Antwerpen Marathon – mijn tweede Marathon

/, Raceverslag/Antwerpen Marathon – mijn tweede Marathon

Antwerpen Marathon – mijn tweede Marathon

Precies een week geleden liep ik de Marathon van Antwerpen. Mijn tweede Marathon.
Na Rotterdam wilde ik een Marathon in het buitenland lopen. En die van Antwerpen leek mij de ideale oplossing. Lekker dichtbij, zo kon er veel support mee, toch? Dat dat anders ging lopen wist ik niet van te voren.
Wat ik wel wist, dat het warm ging worden. Ging ik mijn doel wel halen?
Dat het een PR ging worden, dat was vrijwel zeker.

Waarom ik dat zo zeker wist? De Rotterdam Marathon liep ik om het uitlopen, totaal niet met de tijd bezig. Eindtijd: 5.05.04. Daaronder finishen dat was gewoon zeker (mocht er niks geks gebeuren).
Mijn doel voor Antwerpen was (zeker met die warmte) het liefste onder de 4.30 finishen (dat noemde ik brons), nog liever rond de 4.20 finishen (zilver) en rond de 4.15 finishen was goud!

Voordat ik in Antwerpen kwam, moest ik nog wat obstakels overwinnen. Lees maar mee. (mocht je gelijk door willen gaan naar de race, be my guest, even naar beneden scrollen)

TELEURSTELLINGEN

Eerst die warmte, een paar dagen van te voren 20x per dag het weerbericht checken, hopen dat de temperaturen zouden zakken, maar nee. Het ging echt heel warm worden. Nerveus, maar ook boos was ik er van, maandenlang voor getraind in de kou en dan precies díe dag zo heet. De dag erna zakte het namelijk al met 10 graden.
Paul en Micha gingen mee en dat vond ik wel heel fijn. Ik had een hotel geboekt en we zouden er gezellig een dagje eerder heen gaan.
Vrijdag liet Paul echter weten ziek te zijn geworden en waarschijnlijk niet mee zou kunnen (als Paul zegt dat hij ziek is, dan is hij echt beroerd). Of ik een ‘plan B’ kon verzinnen voor nood.
Mijn vriendinnetje Nicole zou mij sowieso komen aanmoedigen op zondag, dus die belde ik op, of zij zaterdag al mee wilde met mij. Dat wilde ze gelukkig. En dat was nodig. Want Paul belde zaterdagochtend vanuit de HAP dat hij een virus had en 39,9 graden koorts.
Dit viel bij mij wel even heftig.
De combinatie met het warme weer en niet meer met mijn veilige vriendjes te kunnen reizen maakte mij nerveus. Ik overwoog zelfs om het een week op te schuiven en voor Düsseldorf te gaan. Ik zag het bijna even niet meer zitten.
Na wat contact met dierbaren & mijn trainer, besloot ik mijzelf bij elkaar te rapen en te gaan!
Nicole zou snel haar tas inpakken en ik zal haar ophalen in Rotterdam.

Na wat mankementen aan mijn auto onderweg waar ik niet verder op inga, want dan word het echt een lang verslag, mocht ik eindelijk Antwerpen bereiken. Startnummer halen en hotel vinden was gelukkig zo gebeurd.
Na wat opfrissen en bijkomen, gingen we de stad in, sightseeing en natuurlijk pizza eten.

Na een slechte nacht slapen, niet persé door de zenuwen (al ben je er onderbewust natuurlijk wel mee bezig), het was warm op de kamer, geen raam wat openging en het niet mijn eigen bed was (en met een ‘vreemde dame’ op de kamer) was het dan eindelijk zover. Let’s get it done!

RACE DAY

De ontbijtzaal vol met gespannen Marathoners en drie relaxte Kenyanen. Mocht deze potentiële winnaars nog even spreken in de lift, leuk.
Gelukkig waren er ook pannenkoeken en kreeg ik er met moeite 2 in (ook niet perse door de zenuwen, maar hallo, het was pas 6.45u!).

Om 7.30 uur kwam mijn maatje en mijn haas voor deze race Wes ons ophalen bij het hotel & voor we het wisten stonden we in het startvak.
De start was gelukkig al om 9.00 uur en ik moet zeggen dat de temperatuur nog best fijn was om deze tijd, zo’n 14 graden. Maar we wisten dat het flink zal oplopen.

