Brussel Halve Marathon

/, Raceverslag/Brussel Halve Marathon

Brussel Halve Marathon

Afgelopen zondag was het zover: mijn 6e Halve Marathon. En dit keer reisde ik af naar Brussel.
Het leek mij leuk na 3 Nederlandse HM races en 2 buitenlandse HM races (Stockholm en Berlijn) nog een buitenlandse te lopen.
Brussel heeft een reisafstand die goed te doen is en mijn contact was zo lief om een overnachting aan te bieden in het Holiday Inn Schuman hotel.
Het hotel ligt een straat achter het Jubelpark, waar de expo en de start was, dus een prima locatie.

Ik nam Meike mee. Samen is toch gezelliger als alleen. Na ons gezellige Vlieland avontuur hadden we er beide heel veel zin in.

We kwamen zaterdag rond een uur of 14.00u aan in Brussel en het leek het ons een goed idee direct ons startnummer te halen. Meike had besloten de 5km te rennen nu ze toch hier was, kon ze net zo goed ook een medaille scoren.
Prima expo met bekende merken als New Balance, Odlo en TomTom. Ook stonden er stands de prachtigste Marathons aan te prijzen. Frankfurt, Rome, Milaan, Budapest heb ze allemaal zien liggen. Voor mij is er voorlopig maar 1 doel zoals jullie weten: Rotterdam 2017, dus ik loop verstandig door.

img_2002

img_2077

Bij de startnummers word ik (aan mijn fitfunrun.com petje) herkend door mijn contact Thomas en maak even een praatje met hem. Hij haalt mijn startnummer en als extra krijgen zowel ik als Meike nog een officieel T-shirt van deze dag, super leuk aandenken.
Thomas, mocht je dit lezen: nogmaals ontzettend bedankt voor alles!!
Na het halen van de startnummers halen we bij een kraampje lekkere echte Belgische wafels en gaan op een muurtje zitten met prachtig uitzicht, aan de ene kant een fontein en aan de ander kant de Belgian Arc de Triomphe.
Heerlijk plekje. Er lopen al wat lopers op het plein die ook hun startnummer gaan halen, maar super druk is het niet.
Meike en ik gaan helemaal los met foto’s schieten bij de Arc de Triomphe en het bijgelegen Jubelpark. We hebben heel veel schik.

veel

We lopen terug naar het hotel, checken officieel in, want de kamer is klaar en na even uitgerust te hebben, gaan we eten bij de Italiaan Prego. De avond voor zo een race word er natuurlijk pasta gegeten. Ik krijg ineens ontzettende buikpijn (hoog in de buik, regio maag), het zwelt helemaal op en ik heb moeite met teruglopen naar het hotel. Dacht vast een keer goed naar de wc te moeten en dan zal het wel overgaan. In het hotel trekt het langzaam weg en heb er geen last meer van.

We gaan lekker op tijd naar bed, uurtje of 22u/22.30u, want de wekker gaat om 6.00u.
Ik slaap heel lekker die nacht. Net als thuis. Word wel iets voor de wekker wakker en dan beginnen langzaamaan de zenuwen. Helemaal toen ik mijn hardloopklokje uit de lader haalde en er het tekentje stond dat mij batterij leeg was (schrik!). Hij had de hele nacht staan laden. Ik hang hem aan mijn laptop, terwijl wij gingen ontbijten. Terug op de kamer bleek hij opgeladen, maar sceptisch blijf ik wel. Lopen zonder klokje is geen optie vandaag.

img_2041

Meike start om 9.30u en voor die tijd hangen we nog wat op het expoterrein rond en loop mee naar haar start. Het is koud. Ik heb geen fatsoenlijke trui of jas bij me en heb wat ‘normale’ truitjes en shirtjes over elkaar heen aan. In mijn beleving zou het rond de 16 graden worden. Bij de start van de 5km hangt gelukkig een hoody van iemand die hij/zij achter heeft gelaten en ik trek hem aan. De steward die erbij staat ziet hoe koud ik het heb en zegt, trek maar aan hoor, die heeft degene achter gelaten dat doen er zoveel. Eindelijk warm. (de finish is op een andere plek als de start (5km verder), en wanneer ik start hang ik de trui ‘netjes’ op dezelfde plek terug voor het geval dat…haha, mocht de eigenaar dit blog lezen en de trui herkennen, BEDANKT voor het lenen het was KOUD!)
Daarna ga ik mij klaarmaken voor mijn start om 10.30u. Ik drink binnen in de expo nog een bakje koffie en ga nog een aantal keer naar het toilet voor wat zenuwen-plasjes 😉

DE RACE

start

Ik sta netjes om 10.30u in het startvak. Het is druk. Puur per toeval sta ik voor de juiste ingang (met de pacer van 2u). Ik probeer af en toe een gesprek aan te gaan met iemand naast mij, maar het zijn voornamelijk Franstaligen en ik spreek dat niet en zij spreken heel karrig Engels.
Het blijkt namelijk dat het parcours 497 meter langer is als de officiële Halve Marathon afstand. Ik zal deze race dus 21,594 meter lopen. Ik wil dit nog even dubbel checken hoe dat precies werkt, maar niemand naast mij kan het me vertellen.
Er word een gezamenlijke warming up gedaan en dan kunnen we eindelijk starten.

