20 van Alphen

/, Raceverslag/20 van Alphen

20 van Alphen

Het was even stil met raceverslagen. Ik hield bewust mijn race-kalender leeg om mij volledig op mijn Rotterdam trainingen te kunnen richten.

Zoals jullie weten train ik volgens het Sportrusten-programma* naar Rotterdam toe.
*Een programma waarbij je bewuster op hartslag en ademhaling traint en vergeleken met de reguliere schema’s minder kilometers (per keer) maakt. Langste training die je hebt is 14km.

Toch wilde ik de kilometers wat opvoeren en een keer de 20km aangetikt hebben.
In overleg met mijn trainer(s) kon ik deze afstand gerust lopen, mits op Marathon hartslag.

Pre-race

Ik liep al een aantal keer de 13 en 15km. En zul je altijd zien, de maandag voor de race kreeg ik tijdens een 6km run last aan de onderkant van beide voeten. Naarmate de week vorderde werd de pijn wel minder, maar toch bleef ik onzeker en bezocht de fysio. Die had het over een verrekking, niets ernstigs, maar misschien wel beter voor een kortere afstand te kiezen. Better safe than sorry. 2 dagen met twijfels volgen.

Ik sprak met wat hardloopvriendjes en sparde met mijn twijfels. Even neigde ik om voor de 10km te gaan, maar uiteindelijk besloot ik toch voor de 20km te gaan. Ik had het parcours bekeken van te voren en als het moest, kon ik vanaf 10/15km redelijk makkelijk naar het begin terug komen.

Raceday

Ik had in Alphen afgesproken met Jeroen wie mij live via Facebook wilde interviewen. Het filmpje is erg leuk geworden al zeggen we het zelf, met 2000 views in 2 dagen.
Ook waren mijn hardloopvriendjes Gaby en Ron daar, welke ik natuurlijk even wilde zien, in hun hometown.
We liepen met zijn vieren het startvak in en wensten elkaar succes. Ieder ging zijn eigen uitdaging aan.

De eerste kilometers na de start hield ik mijn horloge goed in de gaten, ingehaald wordende door de stoet met mensen. Ik moest elke keer vaart minderen om mijn hartslag naar de juiste zone te brengen.
Het weer zat wat dat betreft niet mee, windkracht 5 en er was regen voorspeld.
Het eerste stuk langs het kanaal had ik wind in de rug en zag ik aan de overkant de koplopers al voorbij komen, kriebels kreeg ik ervan, heerlijk!! Adrenaline schoot door mijn lijf. Gevolg; dat mijn hartslag ook omhoog schoot haha. Ik moest weer wat gas terug nemen.
Mensen langs de kant keken mij met vraagtekens na waarom rustig ik zo voorbij kwam.
456

Vanaf toen kwamen er alleen maar stukken polder en stukken langs het kanaal. Vol in de wind dus. Ik had gelukkig een lekker jackie van Asics aan met capuchon welke uitkomst bood.

Tussen de 4 en 8km ongeveer haakte ik achter 2 dames aan (Corry en vriendin, wie ik via via ken:) ) en hoopte op deze manier een beetje uit de wind te blijven. Ook wel zo gezellig, want wij liepen echt heel ver achteraan. Ik liep op een gegeven moment weer zo lekker, dat ik wat gas bij kon geven.
Hartslag had ik inmiddels prima onder controle. Wel nog wat te hoog, maar lager ging ik hem niet krijgen met die wind, of ik moest de rest echt gaan lopen.

Ondertussen hadden we een stuk wind mee. Zachtjes aan merkte ik dat ik toch wat mensen begon in te halen.
Zo ook bij het 10km punt ongeveer.
Ik had inmiddels het besef dat mijn voeten geen vervelende reactie meer gingen geven, dus ik gaf uit enthousiasme wat gas.
Daarbij haal ik een dame in (in een t-shirtje met korte mouwen!) en steek vriendelijk mijn duim op en glimlach vriendelijk naar haar (hopende dat ze het daar even wat warmer van kreeg, ofzo, ik weet ook niet haha).
Ze kijkt mij aan, begint te lachen en roept enthousiast “heeeyy joh ik ken jou, ik volg jou op Instagram en YouTube! Ik kijk al je filmpjes”. Zo leuk! Natuurlijk bleef ik even plakken en we kletsten gezellig wat. Kelly traint ook voor Rotterdam, de bikkel, heeft volgende week nog de CPC (HM) staan. Na wat kletsen komen we via een viaduct weer bij het kanaal aan, BAM! vol de wind in en regen, om energie te sparen is het klaar met kletsen, ik doe mijn muziek weer in mijn oren en we lopen nog zo’n kilometertje of 2 samen door. Bikkelend, nietszeggend, maar toch samen. Heerlijk moment.
Na het kanaal merk ik dat ik weer wat door kan pakken. Ik ben dan zo in mijn eigen bubbel dat ik vergeet even om te draaien en te roepen dat ik er vandoor ga.
Laatste 5km ga ik lekker wat versnellen.