Zag Renate, Angela en John nog en in het startvak even meeten met Paulina en Rinus (haas met 4.15 op zijn rug) en daar ging het startschot.

KILOMETER 0-10

De eerste meters zijn altijd speciaal in een Marathon, ‘waaah ik loop hem gewoon’ gaat er dan door mij heen, geen idee wat je de komende 4/4,5 uur nog te wachten staat. Ik had er zin in.
De eerste paar kilometers even opletten dat je niet te snel van start gaat, deze zijn namelijk zeer bepalend voor de verloop van de rest van de race.
We hebben even een opstopping op een kruispunt, erg scherpe bocht die we met zijn allen moeten nemen en het loopt even vast.

Toen we weer op gang waren kwam de Waaslandtunnel al in zicht. Een tunnel van 1770 meter onder de Schelde door. Deze rustig nemen, want wat je naar beneden loopt, moet je straks ook omhoog.
Halverwege de tunnel komen er persmotors ons voorbij aan de linkerkant, gepaard met luid getoeter en ik stoor mij er aan. Voor mij zie ik duizenden mensen gaan en ik durf niet achter mij te kijken hoeveel er achter ons lopen. Ik zie bordjes dat de uitgang pas over 1000 meter is en achter mij bijna 800 meter. Ik krijg even een Lovepride-schrik, als het nu mis gaat he, dan gaat het goed mis. Ik probeer mijzelf af te leiden en met Wes te lachen.
Blij als we er weer uit zijn, het was aardig benauwd binnen.

We lopen lekker door, voor we het weten zijn we bij kilometer 5, kilometer 8 en kilometer 10. De kilometers vliegen voorbij.
En daar komt Nicole ineens langs op d’r fiets, blij om haar te zien!
Ze gaat meefietsen vanaf het 20 / 25 kilometer punt ongeveer.
Ze roept dat de ‘volg-app’ er uit ligt en dat ze mijn trainer en vrienden persoonlijk op de hoogte houd.

11-21 KILOMETER

Ik kan er niet over uit hoe fijn de temperatuur is! Een veelhorend kletspraatje onder de lopers hier en daar.
Het zonnetje heeft echt moeite met doorbreken en zo nu en dan horen we onweer-geroffel in de verte. Nou een flinke die mij vandaag nog weerhoud die 42,195 kilometer te lopen denk ik bij mijzelf!
En dan ineens voelen we druppeltjes en krijgen we zelfs een buitje, wat heerlijk!
We pakken wat we pakken kunnen en we liggen zelfs (met gemak, ik houd prima mijn hartslag in de gaten) een halve minuut tot minuut voor op schema voor 4.15.
Rinus de 4.15 haas loopt constant een metertje of 30 voor ons.

Ik geniet van elke kilometer. Dat ik zo fijn aan het lopen ben. Want ik moet eerlijk zeggen, het parcours is niet zoveel aan.

21-30 KILOMETER

We zijn de helft over en we gaan nog steeds lekker. De zon breekt echter door en de warmte komt voorzichtig op.
Langzaamaan zijn we al steeds meer mensen aan het inhalen (mensen die te snel zijn gestart, we pikken ze er zo uit, enkelen herkennen we van aan het begin) en dat geeft mij een gerust gevoel dat ik het goed onder controle heb.
We krijgen nog een autotunnel en ook deze lopen we voorzichtig in en uit, na deze tunnel zie ik mijn hartslag omhoog vliegen, een combinatie met de warmte en zorg er direct voor dat hij weer wat zakt.
Elke waterpost pak ik 2 bekertjes aan om te drinken en om wat over mijn hoofd te gooien.

We rennen door fantasieloze woonwijken, met verschrikkelijke stoepen en keien en bochten. Straatjes van 20 meter en dan volgt er weer een bocht. Je moet echt uitkijken waar je loopt, veel gaten en stoepen onderweg.

