Zondag liep ik mijn eerste Dam tot Damloop.

Nooit kwam het er van om mij in te schrijven. Ook dit jaar stond hij eigenlijk niet op mijn lijstje. Ik wilde opzich wel, maar op het moment dat de inschrijvingen opengingen, zat ik in het vliegtuig naar Berlijn voor de Halve Marathon aldaar.
En de inschrijvingen gaan altijd hartstikke snel.

De Dam tot Damloop staat namelijk bekend als één groot feest. Eén van de (dan wel niet dé) gezelligste race(s) van het jaar. Een mooi parcours door de IJ-tunnel, langs Zaanse huisjes en ontzettend veel toeschouwers en bandjes & dj’s langs de kant. De straten zijn prachtig versierd. De verzorging is uitstekend, hulde aan alle vrijwilligers, er zijn voldoende water posten en posten met fruit.
Een sliert van 50.000 mensen die van Amsterdam naar Zaandam lopen. Prachtig.

Dus ja, toen ik door Asics werd uitgenodigd om mee te lopen in het Asics business-team, samen met een groepje andere bloggers, zei ik daar natuurlijk geen nee tegen. Asics is hoofdsponsor van het event en mag daar met recht trots op zijn.

We startten om 11.45u en spraken om 10.45u met zijn allen af bij ‘de piano’ op Amsterdam Centraal. Ik wist niet precies of ‘de piano’ nu een koffietentje was of letterlijk een piano, maar daar kwam ik snel genoeg achter.
Het was een echte piano, haha.
Omdat mijn trein om 10.43u aankwam, was ik 1 van de laatste die aankwam. We kletsten nog wat, ik spelde mijn twee startnummers* op en we brachten onze tas weg.
Die twee startnummer zit namelijk zo. FitFunRun kreeg via Orange Babies ook de kans om mee te rennen met de Dam tot Damloop. Ik had in goed overleg het startnummer aan een goede vriendin overgedragen, maar die moest helaas door omstandigheden verstek laten gaan. Ik besloot de race met 2 startnummers te lopen, maar wel zo gezellig in het startvak van de Asics-business-run te starten. Wel wil ik graag het mooie werk van stichting Orange Babies onder de aandacht brengen:

Processed with VSCO with f2 preset

img_1301

We liepen richting startvakken en de meiden piepten snel een Mexicaan binnen voor het laatste toiletbezoek.
We hadden er allemaal zin in, er hing een goede sfeer.
Eenmaal in het startvak werden de laatste groep-selfies geschoten en wachtten we de laatste minuten tot het startschot.
Onderling werden runbuddy’s verzameld en al gauw ontstond er de hele snelle groep, de snelle groep en de langzame groep.
Andrea en ik hadden afgesproken de race rustig te gaan lopen, we hadden beide die week ervoor een beetje veel getraind en ik train natuurlijk voor Brussel over 2 weken, ik had daarom met mijn trainer afgesproken dat ik hem alleen moest ‘uitlopen’. Dus de tijd liet ik varen.
Stacey en Brigitte hoorden ons besluit en sloten zich gezellig bij ons aan.

img_1314

Vrij snel na de start ga je de IJtunnel in. Dat was echt heel gaaf. Alleen het laatste stuk omhoog niet zo, haha. Maar het uitzicht naar beneden achter je des te meer!
De eerste 5km lopen we lekker, ongeveer 10km per uur. Ondanks dat we al een aantal keer naar de wc waren gegaan, moesten Andrea, Brigitte en ik weer toileteren en stoppen bij een plek met meerdere dixis. Stacey besloot door te lopen.
Andrea heeft heel erg last van haar voeten en belt haar vriend op voor een schoenenwissel. Wij wachten op haar.
Daarna gaan we weer vol goede moed van start. Het is een stuk warmer geworden en (helaas toch) door te stoppen meer pap in de benen. Ik zeg tegen de meiden dat ik nog een klein stapje terug wil doen en Andrea vind dat een prima plan. Brigitte die wilt lekker door en we zwaaien haar na (geweldig detail: ondanks 2 stops en het besluit rustig te lopen, loopt zij een PR! blijkt later).

img_1319zaandam

Vanaf toen kon het ‘geiten’ beginnen. Andrea en ik zijn altijd wel in voor een geintje. Of in dit geval: geitje. We stopten regelmatig bij verzorgposts en namen de leukste fotos.
Bij het bordje Zaandam gingen wij ook nog op de foto. We renden langs een groot veld met grote luchtkussens en even hadden we het idee het veld op te rennen en erop te springen. Maar nee te warm, hekken over klimmen en schoenen weer aan en uit doen, zagen we toch niet zo zitten, maar je snapt onze instelling van lopen 😉
Ik vlogte nog wat onderweg. We hadden fijne gesprekken. En zo vlogen de kilometers voorbij. Serieus, het ging echt heel snel.