Ik passer het 15 kilometer punt, precies op een tijd van 1.45. Jemig! Ik heb ’s morgens nog zitten lachen toen ik op de website las dat je het 15km punt voorbij moet zijn binnen de 1.45, anders werd je van het parcours gehaald. Normaal kom ik daar ruim onder de 1.30 overheen.
Ik zag allemaal mannen met busjes staan en ik denk: dat gaat mij niet gebeuren dat ik moet stoppen, die 20 maak ik af. Een man geeft mij een high five en roept dat ik moet doorlopen, dat ze al belden waar ik bleef. Geweldig. Ik zoek altijd interactie met mensen langs de kant. Ik maak er gewoon een feestje van.

Verderop in de straat maken we een lus en kijk ik of ik Kelly nog zie lopen, ik zie een paars shirtje, steek mijn arm op en zwaai, in de hoop dat zij mij ziet en jawel, direct zwaait zij terug. Super momentje welke mij een flinke boost geeft om de laatste 4 kilometer het parcours vliegend over te gaan.

Hier en daar staan er in dorpjes nog wat mensen aan te moedigen in de zeikende regen. Ik vind het aandoenlijk hoe hun zo hun best staan te doen ons aan te moedigen. En even wil ik roepen dat ik normaal ook veel sneller loop, dat ik niet zo zielig ben, haha! Het voelt zo onwennig om zo langzaam en achteraan te lopen.

alphen2

alphen1

fotos: Jack van Staalduinen.

De finish film ik nog even, de rest van de race had ik geen zin om te filmen.
Ik heb nog nooit zo’n lege finish gezien! De rest van de lopers waren natuurlijk allang binnen en het was echt mega slecht weer dat er niemand meer stond aan te moedigen.
De meiden die de medailles aan het uitdelen waren, waren er inmiddels ook wel klaar mee kon je aan ze zien.

123

Trots hang ik de medaille om mijn nek, geniet nog even van een massage, zoek mijn hardloopvriendjes op en duik met Ron en Jeroen een kroegje in voor een herstelbiertje. Maar eerst bestel ik een warme chocomel, het is zoooo koud! Mijn kleren zijn helemaal nat en ben vergeten een droge broek mee te nemen naar de finish. Een droge warme trui heb ik gelukkig wel. We kletsen gezellig nog even na en gaan op huis aan.

Geweldig feestje daar in Alphen aan de Rijn, heel goed geregeld en een mooi puur Holland parcours langs polders en molens. Volgend jaar wil ik hem weer lopen!

Ben trots op mijzelf dat ik heb doorgebikkeld, zo lang door de regen en koud heb gelopen en niet ben gaan versnellen om maar eerder klaar te zijn.
Ik was daar met één doel en dat was in training naar Rotterdam. Mijn hoofddoel. Kwestie van discipline.

Dat ik heb genoten en nog wat energie over had aan het einde kun je wel zien aan mijn finish foto’s 🙂

154611_finishpano_ta17__dsc6798  154611_finishbefore1_ta17__dsc4119 154610_finishbefore2_ta17_img_9639

154609_finishpano_ta17__dsc6797

Was jij er ook in Alphen en heb jij mij voorbij zien sjokken?


Debbie

 

By | 2018-04-03T14:57:38+00:00 maart 7th, 2017|Hardlopen, Raceverslag|0 Reacties

About the Author:

Debbie, 38 jaar. Onderneemster, office manager en moeder van de leukste zoon van 11 jaar. Grote passie voor hardlopen, wakeboarden en reizen. Letterlijk en figuurlijk een actief lezen.

Reageer