Nicole is weer vrolijk naast ons gaan fietsen, ik ben blij om haar te zien, maar ik zit lekker in mijn eigen bubbel, ik besluit mijn muziek aan te zetten.
En ineens is Sofie daar, lieve dame uit Antwerpen welke helaas door haar blessure moest afzeggen en besloot mij te komen aanmoedigen. Echt heel blij om haar te zien, maar ik blijf gefocust. Nu komt het zware stuk.

De warmte is tegen de 30 kilometer flink aanwezig.
Enige schaduw wat er te pakken is, is af en toe een strook van blokken huizen op de stoep, dus het is stoep op, stoep af.
Ik houd mijzelf koel door water over mijn hoofd en schouders te gooien, en probeer zo tactisch mogelijk ook mijn polsen en bovenbenen nat te maken, water mag niet mijn schoenen in komen vanwege blaren.

En dan rennen we een park in, eindelijk wat schaduw en alhoewel mijn benen erg moe beginnen te worden, halen we de haas van 4.15 in. Hij gaat nog steeds erg lekker.

 

31 KILOMETER TOT FINISH

De warmte begint mij te pakken, de beentjes beginnen moe te worden en ik merk dat ik wat vaart minder. Wes probeer mij nog mee te krijgen. Het valt mij op dat hij steeds vaker op zijn horloge kijkt. Niet door laten afleiden. Ik weet dat het vanaf nu zwaarder gaat worden, maar we zijn nog steeds op koers voor 4.13. Ik heb al zoveel ruimte ingebouwd, dat ik het ook wel goed vind. Heel over de finish is mij belangrijker.
Steeds meer mensen om mij heen gaan wandelen, rekken en strekken en ook zie je ambulances staan met mensen onder foliedekens.

Waar ik mijn ontzettend aan irriteer zijn alle fietsers op het parcours! Denk dat ik er wel meer dan honderd zou kunnen tellen welke ik ben tegengekomen. Supporters die meefietsen en drinken aanreiken. Enkelen gaan plots opzij of minderen vaart in jouw looplijn, ik heb er een aantal laten horen dat ik het er niet mee eens was!

Ineens zegt Wes ‘en nou begin ik het zwaar te krijgen’ ja vind ik niet zo gek na 30 kilometer denk ik dan en ik ren gefocused vooruit, we got this.

Maar dan bij 32 kilometer kijkt hij opzij naar me en zegt, ‘sorry ik moet wandelen, ga jij maar door’.
En ik loop door. Mijn haas is gaan wandelen. Damn. Dit zijn lastige seconden die er nu volgen. Natuurlijk loop ik door, ik ga niet stoppen. Ik hoop nog even dat hij mij weer terug inhaalt, maar er komt niemand.
Ik heb 3 uur lang naast hem gelopen, dus het is wel even een mindfuck het vanaf nu alleen te doen. But I got this, het geeft mij ook wel weer vertrouwen, want ik neig helemaal niet naar wandelen of stoppen of iets dergelijks.

De haas van 4.15 haalt mij in. Even denk ik nog zal ik proberen mee te gaan, maar mijn benen zijn te moe. Het is te warm.
Ik begin het laatste stuk in stukjes te knippen.

Tot 35 kilometer doorgaan, dan is het nog maar 7. Pffff 7..
Bij 35 kilometer naar 37, dan is het nog maar 5. Dat kun je zelfs wandelend, maar wandelen is nog lang niet aan de orde. Ik heb zere benen hoor en het is warm, maar dit houd ik wel vol.
Dan zie ik Janneke weer staan, haar gejuich en high five geeft mij een boost, kippenvel. Even een bekend koppie zien, is zo belangrijk!
De haas van 4.15 is inmiddels uit mijn zicht.

Dan hoor ik luide muziek en een stem door een microfoon, ‘nog 5 kilometer kom op’ en even hoop ik dat ik daar het scherm met foto’s ga zien, foto van mijn ouders uit Spanje en Paul en Micha, ik heb even wat tranen, maar er komt niks. Geen bord, geen foto’s gezien.

