25 kilometer Asselronde

/, Raceverslag/25 kilometer Asselronde

25 kilometer Asselronde

Wow! Ik zit nog even vol na te genieten van een dagje Apeldoorn gisteren.

2 jaar geleden liep ik er de ‘acht van Apeldoorn’ met de droom in mijn achterhoofd ooit de Asselronde 25 kilometer daar te kunnen lopen.
Dus toen ik van Dennis Licht (Asics Frontrunner team-maat en organisatie Midwintermarathon Apeldoorn) de kans kreeg mij in te schrijven voor één van de afstanden, schreef ik mij zonder nadenken in voor de Asselronde.

Ik had pas 2x eerder deze afstand gelopen, november 2016 tijdens een eigen training en tijdens de Rotterdam Marathon.

Samen met mijn Asics Frontrunner-team-maatjes werden we als een VIP ontvangen in de wedstrijd-atleten-ruimte. Iedereen liep een andere afstand (8,16,25km of zelfs een combi daarvan) dus we wisselden door de verschillende starttijden de ruimte lekker af. Toch was er onderweg genoeg ruimte om bij te kletsen en fotomomentjes.

Het plan

In overleg met mijn trainer zou ik voor een combi trainingsloop/kijken-hoe-ver-ik-sta-loop gaan. Althans zo zag ik het, mijn ideale pace zou 6 minuten per kilometer zijn.
Of ik dat ging halen, betwijfelde ik, maar ik ging er voor. Ik ben vastberaden voor een mooie tijd op de Marathon van Antwerpen, dus dit zou een mooie repetitie zijn.

Mijn Marathon-hardloop-maatje Sabine ging met mij mee en wilde ook deze pace proberen aan te houden.

Op weg naar het startvak allemaal bekende mensen onderweg. Van iedereen is wel een gezonde spanning af te lezen. En het is koud!

De uitvoering

 

Lol in het startvak en lol onderweg.
eerste foto van Daniël, tweede foto kreeg ik doorgestuurd van een kennis via de
ILH-FB-groep

0-10 kilometer

We startten dankzij onze ‘VIP-treatment’ in het wedstrijd-vak. Ongemakkelijk word je dan alsnog door iedereen ingehaald, omdat we niet te hard wilden gaan, maar dat nemen we dan maar voor lief.

Ik had problemen met mijn GPS en heb uiteindelijk na 500 meter mijn horloge op de ‘loopband’ functie gezet.
Dat er nu van de afstand al niks meer klopte, was duidelijk. Maar de snelheid en hartslag was voor mij het belangrijkste te kunnen volgen.

Eerste 3 kilometers waren zoeken naar een fijne snelheid. Twee keer gestopt nog, voor mijn veters en voor mijn compressiekousen welke ik vergeten was omhoog te doen. Dansen, gek doen. Ik genoot van de sfeer.
Vaak een tikje op je schouder of je naam die geroepen werd. Leuk, dat Instagram.

Ik irriteerde mij al vrij snel aan het feit dat ik mijn tijd niet meer kon volgen op mijn klokje.
Ik deed mijn muziek in mijn oren want ik was veel te veel energie aan het verliezen met gek doen en kletsen inmiddels. Ik had behoefte aan mijn eigen bubbel. Ik had nog wat kilometers te gaan ; )

Tussen de 8 en 10 kilometer begon ik te merken dat ik sneller wilde. Zeker toen de ‘pacers’ met de ballonnen voor 2,5 uur ons inhaalden, wilde ik die niet voorbij laten gaan.

Want, wilde ik een pace lopen van 6 min/km moest ik deze heren bijhouden.
Ik keek een paar keer achterom naar Sabine en die knikte dat ik maar moest gaan.

zo mooi onderweg.
eerste foto van Facebook Midwinter Marathon, tweede foto Natalie

10-20 kilometer

Even twijfelde ik nog, samen uit samen thuis ging er door mijn hoofd, maar als je eenmaal een race loopt, raak je in je eigen bubbel en is het toch het verstandigste je eigen race te lopen. Jezelf inhouden op zo’n afstand is niet te doen.

