CPC Loop Halve Marathon

/, Raceverslag/CPC Loop Halve Marathon

CPC Loop Halve Marathon

Vriendinnetje vroeg mij laatst mee naar de CPC loop en ik dacht, ach waarom niet.
De kilometers moet ik toch maken.

Ik ging echter niet voor een snelle tijd of een PR, maar ik gebruikte deze race voor 2 zeer belangrijke testen op weg naar de Antwerpen Marathon toe:

  • Test 1. ik zal de race op hartslag 165 lopen. welke ik zo ongeveer met de Marathon ook kan lopen. ik was dan zeer benieuwd welke pace ik daarbij liep. ik hoopte op een pace tussen de 5.50 en 6.00 minuut de kilometer.
  • Test 2. of de Asics GT3000 mijn Marathonschoen gaat worden.

Ik reisde er heen met hardloopvriendinnetje Sabine. Sprak af met de aanwezige Asics Frontrunner teamies voor een meet-up en fotomomentje en ook hardloopvriendinnetje Nicole kwam naar de afgesproken plek.
Eigenlijk heel spontaan kwam daar de afspraak samen met Nicole dezelfde pace te lopen. Ik zal wel iets sneller lopen maar ze wilde het graag proberen.
Ook pikken we Nadia en haar vader en zusje op en lopen met zijn allen naar het startvak.

Eerste 10 kilometer

We startten natuurlijk veel te snel. Redenen: dat gebeurd altijd bij een race, zeker als het zo druk is als bij de CPC en mijn horloge pakt de eerste 2 kilometer mijn hartslag niet goed. Die moest even wennen.
Sabine gaf al vrij snel aan dat wij maar moesten gaan als we sneller wilden en dat was bij kilometer 2 á 3 denk ik al zo.

Nicole en ik probeerden een fijn loopritme aan te houden. Moeilijk, echt deze loop is heel druk. Slalommen om de mensen heen, langzame mensen die links lopen, kreeg zelfs een douw van een vrouw. Ik legde mijn hand rustig op haar zijkant-schouder om haar te passeren en ze geeft mij toch een douw! Er floepte bij mij wat uit, bij haar ook. Goh gezellig dit. Snel vergeten. Duurde wel even. Hartslag pontificaal hoog natuurlijk.

Al gauw hadden we door dat onze horloges niet synchroon meer liepen met de afstandsbordjes, wij liepen zo’n 150 meter voor. Nog geprobeerd dit te lijmen een aantal kilometers met korte bochten en alles, maar helaas.

Als we te hard gingen (onder de 5.50) of mijn hartslag hoger dan 167 werd, nam ik even gas terug.

Onderweg veel interactie met mensen die je herkennen van Instagram en je even willen groeten. Super leuk!

Een goede eerste 10 kilometer. Kom maar op met het tweede deel.

Het tweede deel

We lopen lekker en ik check af en toe bij Nicole hoe het gaat. Een enkele keer gaf ze aan even wat rustiger en dan corrigeerden we weer bij.

Ik zette hier ergens mijn muziek op. Tijd om in mijn eigen bubbel te kruipen.

Het zonnetje kwam door, we hadden het al warm (beiden lange broek) en dit maakte het er niet beter op. Ik werd gewoon onpasselijk als ik mensen voorbij zag komen in joggingbroeken en/of jasjes.

Bij 12 kilometer vroeg ik wanneer het strand kwam, bij de 14 ongeveer. Oké aftellen tot dan.
Ik begon wat stukken van Den Haag te herkennen en voor ik het wist liepen we de havens in en de pier op.
Tja leuk, al zoveel gezien haha, maar wel leuk zoveel runs langs zee heb ik niet gedaan en ben blij dat we konden gaan aftellen.

Tussen de 15 en 17 kilometer had ik een onverklaarbaar hoge hartslag en had ik even moeite deze terug te pakken. Toch die klimmetjes daar misschien?

Nou dan komt mijn helse stuk dacht ik, bij de 18 kilometer ga ik altijd stuk. Maar nu niet, hoe dichterbij dat punt komt, hoe sneller ik ging lopen. Ik kon de finish al bijna zien. Ik wilde er denk ik gewoon zijn.
Nicole praat af en toe wat tegen me, maar ik luister niet meer (sorry meis, haha) ik zit compleet in mijn eigen bubbel.

Wanneer er ook heel lief iemand van Instagram mij aantikt en met mij wilt praten, wissel ik even snel 3 zinnen en verontschuldig mij dat ik mijn muziek weer op doe, ik ga door.

Bij kilometer 19 zet ik aan, ik wil er nu wel zijn en ren er vandoor, vind het even zielig voor Nicole, ik zal haar nu wel ‘kwijt raken’, maar daar dook het vertrouwde neon-kleurige-shirtje weer naast mij op. Geweldig.

Even inhouden roep ik en de laatste 500 meter gewoon knallen. We zien de Haagse hoge gebouwen steeds dichterbij komen en dat doet wat met ons. We rennen de poten onder ons lijf vandaan. Hand in hand finishen? Roep ik naar haar, tuurlijk! roept ze terug. Zo een leuk moment. Met 2.03.38 komen we over de finish.

En het mooiste van alles.
Oké 3 mooie dingen.
Ik heb mijn gewenste pace kunnen lopen met mijn Marathonhartslag.
Ik heb een finishtijd ‘met gemak’ kunnen lopen, waar ik ‘vroeger’ echt mijn best voor moest doen!
Én Nicole heeft een PR gelopen.
Zo leuk dit! Dit geeft echt een extraatje aan deze race.

We wachten Sabine netjes op, drinken een biertje na en gaan op huis aan.

Ik geef eerlijk toe, ik zag er een beetje tegenop, (maar eigenlijk weet je dan al dat het tegendeel gaat gebeuren) maar het was echt een TOPDAG.
Geen last van mijn rug, geen last van mijn kuiten en/of kniegewricht. Geen last van mijn schoenen.

Ook vandaag (maandag) fris en fruitig opgestaan en heb ik de volste vertrouwen in de Marathon van Antwerpen!

Bring it on!

 

 

By | 2018-03-22T09:34:31+00:00 maart 12th, 2018|Hardlopen, Raceverslag|2 Comments

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen. Ik neem je gezellig mee door middel van mijn blogs en video's.

2 Reacties

  1. Nicole 12 maart 2018 at 19:29 - Reply

    Vond het echt een top dag en super gezellig.. bedankt voor de PR

    • Debbie ~ Fit, Fun & Run 13 maart 2018 at 09:21 - Reply

      Insgelijks meis! Mooi dat je dit als cadeautje bij het hardlopen krijgt, leuk contact met leuke mensen!

Reageer