En dan rennen we een industrieterrein op. Vol in de zon, echt vol. Temperatuur is inmiddels opgelopen naar 26/27 graden. En echt een uitzicht van niks.
Mijn tante staat als het goed is bij 40 kilometer, dus daar kijk ik naar uit, even een boost.
Wanneer wij een soort stadspark naderen weet ik dat het einde in zicht is, ik ga het halen. Dit tempo is prima, volgens mij liep ik rond de 6.30 en weet je, ik vond het wel prima. Mijn Garmin loopt 500 meter voor en ik kan niet meer rekenen wat mijn tijd nu gaat worden.
Mijn benen waren echt moe en zo begon ook de rest moe te worden.

En dan zie ik hem ineens in de verte, de toren van de Grote Markt! Nog even.
Laatste stukje, en ik krijg het voor elkaar nog wat mensen in te halen.
En daar staat mijn tante ineens en verderop mijn nichtje bij 41,5 kilometer, ik geef haar een high five.

Nog een paar bochtjes en keien over en dan is de magische finish op de Grote Markt! Ik kan zelfs nog een eindsprintje doen.
Ik gooi mijn armen in de lucht en pak mijn moment, ik neem het goed in mijn op! I did it!
Haal mijn prachtige medaille, het moment waar ik zo naar uit keek, wat is hij mooi en groot!!
Na wat drinken heb ik behoefte aan wat schaduw.
Daar komt Sofie aan en die leid mij gauw naar een poortje uit de zon.
Ik voel mij wat flauw in mijn hoofd en zorg dat ik wat beweeg, als ik stil ga staan, word ik duizelig merk ik.

Wanneer ik na het bijkomen pas naar mijn tijd vraag, zegt Sofie ‘4.18 zoiets’. Whatttttt.
En dan komen de appjes binnen van het thuisfront ‘4.18 kanjer’ etc en dan realiseer ik mij: ik heb gewoon goud.
Als het kouder was geweest had ik zeker (sub) 4.15 gelopen.

RUNNERS HIGH to the max. Sofie haalt een biertje voor me en ik sta gewoon te dansen. Ik voel mij top!
Ik loop naar de afgesproken plek met Nicole en die begint te huilen de lieverd. ‘Ik ben zo trots, ik ben zo trots!’ zegt ze. Zij weet als geen ander hoe warm het was deze dag, hoe zwaar de keien waren, ze heeft zo’n 30 kilometer meegefietst die topper!
Ook Wes zit daar, duidelijk aangeslagen en pijn aan zijn lies. Nou Wes je bent de beste haas geweest ever! Hij is uiteindelijk 10 minuten later gefinished en dat is alsnog een hele knappe tijd!

Mijn officiële finishtijd is 4.18.54.

47 minuten sneller dan Rotterdam. Ik ben zo trots. En dan ben ik zo benieuwd wat ik had gelopen als het minder heet was geweest. Maar goed, dat is misschien voor de volgende  ; )

Ik pak nog even een goede massage op het plein, klets wat bij met alle lopers daar en ga dan op de fiets naar het hotel.
Doucheje pakken en op naar huis. Weer een geweldige ervaring rijker.

 

Nogmaals special thanks to Wesley, mijn trainer en steun en toeverlaat al die maanden en mijn haas Wes en de allerbeste supporter Nicole! ♥ en Aftershokz voor het mede mogelijk maken van deze trip!

 

 

By | 2018-04-29T11:10:35+00:00 april 29th, 2018|Hardlopen, Raceverslag|1 Reactie

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen. Ik neem je gezellig mee door middel van mijn blogs en video's.

Eén reactie

  1. Steven 29 april 2018 at 16:32 - Reply

    leuk verslagje! heb hem zelf ook gelopen (toevallig ook vorig jaar Rotterdam), en het parcours van Antwerpen vond ik mentaal veel zwaarder dan Rotterdam. Zeker toen het echt warm begon te worden en we dan door die betonnen vlakte van ‘park spoor oost’ (niet veel park aan) dienden te lopen. het jammere aan de marathon van Antwerpen is dat het diezelfde dag ook de Ten Miles is, waar alle aandacht naartoe gaat. er is zeker een mooier marathonparcours door Antwerpen denkbaar (we liepen vb. heel weinig door het stadscentrum), maar dan zou die natuurlijk in de weg komen van het parcours van de Ten Miles. de burgemeester van Antwerpen (die trouwens ook de marathon liep) denkt er dan ook aan beide loopwedstrijden uit elkaar te halen.

Reageer