De eerste straat is smal en ik word opgehouden door de mensen voor mij.
Goed houd ik in de gaten waar het punt komt waar de officiele HM tijd ingaat en daardoor loop ik deze halve km niet zo lekker. Wel probeer ik een lekker tempo te vinden, maar zonder klokje vind ik dat nu moeilijk. Bij het meetpunt druk ik mijn klokje pas in. De race is officieel gestart.

Het duurt niet lang of de eerste klim komt al.
Ik had al van wat mensen gehoord dat het een pittige parcours is, maar dat zal toch wel meevallen in Brussel denk ik dan. En ach, Stockholm was ook mega-klimmen, dus het zal vast wel goed komen.

img_1699Ehm ja.

Nou ik kan je zeggen, de eerste 7kms waren klimmen. Autotunnels in en uit en veel vals plat. Tussen de 8 en 10 kilometer was het redelijk vlak en ik lag al met al nog mooi op schema. Ik had een bandje om mijn pols gehangen op welke ik precies kon zien op welke tijd ik welke kilometer voorbij moest zijn om mijn streeftijd te halen.
Ik stond verbaasd hoe goed ik ging, ondanks de heuvels. Ik besloot tussen de 10km en 15km iets gas terug te nemen en dan na de 15km te knallen. Ik wist dat de laatste 2km heuvelafwaarts gaan was. Daar kon ik veel verloren tijd inhalen.
Er kwamen nog wat leuke verrassinkjes onderweg, zo rond de 11km een valse klim en veel heuveltjes en nog meer vals plat.
Rond de 15km, waar ik al iets begon in te kakken. Kwam de ‘hill from hell’.  Zo noem ik hem. Wat een verschrikking! Ik red het niet om deze rennend op te gaan en wandel hem half naar boven. En dan weet je het wel. Als je eenmaal bent gaan wandelen, dan pak je je oude ritme niet meer op.
Ik zie de minuten ook afdwalen van mijn schema. Ik kan nog een PR lopen (onder de 2.03) en dat vind ik nog geruststellend, ondanks het parcours wat ik al heb afgelegd en ik blijf vastberaden.
En “what comes up must come down”, dus ik ben benieuwd wat er na deze heuvel komt.
Maar er gebeurd niks, het blijft vals plat.

gebouw

En ineens is daar (rond de 17km) een steek. In mijn rechterzij. Een vieze harde nare zere steek. Ik probeer het te negeren. Ik probeer het rustig weg te ‘blazen’ met een juiste ademhaling. Ik minder mijn vaart. Ik doe mijn handen in mijn zij, boven mijn hoofd, laat ze hangen, ik prik in het zere punt (dat wil bij een ‘lopers-steek’ wel is helpen, gewoon terugprikken, haha). Maar niets helpt.
Ik wandel. En ik wandel. Ik probeer wel te genieten van de omgeving, dat ik mooi wel bijna aan het einde van mijn 3e buitenlandse HM ben, maar juist dit stuk is hartstikke saai.
Ik voel ineens een vriendelijke hand op mijn schouder, door een lieve vent in een geel shirt (thanks!!) en ik ren weer een stukje.

arc

Ineens duikt in de verte de Arc de Triomphe weer op. Met de 2 fonteinen. Prachtig uitzicht!! Ik pak mijn camera en begin te filmen. Ik kan er alleen niet van genieten, fysiek dan, ik heb echt heel erg steek in mijn zij.
Ik probeer harder, en probeer echt te genieten van het moment dat ik de twee fonteinen langsloop en onder de Arc de Triomph. Het lijkt heel erg op de Brandenburger Tor, waar ik afgelopen april nog onderdoor liep en voel mij zo gezegend dat ik dit moois allemaal mee mag maken!
Ik passeer  voor de tweede keer de ‘start’ en er staat een vrouw met microfoon verschillende nationaliteiten om te roepen. Ik (trots in mijn oranje shirt met Hollandse vlag) loop (wat zeg ik: strompel) langs en probeer mij groot te houden. Ik zal is ff laten zien wat voor bikkels die Hollanders zijn, haha. Ik wijs met mijn armen omhoog met mijn duimen naar achteren het woord “Nederland” op mijn rug aan en ik hoor haar nog wel roepen: Hup Nederland. Ik gooi mijn armen in de lucht, maar het is op. Ik kan niet meer.
Ik zie op mijn klokje dat een PR er ook niet meer in zit, dus begin ontzettend te balen.
Het enige lichtpuntje wat ik nog heb is dat het nog maar 3 km tot de finish is, dus dat betekend ook dat het dalen zo ongeveer wel moet beginnen.

