Clinic Free Running

//Clinic Free Running

Clinic Free Running

Als ASICS Frontrunner kreeg ik, samen met de rest van het team, via Runner’s World de uitnodiging voor een clinic Free Running. Enthousiast nam ik de uitnodiging aan, als er namelijk iets is wat ik graag zou willen proberen is het wel Free Running. Ik heb hier recent nog naar gezocht in mijn woonplaats! Toeval bestaat niet??

IMG_5627

Zo werden we vorige week donderdag om 18.30 uur verwacht bij JUMP Freerun (Jump Academy) in Den Haag (foto by me).
Na gezellig babbelen met iedereen, een klein hapje en drankje, keken wij rustig rond in de zaal. Althans, rustig, ik klom en sprong en hing alvast wat rond. Ik had er zin in, voelde mij als een kind in de speeltuin.

welkom

We ontmoetten de instructeurs van de avond: niemand minder dan Nederland Kampioen Free Running Thyrone Paas en Mees en Philip (foto links en rechts credits by me).
(foto rechts bewijs dat ik stil kan zitten en luisteren 😉 credit: Andy Astfalck )
Na een praatje van de heren en een demonstratie van wat indrukwekkende stunts, kregen wij een warming up.
We werden redelijk gedrild, het leek wel een warming up van een pittige bootcamp-clinic zoals ik ze ken. We moesten rondjes rennen door de zaal en als er ‘spring’ geroepen werd (je raad het al:) moesten we springen, en zo ook hetzelfde met zitten, grond aantikken en ga zo maar even door. Warm waren we daarna zeker!

IMG_5626 IMG_5628IMG_5632 IMG_5624

Daarna maakten wij voorzichtig kennis met het springen van een object naar een ander object. Twee (lage) houten blokken in dit geval. Deze kon je steeds wat verder van elkaar afschuiven en zo jezelf uitdagen. Ik merkte aan mijzelf dat ik steeds wat meer en verder wilde en sprong druk de zaal door.

Ik kreeg een best hoog muurtje in het vizier en voorzichtig probeerde ik het uit om op deze te springen. Met wat enige aarzeling, en 2 sterke mannen naast mij om mij eventueel op te vangen, kreeg ik het nog vrij makkelijk voor elkaar ook (foto 1,2,4 by me).
Ook hier blijkt maar weer: je kunt veel meer dan jezelf van te voren denkt. Als je je er maar toe zet. Bij Free Runnen geldt voornamelijk: je moet gewoon durven. Gokken en wagen. Op een of andere manier lijk ik daarmee geboren. Waar je ook over moet beschikken is veel kracht (ben daar gelukkig ook mee geboren) en de eigenschappen lenigheid (heb ik wat minder haha) en stabiliteit (heb ik redelijk en is aan te leren).

Een aantal van de mannen begonnen te springen van bankje naar bankje. Best hoog van de grond. Ik stond er als spuit 11 direct bij, maar dit was mij iets te ver uit elkaar. De combinatie van de hoogte erbij, deed mij het niet durven. Wel legde Philip weer van die (lage) houten blokken op de grond, precies dezelfde afstand als dat die bankjes van elkaar af stonden en (eerlijk is eerlijk: na wat aarzeling: want: erg ver van elkaar vandaan) pakte ik mijzelf bij elkaar en sprong zo van blok naar blok. De afstand moest ik in principe kunnen halen, maar ik durfde het niet ‘verhoogd’ te doen. Maar het voelde in ieder geval erg goed de afstand te kunnen halen.

i-2GbjjKF-L

Daarna leerden wij over objecten heen te springen, met één hand. Bankjes, muurtjes en buizen. Wat was dit ook gaaf. Lijkt wel op een soort apenkooien. Ik zag een aantal mannen een muur op ‘rennen’, afzettende tegen de muur en dan zich bovenaan de muur optrokken.
Je raad het al…dat moest ik ook proberen.
Je raad het al…het lukte.

klimmen

Gewoon een kwestie van durven en kracht. Ik ga niet zeggen dat het niet zwaar was hoor, integendeel, maar daar houd ik wel van. Andy Astfalck, onze vaste fotograaf inmiddels kun je wel zeggen, zat bovenop en schoot de mooiste fotos vanuit de mooiste hoeken. Tja..en daar zat ik dan, bovenop een hoge muur. En nu nog naar beneden, dat was de grootste uitdaging haha. Op mijn billen (want, redelijke hoogtevrees) schoof ik over het ‘dak’ en wilde er aan een andere kant weer af. Wat bleek nou, er stond een grote bak met schuimblokken. Nou dat is makkelijk (en zacht) beneden komen. Ik nam een aanloopje en sprong er in.

i-BH9Pm4m-L

Terwijl de overige dames allemaal salto’s en mooie sprongen in de schuimbak deden, probeerde ik nog een paar keer die muur op te komen. Ik kreeg er een partijtje adrenaline van! Dit is echt wat voor mij. Ik vond het serieus jammer dat het afgelopen was.

Een paar dagen na de clinic zag ik dat mijn armen helemaal onder de blauwe plekken zaten. Cadeautje aan over gehouden.

Na de clinic konden we lekker aanschuiven voor een hapje en een drankje en kletsten we wat bij. Einde van een hele toffe avond!

Kun je wel zeggen dat ik dit nog is wil en ga doen!

IMG_5633

Bedankt Runner’s World, Asics en Jump Academy en crewmaatjes voor deze geweldige avond!!

de meeste foto credits gaan uit naar the amazing Andy Astfalck. een aantal foto’s zijn met mijn eigen telefoon gemaakt en daar heb ik het bij onder gezet voor de verduidelijking.

By | 2017-12-20T23:31:25+02:00 juli 30th, 2017|More than running|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

Reageer