veel filmpjes en foto’s gemaakt. Om dat samen te beleven was geweldig. Daarnaast fietste mijn vader mee langs de zijlijn. Die bleef aanmoedigen en roepen dat ik voor die auto moest blijven. Trots als een pauw dat ik 25 jaar nadat hij zelf de marathon van Rotterdam liep hem ook ging uitlopen. In het filmpje zie je mij naar iemand wijzen en lachen. Dat was naar mijn vader.

Je hebt alles gegeven! Je hebt gewoon een Marathon gelopen! Denk je dat er nog meer in zit?
Nog verder lopen dat 42,195km? Nee,  ik denk het niet. Ik mag mijzelf gelukkig prijzen dat mijn lichaam en geest dit kunnen. Voor mij is dit qua hardlopen ook het hoogst haalbare. Tuurlijk kun je gaan voor een ultra loop of iets dergelijks maar dat moet ik met mijn lijf niet willen. Ben geen topatleet maar gewoon dol op hardlopen en die 42,195km is voor mij ver genoeg. Iedereen die verder kan en gaat petje af!

Wat was je eerste gedachte toen je over de finish kwam? (ik zag dat je eerst je klokje stil zette, heb gelachen toen je tegen de interviewer ‘wacht even hoor’ zei, geweldig!)
Ik dacht wat is er net allemaal gebeurd? Heb ik het serieus gewoon gehaald! Bruut gek!! En inderdaad klokje op pauze! Haha.

Ga je nog een Marathon lopen? En heb je er al één op het oog?
Ja, ik ga er nog 1 lopen. De marathon van Frankfurt op 29 Oktober 2017.

Hoe reageerde je omgeving, vrienden en familie op alle gekte?
Iedereen is ontzettend trots. Vele doen dit mij niet na. Niet te bevatten dat je zoveel media aandacht over je heen kunt krijgen. Werd en word op straat herkend!? Ik bedoel hoe dan!? Ik heb “gewoon” de marathon gelopen en was toevallig de laatste. Ik ben niet anders dan alle anderen. Ja ik heb er het langste over gedaan maar that’s it. De aandacht is even leuk maar ook een behoorlijke inbreuk op je privacy. Kortom iedereen vond het heel gaaf maar we zijn blij dat het nu voorbij is.

Wat is je volgende doel!?
In ieder geval de marathon van Frankfurt. Daarnaast ben ik bezig om wat sneller te worden. Wil graag een mooie tijd neerzetten op de 5KM, 10KM en halve marathon. Kortom dromen en wensen genoeg. Maar bovenal genieten van het hardlopen!

 

Benieuwd welke bijzondere mensen ik nog meer heb geïnterviewd? Kijk in de rubriek In gesprek met.

By | 2017-12-20T23:31:27+00:00 juni 6th, 2017|In gesprek met|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

Reageer