Bij de 14km kreeg ik het ineens wat lastiger, mijn benen deden zeer (van dat langzame lopen ga ik sloffen en door het lange grondcontact alleen maar last van mijn benen en rug) en het was flink warm.
Het geweldige publiek langs de kanten in de gezellige Zaanse dorpjes sleepten mij erdoorheen. Wat een gezelligheid langs de kanten! Aanmoedigende mensen, Hollandse hits en happy hardcore uit de speakers, bewoners met extra drinken en sponzen, zelfs tuinslangen en zelfgemaakte sprinklers langs de weg voor verkoeling. Heerlijk!
Er stonden wat mensen met biertjes langs de kant en ik kon nog maar aan 1 ding denken: finish, medaille, biertje.

img_1322 medaille

We kwamen theatraal hand in hand en juichend over de finish. Liepen naar de medailles, schoten nog wat fotos. We kwamen Marnix nog even tegen en wandelden even met hem op.
Snel tassen ophalen en naar het Dam tot Dam-veld.

img_1352
Wat een gezelligheid op het veld, ik kreeg al gauw een appje van een lieve vriendin waar zij zat met een groepje en liep naar haar toe.
Even gek staan dansen daar (wat had ik ineens veel energie over haha) en toen de Asics VIP tent in.
Geweldig geregeld allemaal, drinken (en bier) in overvloed, eten (heerlijke pasta’s o.a.) en je kon je laten masseren (helaas was de wachtlijst heel erg lang inmiddels, dus ik heb daar niet op gewacht).

img_1351

Na wat biertjes en pasta ben ik met Ron en Gaby naar de bussen gegaan, op weg naar Amsterdam Centraal. Ik begon aardig in te kakken, het was inmiddels al 15u en het zou gerust nog 2 uur duren voor ik thuis was.

Na een gezellig busritje kwam ik op CS erachter dat mijn trein al met 10 minuten kwam (zo fijn!) en was ik al gauw echt op weg naar huis. Mijn auto stond in Breukelen en dat betekende nog een kwartiertje met de auto.
Wel een hele reis, 9.30u van huis en 17.00u thuiskomen. Maar het was het meer dan waard!!

trein

Thuis bestelden we sushi en genoot ik van deze welverdiende maaltijd. Daarna ben ik in bad gaan liggen, kreeg ik alsnog een heerlijke beenmassage (beiden met de ontspannende producten van Weleda) en verzorgde ik mijn voetjes met een voetenmasker (Starskin). Om 20.30u ging ik al naar bed. Ik was op. Op van een topdag!!!

Ik had verwacht dat ik veel last van mijn benen zou hebben maandag, maar dat valt reuze mee! Gelukkig!

Asics, Keeptrack, organisatie & vrijwilligers van het event en alle gezellige bloggers en instamaatjes allemaal bedankt voor de leuke dag.

Maandag komt een impressie van dit feestje online in mijn weekvlog (abonneren is gratis)!

Terugkijkend op deze geweldige dag wil ik dit nog even kwijt: Want weer stond ik versteld van de vele mensen die in een lange broek of lange mouwen liepen. Sommige zelfs een combi van beiden. Jasjes. Zelfs een bodywarmer.
Correct me if I am wrong, maar het was 23 graden. En daar mag je tijdens een race 10 graden bij optellen. Vol in de zon.
Lange kleding loper/loopster: Ik weet niet waarom je het doet. Uit onzekerheid? Durf je niet in korte broek te lopen? Geloof me dan als ik zeg dat je met lange broeken alleen maar meer aandacht op jezelf vestigt. Ik wil niet dat je gevaar loopt.
Als ik tenminste 1 iemand kan overtuigen dit niet meer te doen ben ik al blij, dus ik blijf het zeggen. Niet meer doen, alsjeblieft, beloof je het mij?!


Debbie