Dus ik besloot aan te zetten. Toen we het 10 kilometer bordje voorbij kwamen en de tijd precies 1 uur aangaf, wist ik dat ik mijn pace best ging redden als ik doorzette.
Het parcours in Apeldoorn heeft aardig wat vals-platte stukken en wat heuvels, maar ik moet toegeven, ik vond ze nog wel meevallen. Tuurlijk voelde ik ze wel in mijn kuiten, maar ze waren goed te doen.

Ik genoot van de omgeving en de kilometers vlogen eigenlijk voorbij. Het 15 kilometer-punt kwam ik onder de 1,5 uur voorbij (blij dat er een klok stond!) ik had zelfs wat speling al opgebouwd. Dat gaf mij vertrouwen.
Maar ik bleef versnellen, ik hoorde Patty praten in mijn hoofd ‘niet nu al gaan inleveren, daar is het te vroeg voor’ als dat ze bij de Linschotenloop deed.

Na de 17 kilometer stond er een vies koud windje en deed ik mijn mouwen omlaag. Mijn vingers hadden inmiddels geen gevoel meer.

Ineens werd ik ingehaald door de 2,5 uur pacers. Ja daag, dat ging mij niet gebeuren. De mannen wisten inmiddels ook dat ik onder de 2,5 uur wilde finishen en riepen wat naar me (ik weet door mijn muziek niet wat en had op dat moment even geen zin om te luisteren, complete focus).
Ik versnelde en liet ze weer achter.

20-25 kilometer

Bij kilometer 20 kreeg ik een domper. Er stonden al even geen bordjes meer langs de kant en mijn klokje gaf inmiddels al 21 kilometer (!) aan. Ik moest dus een kilometer langer dan ik dacht. Maakt niet uit, ga ik fiksen.
Ben nu al zover gekomen.

Horloge gaf ook aan dat ik 4.50 minuten per kilometer liep, ik ging wel sneller dan gepland, maar dat geloofde ik nou ook weer niet. Duidelijk dat ik op mijn klokje niet meer kon vertrouwen.
Ik deed maar wat, maar liep prima.
Op een gegeven moment liep mijn klokje zelfs 1,5 kilometer voor op de bordjes. Man, wat een hersenspinsels leverde dat op, maar gelukkig stonden er nu weer bordjes. En liep ik van bord naar bord.

En voor ik het wist zag ik het bordje met ‘nog 500 meter’ whoehoe! Ik ben er bijna en ik heb een hele goede tijd gelopen.
Ik wilde nog een soort van proberen te sprinten, maar mijn benen waren koud en konden niet meer.

Ik finishte in 2.26.05. 4 minuten onder mijn goal.

 

Ben zo trots op mijzelf!!

Bij de finish zie ik wat bekenden staan en wacht ik tot Sabine finished.

Samen lopen we weer naar binnen en warmen we op. Het is zo koud!
Ik neem een fijne massage van tijd voor spieren  en klets gezellig bij met iedereen.

Wat een gezellige dag! Wat een mooie race. Een aanrader, welke afstand dan ook, in Apeldoorn.

Als ik mijn tijden achteraf bestudeer en zie dat ik over de eerste 5 kilometer 34 minuten (!) gedaan heb, omdat ik samen met Sabine liep, dan ben ik wel benieuwd of het toch sneller had gekund. Maar dat is achteraf, ik heb mijzelf goed gecorrigeerd en op de 10 kilometer precies in een uur voorbij gekomen.
De laatste 5 kilometer vind ik helemaal knap in zo’n 26 minuten. Prima race-opbouw.

I am one happy runner. Antwerpen Marathon, kom maar op.

By | 2018-04-03T14:46:36+00:00 februari 5th, 2018|Hardlopen, Raceverslag|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen. Ik neem je gezellig mee door middel van mijn blogs en video's.

Reageer