lopen

Maar dan komt er in de verte nog een klim aan en ik vervloek hem. Ik wandel hem omhoog. Dit is echt een moment, waarop ik gestopt was als het niet nog maar 2,5 km van de finish vandaan was. Ik kon hem desnoods letterlijk uitlopen. En dat ging ik doen.
Ik sms Meike dat ik steken heb en ben gaan lopen en dat ik op 18,5km zit, zodat ze weet dat het niet al te lang meer duurt.
Ik voel mij machteloos en moet even een duwtje in de rug hebben, want afgezien het schouderklopje van de man met het gele shirt, heb ik totaal geen interactie met de andere lopers.
Stugge Franse Belgen.
Ik bel met huis. Ik bel Paul en Micha. Ze vragen of ik er al ben, maar zeg dat ik nog loop. Zeg dat ik er bijna ben maar dat een PR er niet meer in zit. Jammer. Helaas.
Wonder boven wonder vind ik nog een klein momentje waarin ik in draf over kan gaan en jog de laatste km.
Ik heb geen idee van parcours meer, mijn klokje zegt dat ik er al bijna ben, maar ik zie nog lang geen finish.
We rennen over kleine smalle straten met moeilijke stenen, we komen op de grote markt uit (prachtig plein!!) en ik hoor eindelijk de stem uit de microfoon die bij de finish hoort. Maar nog zie ik de finish niet.

Ineens hoor ik Meike roepen, ik zie haar, in haar brulmuppet shirt staan de lieverd en spoort mij aan nog een laatste eindsprint te doen, ik roep dat ik niet meer kan, maar ik laat mij niet kennen en geef een (ietsiepietse) dotje gas.

img_2025

img_2079

Ik ben er!! Tijd op mijn klokje 2.10.
Helaas geen PR, maar gezien de struggles onderweg, de heuvels en het wandelen helemaal geen verkeerde tijd!

Vlak na de finish staat iedereen stil en ik wil rustig uitlopen met die steek in mijn zij even bots ik tegen een dame uit die roept dat ik uit moet kijken, ik zeg dat iedereen dan beter even door kan lopen en ze roept nog kutwijf naar me. Zo, dat was wel even een domper.
Ik neem mijn medaille in ontvangst en loop naar Meike die daar met een lekkere warme trui voor mij staat.
Zelf is ze hartstikke koud, ze blijkt een uur (!) na haar 5km run op haar kleding hebben te moeten staan wachten. Niet normaal.

img_2036

We gaan even bij een tentje zitten, Meike neemt een wafel, ik neem een biertje en een wafel.
Die medaille heb ik weer in de pocket. Het was op sommige stukken afzien, maar de’s te trotser ben ik. Wat betreft die steek in de zij moet ik nog even laten bezinken.

We hebben bij ons startnummer een gratis metro-ticket gehad en pakken de metro terug naar het hotel.
Natuurlijk heb in af en toe aan de aanslagen van maart gedacht en de vele polities en militairen overal (ook langs de route) deden mij daar aan doen denken. Niks is geheel zonder risico tegenwoordig. Aan de ene kant voelt het veilig, aan de andere kant engig omdat het nodig is, dat ze er lopen. Zegt natuurlijk ook genoeg. Ook bij het metrostation staat politie met geweren, om zich heen te kijken en de kaartjes extra te controleren. Ik voel me er wel oke, anders was ik liever gaan lopen. Meike had er een stuk minder last van als ik en dat was wel fijn.

Jammer dat zo’n mooie stad zulke dubbele gevoelens kan oproepen.

We halen wat te eten voor in de auto terug naar huis en gaan op weg!

Hoe deze (helse en hilarische) rit verloopt, en de rest van het Brussel avontuur, zie je in mijn komende weekvlog (als je je abonneert op mijn YouTube kanaal, word je direct op de hoogte gebracht wanneer er een nieuwe video verschijnt! Dit is gratis en voor niets!). 

Dat de steken in mijn zij geen normale loopsteken waren blijken ’s avonds thuis, wanneer ze weer toenemen. Maandagochtend breng ik een bezoekje aan de huisarts en word ik deze week even extra in de gaten gehouden. Vrijdag kan ik terugbellen, ook in mijn vlog houd ik jullie op de hoogte. Ik wil iedereen bedanken voor de lieve berichtjes die ik kreeg naar aanleiding van mijn post op Facebook en Instagram.

Wanneer ik weer hersteld ben, wil ik nog een keer voor een PR gaan. Ik houd jullie op de hoogte.


Debbie

 

img_2078

 

 

 

By | 2018-04-03T15:07:52+02:00 oktober 5th, 2016|Hardlopen, Raceverslag|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager (16 u/w) en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden, hiken en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

Reageer